Πέντε σταθμοί μιας μεγάλης καριέρας

Η Νόρα Εφρον μπορεί να μην ανακοίνωσε ποτέ κάτι για την ασθένειά της (ακόμη και οι στενοί της φίλοι γνώριζαν ελάχιστα), επέλεξε όμως να κλείσει το τελευταίο της βιβλίο «I remember nothing: and other reflections» («Δεν θυμάμαι τίποτα: κι άλλες σκέψεις») με δυο λίστες. Οι επικεφαλίδες απλές: «Τι δεν θα μου λείψει» και «Τι θα μου λείψει».

Στην πρώτη λίστα κυριαρχούν «η ξηροδερμία, το κακό φαγητό – σαν το χθεσινό -, τα emails, η πτώση του δολαρίου, τα νεκρά λουλούδια». Στη δεύτερη, «τα παιδιά μου, το κρεβάτι, το διάβασμα στο κρεβάτι, τα πυροτεχνήματα, μια βόλτα στο πάρκο, η ιδέα μιας βόλτας στο πάρκο, το πάρκο…».

Στη συνέχεια θυμόμαστε πέντε χαρακτηριστικές στιγμές της φιλμογραφίας της.

«Φλογισμένες σχέσεις» (1986)

Ενα κινηματογραφικό ζευγάρι μυθικό: ο Τζακ Νίκολσον και η Μέριλ Στριπ που, κατά κάποιον τρόπο, αναπαράγουν τα στερεότυπα των μέχρι τότε ρόλων τους – ο ένας είναι ο ασταθής «τρελός», εκείνη ο στιβαρός «βράχος». Εδώ προέρχονται και οι δυο από διαλυμένους γάμους. Κάνουν έρωτα και εκείνος της λέει: «Οταν παντρευτούμε, θέλω να το κάνουμε αυτό κάθε μέρα». «Δεν πρόκειται να ξαναπαντρευτώ, δεν πιστεύω στον γάμο», λέει εκείνη. «Ούτε κι εγώ!». Ο γάμος έρχεται φυσικά στην επόμενη σκηνή και – φυσικά – διαλύεται. Βασισμένη στο αυτοβιογραφικό βιβλίο της, η ταινία του Μάικ Νίκολς ξεχώρισε περισσότερο για το σενάριό της παρά για οτιδήποτε άλλο!

Με τα λόγια της Νόρα Εφρον: «Ολες θέλουμε να παντρευτούμε, και μόλις παντρευόμαστε, αμέσως θέλουμε να μείνουμε μόνες. Ηξερα πως ήθελα να γράψω για τον πρώτο μου γάμο. Περίμενα όμως να σταματήσω πρώτα να κλαίω».

«Οταν ο Χάρι γνώρισε

τη Σάλι» (1988)

«Μου αρέσει που κρυώνεις όταν έξω έχει 71 βαθμούς. Μου αρέσει που θες μιάμιση ώρα για να παραγγείλεις ένα σάντουιτς. Λατρεύω που σουφρώνεις τη μυτούλα σου όταν με κοιτάς λες και είμαι τρελός. Μου αρέσει που, μετά από μια μέρα στο πλάι σου, μπορώ να μυρίσω πάνω μου το άρωμά σου. Και μου αρέσει που είσαι η μόνη που θέλω να μιλάω πριν κοιμηθώ. Και δεν σ’ τα λέω αυτά επειδή έχω μοναξιές, ούτε επειδή είναι Πρωτοχρονιά. Σ’ τα λέω επειδή, όταν συνειδητοποιείς πως θέλεις να περάσεις το υπόλοιπο της ζωής σου με κάποιον, θέλεις το υπόλοιπο της ζωής σας, για να ξεκινήσει το συντομότερο δυνατό». Μπορεί η επίδειξη οργασμού της Μεγκ Ράιαν να έχει μείνει στην ιστορία, ο μονόλογος του Μπίλι Κρίσταλ στο φινάλε όμως είναι ένας από τους πιο καλογραμμένους.

Με τα δικά της λόγια: «Ευτυχώς που ποτέ δεν κληρονόμησα χρήματα! Δεν θα έγραφα ποτέ αυτό το σενάριο! Χάρη σε αυτή την ταινία, έμαθα να δουλεύω μεθοδικά, όπως και το ότι κάθε δραματική στιγμή είναι την ίδια στιγμή εξόχως κωμική».

«Αγρυπνος στο Σιάτλ» (1993)

Μεγκ Ράιαν και Τομ Χανκς. Ο τελευταίος έχει συνδεθεί ζωντανά στο ραδιόφωνο, ακροατής μιας εκπομπής ψυχολογικής βοήθειας, και μιλά για τη σύζυγό του που πέθανε πρόσφατα. Η Μεγκ Ράιαν τον ακούει οδηγώντας. «Πες μας τι έκανε τη γυναίκα σου ξεχωριστή», ρωτάει η παρουσιάστρια. «Πόση ώρα έχουμε;», ρωτά αυτός. Κι εκείνη, εντελώς μαγεμένη, ερωτεύεται έναν άνθρωπο που – όπως και στο επόμενο φιλμ τους, ονόματι «Εχετε μήνυμα στον υπολογιστή σας» – δεν έχει ποτέ της δει.

Με τα δικά της λόγια: «Είναι ένα παραμύθι. Τίποτα σε αυτή τη ζωή δεν έρχεται μόνο του – απαιτείται πάντα μια σκληρή προσπάθεια. Αυτή είναι μια ταινία για… ακριβώς το αντίθετο».

«Εχετε μήνυμα στον υπολογιστή σας» (1998)

Ο βαρύγδουπος ελληνικός τίτλος απλά υπογραμμίζει πως ο μέσος Ελληνας δεν ήξερε τι πάει να πει email το 1998, η ουσία όμως είναι πως οι ήρωες εδώ ανταλλάσσουν μερικά από τα πιο όμορφα mails. Το κλου της υπόθεσης είναι πως στην εκτός υπολογιστή πραγματικότητα μισιούνται θανάσιμα! «Δεν λατρεύεις τη Νέα Υόρκη το φθινόπωρο; Με κάνει να θέλω ν’ αγοράσω σχολικά είδη. Θα σου έστελνα ένα μπουκέτο φρεσκοξυσμένα μολύβια αν ήξερα το όνομα και τη διεύθυνσή σου», γράφει ο Τομ Χανκς στη Μεγκ Ράιαν (ξανά). Το διαβάζει και λειώνει. Τη βλέπουμε και λειώνουμε κι εμείς.

Με τα δικά της λόγια: «Πολλοί μου είπαν πως ουσιαστικά κόπιαρα την ιδέα της προηγούμενης ταινίας. Τους θύμισα – ειδικά στους άνδρες συναδέλφους – πως τα πάντα είναι ένα αντίγραφο σε αυτή τη δουλειά…».

«Τζούλι και Τζούλια» (2009)

Πίσω από όλες τις σύγχρονες αμερικανίδες σεφ βρίσκεται η Τζούλια: η γυναίκα που άλλαξε για πάντα τον τρόπο μαγειρικής των Αμερικανών. Το 1948, η Τζούλια Τσάιλντ (μια εξαιρετική Μέριλ Στριπ) μετακόμισε στο Παρίσι, όταν ο σύζυγός της πήρε μετάθεση, και το ακούραστο πνεύμα της αναζήτησε χώρο για να δημιουργήσει… στην κουζίνα. Η σκηνή όπου η Στριπ καθαρίζει ασταμάτητα κρεμμύδια προσπαθώντας να πετύχει τις κινήσεις του γάλλου σεφ δασκάλου της, κάνοντας την ατμόσφαιρα στο σπίτι αποπνικτική για τον σύζυγό της, αποδεικνύει πως η Νόρα Eφρον δεν ήταν μόνο μια καλή σεναριογράφος – αλλά μπορούσε να σταθεί και σκηνοθετικά.

Με τα δικά της λόγια: «Το πιο σημαντικό ερώτημα σε αυτή τη ζωή είναι “τι θα φάμε μετά;”. Ο έρωτας, ο γάμος, η ζωή αλλάζουν. Αυτή η απόλαυση, ποτέ».