Αποτίμηση των Πανελλαδικών

Σε ένα κλίμα ιδιαίτερα δύσκολο για τη χώρα αλλά και την ελληνική κοινωνία εξελίχθηκαν οι φετινές Πανελλαδικές Εξετάσεις για την εισαγωγή των μαθητών στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση. Συνήθως τέλη Απριλίου τα παιδιά της Γ’ Λυκείου βάζουν λουκέτο στις σχολικές τάξεις και «ξεκλειδώνουν» τα φροντιστήρια και τα ιδιαίτερα. Ολα συνήθως κυλούν ομαλά.

Θα μιλήσω από την πλευρά μου ως νέου για το πώς έζησα τις φετινές Πανελλαδικές. Από πέρυσι το καλοκαίρι λοιπόν, για κάποιους χειμώνα, ξεκίνησαν εντατικά οι προετοιμασίες για τον φετινό αγώνα για ένα κερδίσουμε μια θέση σε ένα πανεπιστήμιο.

Φτάσαμε στην έναρξη των Πανελλαδικών με πρεμιέρα την απούσα από το σχολείο τέχνη και παρούσα στην έκθεση. Δεν θα σταθώ στα λόγια της ακαδημαϊκού: «Αν επέλεγα εγώ θέματα για τις εξετάσεις δεν θα έβαζα ποτέ κείμενο της Αρβελέρ». Συνεχίσαμε με τη Βιολογία, το επίμαχο ερώτημα της Φυσικής που απέδειξε την έλλειψη πείρας, τα πολλά σε όγκο Μαθηματικά, τη δύσκολη Χημεία και τις ασάφειες της Ανάπτυξης Εφαρμογών.

Ειλικρινά, ένα Σαββατοκύριακο πριν από τις Πανελλαδικές ευχόμουν να υπάρξουν τα πιο δύσκολα θέματα, καθότι είμαι της άποψης ότι όσοι μάτωσαν στα γραφεία τους πρέπει να αναδειχθούν. Παρ’ όλα αυτά, τα θέματα φέτος στην πλειονότητά τους με έκαναν να νιώθω ότι κάποιος προσπαθεί να δείξει κάτι, να βγάλει ένα απωθημένο! Τόσο για την «περίεργη» δυσκολία και τα επανειλημμένα λάθη όσο και για τις ασάφειες, το μέγεθός τους και την απομακρυσμένη από τα σχολικά βιβλία νοοτροπία.

Είναι πεντακάθαρο ότι στις Πανελλαδικές τα θέματα τα βάζουν άνθρωποι που δεν ξέρουν από κιμωλία. Οι Πανελλαδικές Εξετάσεις πρέπει να είναι πολύ δύσκολες και καλώς από το 2001 και μετά αυξάνεται η δυσκολία τους. Είναι όμως αναγκαίο να αναφέρονται σε καλούς και διαβασμένους μαθητές και όχι σε ιδιοφυΐες και γρήγορους λύτες ή παπαγάλους.