Ο χρυσός Ινδιάνος

Γιατί ο Τζίμι Θορπ ήταν ένας από τους αθλητές που έγραψαν την ιστορία.

Ινδιάνος, σωματώδης, δυνατός σαν τα βουβάλια που έκαναν τη γη του να τρέμει, ο Θορπ έγινε σύμβολο όχι μόνο για την υπερπροσπάθειά του αλλά και για την αδικία που του απένειμαν οι Αθάνατοι της ΔΟΕ, οι οποίοι πεθαίνουν και ουδέποτε τους θυμάται κανείς παρά μόνο για τις θνητές ανομίες τους… Ο Θορπ πήγε στη Στοκχόλμη το 1912 και κατέκτησε τα πιο βαριά χρυσά μετάλλια του στίβου: εκείνα του δεκάθλου και του πεντάθλου. Ο βασιλιάς της Σουηδίας Γουστάβος στάθηκε με δέος αντίκρυ του, του κρέμασε το μετάλλιο στον λαιμό και του είπε λόγια που τα εννοούσε: «Κύριε, εσείς είστε ο μεγαλύτερος αθλητής στον κόσμο», για να λάβει την απάντηση: «Ευχαριστώ βασιλιά»!

Ο Θορπ γύρισε δοξασμένος στη γενέτειρά του, όμως η Ολυμπιακή Επιτροπή τού επιφύλασσε μια έκπληξη. Κάποιοι ανακάλυψαν ότι ο αθλητής από την Οκλαχόμα είχε λάβει μέρος ως επαγγελματίας σε αγώνες μπέιζ – μπολ. Αυτό ήταν. Η ΔΟΕ που από επαγγελματισμό δεν γνώριζε τότε – αργότερα τον έμαθε και τον ασπάστηκε σαν εικόνισμα -, ζήτησε και πήρε πίσω τα μετάλλια από τον Θορπ. Ο ρωμαλέος Ινδιάνος γύρισε την πλάτη στους Ολυμπιακούς Αγώνες και άνοιξε την πόρτα στον επαγγελματικό αθλητισμό. Αγωνίστηκε σε κορυφαίες ομάδες αμερικανικού φουτμπόλ και μπέιζμπολ, έπαιξε μπάσκετ, πάλεψε, γύρισε τον κόσμο, αγωνίστηκε στο Κολοσσαίο, συναντήθηκε με τον Πάπα, με τον βασιλιά της Αγγλίας Γεώργιο, με τον πρόεδρο των ΗΠΑ. Εφαγε με διάσημους ηθοποιούς της εποχής, κάθησε δίπλα σε αστέρια και τους έδωσε λίγη από τη λάμψη του. Ο Θορπ ήταν κι αυτός αστέρι.

Συνήθιζε να λέει μέσα στην παιδική αφέλειά του: «Ακουγα το όνομά μου από χιλιάδες κόσμο και σκεφτόμουν ποιος έχει το ίδιο όνομα με εμένα και τον αγαπούν τόσοι φίλοι και συνάδελφοι;».

Ο Θορπ έγινε καρτ ποστάλ, έγινε γραμματόσημο, έγινε σύμβολο, έγινε αλκοολικός. Γιατί σαν φεύγει κάποτε η λάμψη, σε μια σκοτεινή γωνιά σε περιμένει η λήθη και στη λήθη έπεφτε ο ινδιάνος γίγαντας καταναλώνοντας λίτρα ουίσκι. Δούλεψε για να ζήσει την οικογένειά του ως θυρωρός, ως οικοδόμος, έκανε τον μπράβο, δούλεψε σε δημόσια έργα, σε διάνοιξη δρόμων, αυτός το Φωτεινό Μονοπάτι. Και όταν το 1950 χρειάστηκε να εισαχθεί στο νοσοκομείο με καρκίνο στα χείλη, οι ελεημοσύνες φίλων τον κράτησαν ζωντανό. Η δόξα, τα πλούτη και τα μεγαλεία είχαν γίνει του χρόνου λεία. Ο Θορπ, φτωχός, μόνος και παραδομένος στο πάθος του, μετρούσε αντίστροφα. Το 1953 ενώ γευμάτιζε με τη σύζυγό του υπέστη καρδιακή προσβολή. Εχασε τις αισθήσεις του για να μην τις ανακτήσει ποτέ.

Οι νεκροί έχουν πάντα μια τραγική… συνήθεια: να περιμένουν υπομονετικά τη δικαίωση. Κι όταν δικαιώνονται, έχουν μια άλλη συνήθεια: να μην τους καίγεται καρφί. Η ΔΟΕ το 1982 επέστρεψε τα ολυμπιακά μετάλλια στον Τζίμι Θορπ, παραδεχόμενη ότι έκανε λάθος, αλλά ο Τζίμι Θορπ ήταν πια ένας θεός που δεν θαμπωνόταν από δυο κομμάτια χρυσάφι!