[Αποψη] Η Ιαπωνία, η Ιρλανδία και ο Γολγοθάς

Μετά τον πόλεμο, και με ιδιαίτερη έμφαση στην τελευταία δεκαπενταετία, δημιουργήθηκε σε όλο τον κόσμο μια επίπλαστη αίσθηση γρήγορου πλουτισμού, με συνέπεια τον έντονο καταναλωτισμό. Με απλά λόγια, ο κόσμος κατανάλωνε περισσότερα από όσα παρήγαγε, υποθηκεύοντας έτσι το μέλλον των παιδιών του. Αναπόφευκτα, μαζί με τα καλά ήρθαν και τα κακά, καθώς η μόχλευση (επενδύσεις με δανεικά) οδήγησε στην κρίση του 2008 αλλά και στην παγκοσμιοποίηση του χρέους των κρατών, με πρώτη την Ελλάδα. Αν ανατρέξει ωστόσο κανείς στους δείκτες χρέους όλων των κρατών, θα παρατηρήσει ότι η Ελλάδα δεν βρίσκεται στη χειρότερη θέση. Οταν π.χ. το χρέος της Ιαπωνίας κυμαίνεται στο 235% του ΑΕΠ, γιατί η Ιαπωνία απολαμβάνει επιτόκια 0%, ενώ η Ελλάδα βρέθηκε εκτός αγορών και συνεχίζει να βιώνει με επώδυνο τρόπο τα χρόνια του Μνημονίου. Πολλοί θα πουν, όπως αναφέρεται, ότι αυτό οφείλεται στην τελείως διαφορετική παραγωγική βάση της Ιαπωνίας. Ισως όμως τα αίτια θα πρέπει να αναζητηθούν, λένε οι αναλυτές, στον βαθμό εμπιστοσύνης των πολιτών στους θεσμούς, τους πολιτικούς και τις πολιτικές πρακτικές στην κάθε χώρα.

Τρανό παράδειγμα αποτυχίας ήταν τα λεγόμενα Ομόλογα Διασποράς που προσπάθησε να προωθήσει το Ελληνικό Δημόσιο στο εξωτερικό και τα οποία ακυρώθηκαν λόγω έλλειψης ενδιαφέροντος. Το 95% επίσης του ιαπωνικού χρέους είναι αγορασμένο από Ιάπωνες, ενώ το 80% του ελληνικού χρέους από τους ξένους επενδυτές και, μετά το «κούρεμα», από τον ξένο δημόσιο τομέα (Κεντρικές Τράπεζες, ΔΝΤ κ.λπ.). Οι ιάπωνες πολίτες εμπιστεύονται και στηρίζουν τη χώρα τους με τον ίδιο ζήλο που τη στήριξαν βιομηχανικά κατά τη δεκαετία του ’60. Αντίθετα, οι έλληνες πολίτες και κυρίως οι πλούσιοι αποστασιοποιήθηκαν από τα τεκταινόμενα στην ελληνική οικονομία. Και ενώ λοιπόν η Ιρλανδία χθες στην πρώτη αναγνωριστική της πώληση χρέους μετά την προσφυγή της στον μηχανισμό διάσωσης επέστρεψε στη βραχυπρόθεσμη αγορά κεφαλαίων, απολαμβάνοντας σε δημοπρασία τρίμηνων εντόκων γραμματίων χαμηλότερο κόστος δανεισμού από την Ισπανία (2,36%) και φυσικά από την Ελλάδα (4,31%), η χώρα μας έχει μπροστά της ακόμη μεγάλο Γολγοθά και γι’ αυτό, όπως λέγεται, οι πολιτικοί θα πρέπει επιτέλους να αποφασίσουν για το κοινό καλό να αποδεχθούν και να εφαρμόσουν εκείνες τις μακροχρόνιες πολιτικές που θα επιτρέψουν στη χώρα να επαναπροσδιορίσει τη θέση της τόσο με τους εταίρους της όσο και με τον ίδιο της τον εαυτό.