ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ

Η καταβολή των συντάξεων

Γιώργος Σπανούδης

ΡΟΔΟΣ

Η Ευρωπαϊκή Ενωση επιμένει ότι πρέπει να υπάρχει ένα και μόνο Ταμείο και εγώ θα συνηγορήσω εκατό τοις εκατό υπέρ αυτής της άποψης, αλλά θα επιθυμούσα όμως να προσθέσω και κάποιες άλλες ιδέες που μου φαίνονται λογικές.

Αυτό το Ταμείο πρέπει να είναι μια εντελώς ανεξάρτητη υπηρεσία η οποία δεν θα είναι συνδεδεμένη με κανένα επαγγελματικό κλάδο ούτε με κάποια άλλη κοινωνική υπηρεσία (όπως φαρμακευτική περίθαλψη κ.λπ.) και θα προσφέρει μόνο συνταξιοδοτική κάλυψη.

Η πρώτη σκέψη που θα πρέπει να μας απασχολεί είναι ποιοι δικαιούνται συνταξιοδοτική κάλυψη ανεξάρτητα των όποιων εισφορών έχουν καταβάλει κατά την επαγγελματική τους σταδιοδρομία.

Είναι λοιπόν λογικό να υποθέσουμε ότι κάποιοι δεν θα δικαιούνται σύνταξη εφόσον τα οικονομικά τους είναι τέτοια που δεν χρειάζονται τη συμπαράσταση του κράτους. Το ελληνικό κράτος θα πρέπει να αποφασίσει για τα κριτήρια αυτά και με ποιο τρόπο θα είναι σε θέση να τα ερευνά, δεδομένου ότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με στατικές καταστάσεις αλλά με συνθήκες που μπορούν να αλλάζουν με την πάροδο του χρόνου. Φίλοι από την Αυστραλία μάς έλεγαν ότι εκεί εάν έχεις παραπάνω από δύο σπίτια ή μεγάλες αποταμιευτικές καταθέσεις, δεν δικαιούσαι σύνταξη.

Το δεύτερο στοιχείο και το σημαντικότερο είναι τα ποσά της σύνταξης. Αυτό όμως σημαίνει ότι το κράτος θα πρέπει να είναι σε θέση να ελέγχει τα οικονομικά των πολιτών του και κυρίως τις καταθέσεις τους. Θα πρέπει να δημιουργήσουμε έναν χάρτη της χώρας και να τον χωρίσουμε ανάλογα με τις ανάγκες διαβίωσης που υπάρχουν. Εναν χάρτη όμως μεταβλητό από χρόνο σε χρόνο. Να καθορίσουμε το όριο της φτώχειας ανάλογα με την περιφέρεια.

Τα ποσά της σύνταξης ασχέτως επαγγέλματος, ασχέτως των όποιων εισφορών έχουν καταβληθεί, ασχέτως του χρόνου που διήρκεσε η καταβολή των εισφορών, θα πρέπει να χωρίζονται σε τρία ή τέσσερα το ανώτερο κλιμάκια με μικρές διαφορές μεταξύ τους, ανάλογα με το πού κατοικεί κανείς, πόσα είναι τα προστατευόμενα μέλη, τι συνολικό οικογενειακό εισόδημα έχει και τι επίπεδο διαβίωσης διαθέτει.

Γυναίκες και κυβέρνηση

Νίκη Καλτσόγια

ΟΜΟΤΙΜΗ ΚΑΘΗΓΗΤΡΙΑ

Χαιρετίζω με χαρά και μεγάλη ελπίδα τη νέα κυβέρνηση σύμπραξης των τριών κομμάτων ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ. Πράγματι, ύστερα από μια μακρά περίοδο ακυβερνησίας, αδιαλλαξίας, λαϊκισμού και σκοπιμοτήτων, τα οποία ασφαλώς δεν είναι άγνωστα στην ελληνική κοινοβουλευτική δημοκρατία, που έφεραν όμως τη χώρα στο χείλος της καταστροφής, φαίνεται ότι εγκαινιάζεται μια νέα εποχή συνεργασιών και συναινέσεων.

Επιτρέψτε μου, ωστόσο, να παρατηρήσω, όπως μου το επιβάλλει η μακρόχρονη συμμετοχή μου στο γυναικείο κίνημα, αλλά και από τη σκοπιά της ακαδημαϊκού σε θέματα ισότητας των φύλων, ότι στους 17 υπουργούς, τους 4 αναπληρωτές και τους 17 υφυπουργούς υπάρχει μία μόνο γυναίκα υπουργός στο νεοσύστατο υπουργείο Τουρισμού και μία υφυπουργός στο υπουργείο Υγείας.

Γνωρίζοντας τους μακρόχρονους αγώνες του ελληνικού γυναικείου κινήματος και μάλιστα στα πλαίσια του διεθνοποιημένου φεμινισμού, επισημαίνω ότι υπάρχουν πολιτικές αλλά και νομικές δεσμεύσεις για ισόρροπη συμμετοχή των δύο φύλων στα πολιτικά αξιώματα.

Θα ήθελα όμως να προσθέσω ότι το μήνυμα που εκπέμπει η κατάφωρη παραβίαση της αρχής της ισότητας, αυτήν ακριβώς την κρίσιμη για τον τόπο περίοδο, είναι αυτό που διαπιστώνει η φεμινιστική θεωρία ότι σ’ αυτές ακριβώς τις περιόδους η εξουσία περιέρχεται αποκλειστικά στα χέρια των ανδρών, ως των πλέον κατάλληλων για τη διαχείρισή τους. Είναι το μήνυμα του «μάτσο», της δύναμης που «εκ φύσεως» κατέχουν οι άνδρες.

Τα λόγια του Χατζιδάκι

Παν. Χρ. Καραγεώργος

ΑΘΗΝΑ

Παρά τον κουρνιαχτό που σηκώνουν αυτές τις μέρες «τα παιδιά που παίζουν» τους «σωτήρες», θυμηθήκατε τον Μάνο Χατζιδάκι. Αξιον και δίκαιον. Δεκαοκτώ χρόνια από τον θάνατό του. Αναρωτηθήκατε «αν ζούσε ο Μάνος…». Δεν νομίζω ότι θα είχε να πει περισσότερα απ’ ό,τι έχει πει. Το κορύφωμα του λόγου του ακούστηκε «…την Κυριακή 8 Ιανουαρίου 1989, στις 11 το πρωί, από τον ραδιοφωνικό σταθμό ΤΟΡ FM 92,4, στην εκπομπή “Στην κόψη του ξυραφιού”…».

Συζητούν μαζί του οι Γιάννης Μαρίνος και Παντελής Καψής. Και ο λόγος τους δημοσιεύτηκε στον αξέχαστο «Οικονομικό Ταχυδρόμο» της 9ης Φεβρουαρίου 1989. Επιτρέψτε μου να μεταφέρω εδώ πολύ λίγα από τα λόγια του:

ΜΑΡΙΝΟΣ: Δεν υπάρχουν ελεύθεροι πολίτες σήμερα, κατά τη γνώμη σας;

ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ: Ποιος τους προετοίμασε; Το σχολείο; Ξέρουμε πολύ καλά τι προετοιμάζει το σχολείο…

ΚΑΨΗΣ: Ετσι όπως τα λέτε, είναι σαν να μην υπάρχει ελπίδα.

ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ: Εγώ δεν έχω καμιά ελπίδα. Παρά αν γίνει κανένα θαύμα. Εγώ δεν πιστεύω ότι έχουμε σήμερα τη δύναμη να επιβιώσουμε.

ΜΑΡΙΝΟΣ: Σαν κράτος εννοείτε ή σαν εθνική οντότης;

ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ: Σαν εθνική οντότης…

Εγώ σας ερωτώ: έχετε τη γνώμη ότι σήμερα ο Χατζιδάκις θα έλεγε κάτι άλλο;

Κρίση και κοινωνικό κράτος

Γεώργιος Ν. Χαρμαντάς

ΑΛΙΒΕΡΙ ΕΥΒΟΙΑΣ

Εμείς οι απέξω αρχικά είχαμε την εντύπωση πως μόνο η Ελλάδα είχε πρόβλημα χρέους. Ετσι συμπεράναμε ότι κάποιοι τα φάγανε πολύ χοντρά και φωνάζαμε τους κλέφτες να τα επιστρέψουν. Παράλληλα κατηγορήθηκαν και οι φοροεισπρακτικοί μηχανισμοί σαν ατελείς, μέχρι διεφθαρμένοι. Στη συνέχεια όμως αποκαλύφθηκε ότι οι περισσότερες χώρες της Ενωσης είχαν παρόμοιο πρόβλημα. Πρόβλημα χρέους και αδυναμίας καταβολής του. Δηλαδή ότι επί αρκετά χρόνια τα έξοδα ημών και εκείνων ήταν σαφώς περισσότερα από τα έσοδα.

Στην Ελλάδα η έρευνα ανακάλυψε σοβαρή διαφθορά με ενόχους πολιτικούς και συνενόχους επιρρεπείς στη λεηλασία πολίτες. Επειδή όμως η διαφθορά στη χώρα μας προϋπήρχε από καταβολής κράτους και στις άλλες χώρες υποϋπήρχε, κάτι άλλο, πιο βαρύ έξοδο έπρεπε να είχε προστεθεί, που έκανε τις δημόσιες υποχρεώσεις ασήκωτες. Βασικά η απώλεια αυτή ήταν νόμιμα έξοδα και είναι, τα οποία συντηρούσαν το νεοφανές «κοινωνικό κράτος». Ομως το «κοινωνικό κράτος» έχει απρόβλεπτα, μη ελεγχόμενα έξοδα.

Είναι φανερό ότι η βασική, μα καθόλου αναγκαία αιτία του προβλήματος θα πρέπει να απαλειφθεί. Το χρεωμένο κράτος για να σωθεί θα πρέπει να αποβάλει τον κοινωνικό του μανδύα και να επιστρέψει στην παλιά του δόκιμη μορφή. Με τα έσοδά του να στηρίζει μόνο τις βασικές κρατικές δομές, ασφάλεια, δικαιοσύνη, εκπαίδευση, υγεία κ.λπ. και να αφήσει τους πολίτες να αναλάβουν και να διαχειριστούν τα δικά τους μόνοι, όπως το έκαναν πάντα και τα κατάφερναν μια χαρά, εφόσον κατέβαλλαν σαφώς λιγότερους φόρους.

Η εκπαίδευση των πλοιάρχων

Ευαγγελία Σκρέτα

ΔΟΚΙΜΗ ΠΛΟΙΑΡΧΟΣ

Το κείµενο αποτελεί έκκληση ενός νέου παιδιού που ζει σε µια κοινωνία ισοπεδωµένη και άκρως επηρεασµένη από τα κοινωνικά και οικονοµικά προβλήµατα, τα οποία µαστίζουν τη χώρα και αποτελούν χίµαιρα της εποχής. Ως πρωτοετής δόκιµη πλοίαρχος, βιώνω τη ζοφερή πραγµατικότητα της αναζήτησης πλοίου για την εκπαιδευτική διαδικασία στην οποία υποβαλλόµαστε υποχρεωτικά από τη σχολή.

Πρόβληµα, όµως, δεν αποτελεί η εκπαιδευτική πραγµατικότητα της σχολής, αλλά η αδυναµία του συστήµατος να ανταποκριθεί στις προσταγές της ναυτικής εκπαίδευσης. Εγώ προσωπικά αλλά και οι υπόλοιποι σπουδαστές των ναυτικών ακαδηµιών βρισκόµαστε σε αναζήτηση πλοίου από τον Νοέµβριο, όλες όµως οι προσπάθειές µας αποδεικνύονται άκαρπες.

Θεωρώ ότι το προσφάτως νεοσυσταθέν υπουργείο Εµπορικής Ναυτιλίας οφείλει να προωθήσει όλους τους δοκίµους, οι οποίοι απεγνωσµένα αναζητούν µια θέση σε κάποια ναυτιλιακή εταιρεία ώστε να είναι σε θέση να συνεχίσουν τις σπουδές τους, διότι σε περίπτωση που αποµείνουν στη στεριά θα χάσουν δύο εκπαιδευτικά εξάµηνα, γεγονός απαράδεκτο και φρικτό για τα άπιαστα όνειρα των δοκίµων, οι οποίοι ευελπιστούν σε µια λαµπρή καριέρα στον τοµέα της ναυτιλίας. Εν κατακλείδι, θα περίµενα την άµεση συµπαράσταση σε αυτή την προσπάθεια για το µέλλον όλων των δοκίµων αλλά και της ίδιας της εµπορικής ναυτιλίας.