Δεν φοβάται τις συγκρούσεις

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ που δεν έχει τον φόβο της κίνησης – σε αντίθεση με τον Κώστα Καραμανλή που πάντα προτιμούσε την ακινησία -, ο Σαμαράς δεν φοβάται τις συγκρούσεις. Εχει, άλλωστε, ράμματα. Είναι πρωταγωνιστής των πολέμων των γαλάζιων Ρόδων της δεκαετίας του ’90 και τελικά φθάνει να ιδρύσει την Πολιτική Ανοιξη. Τα βελάκια έχουν χρώμα γαλάζιο, πράσινο και κόκκινο. Συνεργάτης του Πρωθυπουργού αναφέρεται στο χρωματολόγιο για να υπενθυμίσει ότι ο – πολιτικά αντισυμβατικός – Σαμαράς αισθανόταν – ίσως και λόγω οικογενειακών καταβολών – άνετα με πρόσωπα άλλων πολιτικών χώρων. Ισως και πιο άνετα από ό,τι με τα στελέχη της παράταξής του. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η σχέση με τον Αντρέα Λεντάκη, τον Στάθη Παναγούλη ή τον Μίκη Θεοδωράκη ή, βγαίνοντας έξω από τις φυλές των πολιτικών, με τον Οδυσσέα Ελύτη ή τον Μανώλη Μητσιά. Δεκαπέντε χρόνια αργότερα, έχοντας επιστρέψει στη ΝΔ ως ευρωβουλευτής, ο Σαμαράς, σύμφωνα με την ίδια πηγή, «ένιωθε πιο άνετα στο Ευρωκοινοβούλιο με τον Θανάση Παφίλη του ΚΚΕ παρά με τον Γιώργο Δημητρακόπουλο της ΝΔ». Στα αεροπορικά πηγαινέλα από Βρυξέλλες, ο Σαμαράς κάθεται δίπλα και μιλάει επί τρεις ώρες με τον Ιωάννη Βαρβιτσιώτη – που είναι επικεφαλής των ευρωβουλευτών της ΝΔ το 2004. Αλλά και με τον Πάνο Μπεγλίτη, επίσης ευρωβουλευτή την περίοδο εκείνη, και βεβαίως πιστό εκ των πιστών του Γιώργου Παπανδρέου. Αλλά δεν χρειάζεται να φθάσουμε τόσο μακριά. Ο Χρύσανθος Λαζαρίδης, σύμβουλος επί παντός του Σαμαρά και νυν βουλευτής Επικρατείας, προέρχεται από την Αριστερά.