Οταν έσβησε η φλόγα

Στον τόπο που οκτώ χρόνια μετά, όταν πλέον ο αέρας της υπερβολής γύρισε σε καύσωνα προβλημάτων, μετράει ανέργους, μετράει Μνημόνια, μετράει περικοπές, αυτοκτονίες, εκλογικές αναμετρήσεις, μετράει πληγές. Η χώρα που μέτραγε μόνο χρήμα, έστω και πλαστικό!

Τότε όμως… Τότε όλα τα μάτια του κόσμου υψώθηκαν για να δουν Ελλάδα. Και την είδαν και θαμπώθηκαν. Και είπαν όλοι: Μπράβο, αυτή είναι χώρα για να ζεις. Ομως αυτοί που μας έβλεπαν χαίρονταν κι αυτοί που μας γνώριζαν έκλαιγαν… Το πάρτι είχε αρχίσει από νωρίς. Από τις κατασκευές των σταδίων, των δρόμων, των ολυμπιακών κτιρίων, του Ολυμπιακού Χωριού. Ολόκληρο αεροδρόμιο εξαφανίστηκε στον Σχινιά για να πάρει τη θέση του ένα κωπηλατοδρόμιο που θα ζήλευαν και οι πιο προηγμένες αθλητικά χώρες και σήμερα σχεδόν υπολειτουργεί. Χτίστηκαν από την αρχή γήπεδα πανάκριβης κατασκευής που χρησιμοποιήθηκαν μονάχα για λίγες μέρες. Μετά, σιωπή και μοναξιά. Ολα αυτά και περισσότερα άλλα που ποτέ δεν μάθαμε και ούτε θα μάθουμε είναι το καρφί που εξέχει και μας ματώνει όταν πάμε να χαϊδέψουμε το ακριβό έπιπλο των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας. Τότε όμως… Τότε ζούσαμε στη νιρβάνα μιας μεγάλης εποχής επιτυχιών. Η ποδοσφαιρική ομάδα είχε προκαλέσει ρωμαϊκό θρίαμβο στο Παναθηναϊκό Στάδιο, η προσμονή για νέες επιτυχίες στους Αγώνες τίναζαν τον νου στον αέρα και όλα ήταν μαγικά. Το παραμύθι άρχισε να δείχνει ότι θα έχει κακό τέλος με την υπόθεση Κεντέρη – Θάνου. Η δίψα για αίμα των καναλιών, η «αφελής» προχειρότητα των ιθυνόντων και κυρίως η δουλοπρεπής, ραγιάδικη οσφυοκαμψία των κρατούντων εξοβέλισαν από τους Αγώνες τους βασικούς πρωταγωνιστές και αντί για ελληνική ταινία παρακολουθήσαμε χολιγουντιανό έπος.

Το πανάκριβο περιτύλιγμα μιας επίσης πανάκριβης και αστραφτερής διοργάνωσης: η τελετή έναρξης μας καθήλωσε, μας συγκίνησε, φούσκωσε με υπερηφάνεια τα πανιά μας. Αυτή είναι η Ελλάδα, όταν θέλει και όταν δημιουργεί ενωμένη, είπαν οι δύσπιστοι που είδαν «… εν ταις χερσίν αυτού τον τύπον των ήλων…» και επίστευσαν. Οι κακεντρεχείς, ζηλόφθονοι και πάντα μάντεις κακών προέβλεπαν: Πάτε για χρεοκοπία. Εμείς δεν βλέπαμε. Εμείς σκουπίζαμε ένα δάκρυ που κύλησε παρακολουθώντας την ελληνική ιστορία διά χειρός Δημήτρη Παπαϊωάννου και ξεκινούσαμε το ταξίδι στα σύννεφα. Και έπειτα ήρθαν τα μετάλλια, οι διακρίσεις, τα χειροκροτήματα, η αποθέωση, τα γεμάτα στάδια. Δεν ήρθαν ο Κεντέρης με τη Θάνου αλλά, μικρό το κακό, είχαν έρθει χωρίς αντιπάλους πια οι μυώδεις Αμερικανοί. Δεν ήρθε η μεγάλη ελληνική επιτυχία που θα μας πήγαινε πιο ψηλά από τα σύννεφα αλλά, και εκεί μικρό το κακό, από τα σύννεφα πέφτεις πιο μαλακά απ’ ό,τι από το φεγγάρι. Και μετά ήρθε και η τελετή λήξης με τα καρπούζια της, τα καψουροτράγουδά της, με τη γυφτιά μας και την κουρελαρία μας. Και το κοριτσάκι με το θλιμμένο πρόσωπο έσβησε τη φλόγα και παγώσαμε… Και στο τέλος έσβησαν τα φώτα. Και σήμερα, οκτώ χρόνια μετά, δεν έχουν ανάψει ξανά… Καλή νύχτα!