«Το καθεστώς θα γίνει πολύ πιο αδίστακτο»
Μαύρος καπνός στον ουρανό της Δαμασκού. Η βόμβα έπληξε καίρια το σύστημα εξουσίας του Μπασάρ αλ Ασαντ, τη στιγμή που στους δρόμους της συριακής πρωτεύουσας οι μάχες μεταξύ του κυβερνητικού στρατού και των ανταρτών μαίνονταν με σφοδρότητα
«Μπαίνω στο αεροπλάνο. Αναρωτιέμαι αν θα υπάρχει συριακό καθεστώς όταν ανοίξω ξανά το κινητό μου». Το μήνυμα που έστειλε χθες στο twitter ο Σαλμάν Σαΐχ, ο διευθυντής του Brookings Doha Centre, είναι αποκαλυπτικό του αντίκτυπου που είχε στους αναλυτές η φονική έκρηξη στο νευραλγικό κέντρο της Δαμασκού.
Κάποιοι τηρούσαν επιφυλακτική στάση. «Η εντυπωσιακή δολοφονία αξιωματούχων σε θέσεις-κλειδιά μοιάζει σημείο καμπής, κανείς όμως δεν γνωρίζει πραγματικά προς ποια κατεύθυνση», σημείωνε ο Μαρκ Λιντς, καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στο Πανεπιστήμιο Τζορτζ Ουάσιγκτον. Ο Πάτρικ Σιλ, ο βιογράφος του πατέρα του σύρου Προέδρου, του Χαφέζ αλ Ασαντ, προειδοποιούσε πως το χτύπημα αυτό θα αποδυναμώσει τον Μπασάρ αλ Ασαντ, «αλλά δεν αποτελεί απαραίτητα καλή είδηση για την αντιπολίτευση. Κατά πάσα πιθανότητα, θα κάνει το καθεστώς πολύ πιο βίαιο, ωμό και αδίστακτο».
«Το καθεστώς δεν έχει χάσει εντελώς τον έλεγχο. Η μετάβαση προς έναν πραγματικό εμφύλιο πόλεμο έχει αρχίσει. Η αντιπολίτευση έχει γίνει πολύ πιο ισχυρή και ικανή σε στρατιωτικό και οικονομικό επίπεδο με τη βοήθεια της Σαουδικής Αραβίας, του Κατάρ και της Τουρκίας», σημείωνε ο Αϊμάν Κάμελ από το Ινστιτούτο Eurasia.
«Συναγερμός έχει σημάνει στον Λευκό Οίκο, συζητήσεις για την ανάγκη να αποφευχθεί ένας σεχταριστικός πόλεμος και πώς μπορεί να γίνει αυτό», μετέφερε το κλίμα από την Ουάσιγκτον ο ανταποκριτής του BBC – γιατί η Συρία είναι χωρισμένη, έστω και χονδροειδώς, σε δύο αντιμαχόμενα στρατόπεδα, τους αλεβίτες, τη μειοψηφία που κυβερνά εδώ και δεκαετίες, και τη σουνιτική πλειοψηφία, χωρίς να ξεχνούμε τις πληροφορίες περί διείσδυσης εξτρεμιστών μουσουλμάνων που επιχειρούν να εκμεταλλευτούν την κατάσταση.
«Το καθεστώς δεν έχει τελειώσει ακόμα», σημείωναν από την πλευρά τους οι «Φαϊνάνσιαλ Τάιμς». «Αλλά δεν πρέπει να απομένει πολύ έως ότου ο ίδιος ο Ασαντ εγκαταλείψει τη σκηνή… Για τον έξω κόσμο, το κρίσιμο ερώτημα είναι πώς θα αντιδράσει η Ρωσία. Η σκληρή πραγματικότητα για τον Πούτιν είναι πως συνεχίζει να στηρίζει έναν ηγέτη, του οποίου ο χρόνος προφανώς τελειώνει».