Ο Κουβέλης σβήνει τις φωτιές

Αν οι προηγούμενες δέκα ημέρες ήταν τίτλος έργου, θα ήταν αναμφίβολα το «Χωρίς ανάσα». Μπορεί ο Φώτης Κουβέλης να μη μοιάζει ακριβώς με τον Ρίτσαρντ Γκιρ, όμως μοιράζονται τον ίδιο στόχο: να κυνηγήσουν το άπιαστο όνειρο. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, το όνειρο της κυβερνώσας Αριστεράς. Ο πρωταγωνιστής όμως δεν οδηγεί κόκκινη κάντιλακ αλλά ένα, εξίσου κόκκινο, πυροσβεστικό. Με τη μάνικα στο χέρι, όλες αυτές τις ημέρες επιχειρεί να σβήσει μικρές και μεγαλύτερες εστίες προτού πάρει φωτιά ολόκληρο το σκηνικό της τρικομματικής κυβέρνησης.

Οσοι από τη Δημοκρατική Αριστερά επένδυαν σε μια ήσυχη και ανέφελη πορεία στα «ορεινά» αυτής της κυβέρνησης, με τους άλλους δύο εταίρους να μοιράζονται το βάρος της εξουσίας και των κυβερνητικών ευθυνών, χωρίς πρωινά τηλεφωνήματα και μεταμεσονύχτιες συναντήσεις, με το άλλοθι του «μικρού κόμματος» μπροστά, σίγουρα απογοητεύτηκαν. Και αυτό γιατί, παρά την πολιτική απόφαση τήρησης εύλογων αποστάσεων με προφανή στόχο να μη «χρεωθεί» αντιστοίχως επιλογές και αποτελέσματα, το πρώτο δεκαήμερο μετά τις εκλογές της 17ης Ιουνίου η ΔΗΜΑΡ έδειξε ότι έχει μπει για τα καλά στον χορό και αναπόφευκτα πρέπει να χορέψει.

Ο πρόεδρός της Φώτης Κουβέλης όχι μόνο τρέχει και δεν φτάνει μετά τις εκλογές, αλλά μέχρι στιγμής αναδεικνύεται και σε «πυροσβεστικό» παράγοντα μεταξύ δυνάμεων που μοιάζουν έτοιμες να πετάξουν σπίρτο στη βενζίνη. Και παρότι, όπως και το ΠΑΣΟΚ, επιχειρεί να πάρει αποστάσεις από το κυβερνητικό έργο, αρνούμενη να «σηκώσει τα μανίκια» και να αναλάβουν κρίσιμα χαρτοφυλάκια βουλευτές και στελέχη της, τελικά δεν κατάφερε να μείνει εκτός του πυρήνα των κρίσιμων αποφάσεων.

ΕΔΩΣΕ ΛΥΣΗ. Τρεις ήταν οι εστίες που έλειψαν να εξελιχθούν σε πυρκαγιά με το «καλημέρα», προτού ακόμη η κυβέρνηση λάβει ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή: η αιφνιδιαστική ασθένεια του Πρωθυπουργού που γέννησε την ανάγκη εκπροσώπησης της χώρας στη Σύνοδο Κορυφής, η εσπευσμένη μεταφορά στο νοσοκομείο του καθηγητή Βασίλη Ράπανου και η ανάγκη να βρεθεί νέος υπουργός Οικονομικών, καθώς και η παραίτηση του υφυπουργού Ναυτιλίας μετά την εύστοχη αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ. Και στις τρεις περιπτώσεις χρειάστηκαν λεπτοί και διακριτικοί χειρισμού εκ μέρους της ηγεσίας της ΔΗΜΑΡ προκειμένου να δοθεί ώθηση στη λύση και όχι στο πρόβλημα.

Ο ρόλος της Δημοκρατικής Αριστεράς στην επιλογή του νέου υπουργού Οικονομικών υπήρξε κρίσιμος και στις δύο κινήσεις. Οπως έγινε σαφές, κυρίως από τις σιβυλλικές δηλώσεις Λυκούδη – τον εξ απορρήτων του Φώτη Κουβέλη -, η Αγίου Κωνσταντίνου από την πρώτη στιγμή ήθελε πρόσωπο με «ισχυρό δημοκρατικό αποτύπωμα», γνώση και εμπειρία του αντικειμένου και να μην έχει αυστηρά κομματικές περγαμηνές. Προδιαγραφές τις οποίες, όπως φάνηκε, είχε στο μυαλό του και ο Πρωθυπουργός. Ο «πυροσβεστικός» ρόλος της ΔΗΜΑΡ φάνηκε πολύ έντονα μετά την εμπλοκή που προκάλεσε η ασθένεια Ράπανου και ενώ η πλευρά ΠΑΣΟΚ υποδέχθηκε με απροθυμία τη διαδικασία εξεύρεσης αντικαταστάτη. Το βράδυ της Δευτέρας με την τηλεφωνική συνομιλία Σαμαρά – Κουβέλη υπήρξε κατ’ αρχήν μια συμφωνία στο πρόσωπο του Γιάννη Στουρνάρα, εξέλιξη που βοήθησε πολύ στην – έστω και παγερή – αποδοχή την επομένη πριν από το μεσημέρι από τον άλλο εταίρο της κυβέρνησης, τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ.

η οικονομια. Η ΔΗΜΑΡ διαπιστώνει για τον εαυτό της ότι χρειάζεται «εντατικά» στην οικονομία. Αν εξαιρέσει κανείς τα δύο ηγετικά στελέχη της που μετέχουν στην επιτροπή η οποία διαπραγματεύθηκε τις προγραμματικές θέσεις, τους Δημήτρη Χατζησωκράτη και Σάκη Παπαθανασίου, θα χρειαστεί πολύ περισσότερους για την παρακολούθηση του κυβερνητικού έργου.