Μετέωρο το βήμα στη μετά Ασαντ εποχή

«Το τέλος του Μπασάρ αλ Ασαντ πιθανώς να πλησιάζει, όχι όμως και η κατάρρευση του καθεστώτος του. Ούτε θα έπρεπε να ευχόμαστε κάτι τέτοιο». Ο αναλυτής που εκφράζει την άποψη αυτή στη «Ρεπούμπλικα» είναι από τους πλέον αναγνωρισμένους παγκοσμίως στα μεσανατολικά ζητήματα, ο πρώην σύμβουλος του Λευκού Οίκου και πρύτανης της Σχολής Διεθνών Σπουδών του John Hopkins, Βάλι Νασρ. Ο Ασαντ, επισημαίνει, έχει ακόμα τη στήριξη περίπου του μισού συριακού πληθυσμού. Αυτοί που αποσκιρτούν είναι σουνίτες. Η αποφασιστική καμπή θα έρθει αν αρχίσουν να κάνουν το ίδιο Κούρδοι, χριστιανοί και αλεβίτες. Τότε, ναι, το καθεστώς θα έπεφτε.

Θα ακολουθούσε όμως ανεξέλεγκτη έκρηξη βίας και μια τρομακτική ανθρωπιστική κρίση. Ενα λιβανέζικο ή ιρακινό σενάριο, με σφαγές και εθνοτικές εκκαθαρίσεις στην πρωτεύουσα και αλλού. Οπως η Βηρυτός κατά τον εμφύλιο, έτσι και η Δαμασκός θα χωριζόταν σε αντιμαχόμενες περιφέρειες. «Η Δύση δεν θα μπορούσε να κάνει τίποτα. Γιατί δεν υπάρχει κάποιο σχέδιο πολιτικής μετάβασης ούτε ομόφωνη θέση σε διεθνές επίπεδο. Και στη βάση βρίσκεται η απουσία του Ιράν από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων: χωρίς την ώθηση της Τεχεράνης η Συρία δεν πρόκειται να υποκύψει στις διεθνείς πιέσεις», επισημαίνει ο ιρανικής καταγωγής αναλυτής.

«Το Ιράν είναι η μοναδική χώρα την οποία εμπιστεύεται η Δαμασκός», προσθέτει, «και έχει πραγματικά συμφέροντα στη Συρία για λόγους οικονομικούς και ασφάλειας, για τις σχέσεις με τη Χεζμπολάχ και το Ιράκ, για τα εκατομμύρια των σιιτών στη Συρία. Σε οποιαδήποτε διαπραγμάτευση χρειάζεται η παρουσία ενός πραγματικού συμμάχου, ικανού να εγγυηθεί τον σεβασμό της συμφωνίας. Ετσι έγινε και στην Υεμένη, όπου η Σαουδική Αραβία λειτούργησε ως εγγυητής για τον Πρόεδρο Σάλεχ, που τελικά δέχθηκε να αποχωρήσει».