Τρέχα, παλιάτσο, τρέχα

Ο Φέλιξ Καρβαχάλ το έβαλε στόχο ζωής να περάσει τα σύνορα της Κούβας και να τρέξει, να τρέξει ώσπου να σκάσουν τα πνευμόνια του, να τρέξει μακριά από τη μίζερη ζωή του ταχυδρόμου, να πετάξει τα γράμματα που για άλλους προορίζονταν και να γράψει το δικό του μοναδικό γράμμα, το γράμμα της ιστορίας της ζωής του.

Σαν έμαθε για τους Ολυμπιακούς Αγώνες του Σεντ Λούις κυριεύτηκε από έναν αδηφάγο πόθο. Ο μαραθώνιος τον γοήτευε, η φυγή τον τρέλαινε, μια διάκριση θα τον απογείωνε. Και το παραμύθι άρχισε. Ναι μεν το όνειρο το είχε στην τσέπη, αλλά μονάχα αυτό. Χρήματα για να ταξιδέψει στην Αμερική δεν υπήρχαν και όσες πόρτες και αν χτύπησε του άνοιξαν η φτώχεια και η συμπόνια. Σιγά σιγά άρχισε να μαζεύει κάποια λεφτά από φίλους, από δανειστές, πότε δίνοντας υπαίθριες παραστάσεις αμφιβόλου ποιότητας, πότε εκλιπαρώντας για βοήθεια προσπαθώντας να ζωντανέψει το όνειρο ζωής. Οι μέρες περνούν, οι γνωστοί τον εμπαίζουν, οι ξένοι χαμογελούν με οίκτο, τα παιδιά τον πετροβολούν και οι σκύλοι τον συντροφεύουν. Και ένα πρωί μπαίνει σε μια βάρκα και τραβάει κουπί και για την Αμέρικα. Αποβιβάζεται στις ακτές του Νέου Κόσμου και η οδύσσεια ξεκινά. Στις πόλεις που διασχίζει ως την Ιθάκη-Σεντ Λούις μένει με το στόμα ανοιχτό. Ο πλούτος και ο πολιτισμός τον μαγεύουν. Μπαίνει σε μπαρ, σε εστιατόρια, μιλάει για το όνειρό του και μαζεύει χρήμα, χρήμα ζεστό. Ζαλίζεται από τα φώτα και τους ήχους των πόλεων, αλλά συνεχίζει. Η μοίρα τον οδηγεί πάνω από ένα πράσινο τραπέζι. Βλέπει να παίζουν χαρτιά και να κερδίζουν και νομίζει ότι μπορεί και αυτός να διπλασιάσει τα χρήματά του. Παίζει, ιδρώνει, καρδιοχτυπάει και χάνει. Χάνει ό,τι έχει μαζέψει σε μια ώρα μέσα. Και ξαναβγαίνει στον δρόμο μόνο με τα ρούχα του… Δεν το βάζει κάτω. Θα πάω στο Σεντ Λούις, λέει, και θα το κάνει ακόμα και νεκρός. Με οτοστόπ, με ό,τι μέσο κυκλοφορεί εκείνη την εποχή στους δρόμους των Πολιτειών της Αμερικής ταξιδεύει. Και φτάνει επιτέλους ρακένδυτος στην… ακτή της Ιθάκης του. Ούτε καπνό αναθρώσκοντα βλέπει, ούτε ο Αργος, ούτε η Πηνελόπη τον καρτερούν. Είναι μόνος σε μια ξένη και αφιλόξενη «Ιθάκη». Αρχίζει τις προπονήσεις με κόπο και βάσανα. Σχεδόν γυμνός. Κάποιοι λένε πως το ένδυμά του είναι ένα νυχτικό και τα δυο βαριά παπούτσια του εμποδίζουν ακόμη και το βάδισμα. Το παλεύει. Κάποιοι άλλοι ιστορικοί μιλούν για ένα φαρδύ πουκάμισο και ένα καρό παντελόνι που μοιάζει περισσότερο με τσουβάλι πάνω του. Τα παπούτσια όμως βαριά κι ασήκωτα παραμένουν. Στον δρόμο του βρίσκεται ένας αμερικανός δισκοβόλος που του κόβει το παντελόνι με ένα ψαλίδι και του στενεύει το πουκάμισο. Ο Αμερικανός βλέπει τον Φέλιξ με συμπόνια και καλοσύνη. Του δείχνει κάποιους τρόπους για να προπονηθεί. Η πείρα του από τους δρόμους της Αβάνας είναι χρήσιμη. Ετρεχε κι εκεί, θα τρέχει κι εδώ.

Και η μέρα του αγώνα φθάνει. Η ζέστη κάνει τους χωματοδρόμους του Σεντ Λούις καμίνι. Σκόνη και καυσαέριο από τις καμινάδες των εργοστασίων φτιάχνουν μια κόλαση για τους δρομείς. Στη διαδρομή υπάρχει μοναχά ένας σταθμός για νερό. Η πέτρα σπάει από την κάψα και ο ήλιος αυλακώνει με χοντρές σταλαματιές ιδρώτα τα πρόσωπα. Ο ένας μετά τον άλλο οι δρομείς καταρρέουν. Οι ανάσες από μολυσμένο αέρα, η επίπονη προσπάθεια και η αποπνικτική ζέστη οδηγούν έναν δρομέα στο κατώφλι του θανάτου με βαριά αναπνευστικά προβλήματα. Από θαύμα σώζεται!

Ο Φέλιξ Καρβαχάλ τρέχει απτόητος, δεν μπουκώνει από τη σκόνη, δεν λυγίζει από την κάψα, ο Φέλιξ Καρβαχάλ έχει ένα όνειρο και το κυνηγάει με πάθος. Ομως οι κακές συνήθειες δεν κόβονται, ο κουβανός δρομέας έχει μέσα του τον παλιάτσο που του βαραίνει περισσότερο από την ατμόσφαιρα το τρέξιμο. Σταματάει στον δρόμο και συνομιλεί με τους θεατές που τον αποθεώνουν. Κάποιοι του χαρίζουν ροδάκινα και μήλα, κάποιοι άλλοι προσπαθούν να του μιλήσουν στα ισπανικά και εκείνος τους κάνει επίδειξη γνώσεων εξασκώντας τα σπαστά αγγλικά του. Στη διαδρομή ανεβαίνει σε δένδρα και κόβει φρούτα για να κορέσει την πείνα του, βαραίνει και το στομάχι του αρχίζει να διαμαρτύρεται, αλλά συνεχίζει. Οι θεατές τον χειροκροτούν και εκείνος δίνει την παράστασή του. Υποκλίνεται σαν τους κλόουν του τσίρκου. Γελάει, παίζει και τρέχει. Αλλά οι άλλοι τον προσπερνούν, ένας ένας. Και ο Φέλιξ τερματίζει τέταρτος, ένα σκαλί πιο κάτω από το όνειρό του. «Ξυπνάει» όμως χαρούμενος και πλούσιος σε εμπειρίες και θαυμαστές. Ο Φέλιξ ανακηρύσσεται σε βασιλιά των κλόουν, ο Φέλιξ γίνεται τραγούδι, ο Φέλιξ που στα λατινικά το όνομά του σημαίνει ευτυχία είναι πια ευτυχισμένος πραγματικά.

Τον Φέλιξ Καρβαχάλ τον τράβηξε μια ιδέα από το χέρι χωρίς επαρκείς δικαιολογίες και τον έσυρε στο όνειρό του κινδυνεύοντας να τον αφήσει κάθιδρο στα μισά του δρόμου. Ακουσε με παρθένο αυτί τη μεγάλη λεύκα των λογισμών του και αναστατώθηκε. Ο Φέλιξ δεν εγκατέλειψε. Πίστεψε όχι μόνο σε εκείνο που ήταν άλλα και σε εκείνο που θα μπορούσε να ήταν. Και νίκησε!