Ασθενείς ηγέτες με θεραπείες σε ζωντανή σύνδεση

Οι περισσότεροι από αυτούς που έχουν δώσει τον όρκο του Ιπποκράτη έχουν δύο μότο, που συμπυκνώνουν την ουσία της ιατρικής επιστήμης: «Δεν γίνεται διάγνωση εξ αποστάσεως» και «η ιατρική δεν είναι μαθηματικά». Ωστόσο μερικοί, όταν στα βιβλία ασθενών κάποιων συναδέλφων τους γράφεται το όνομα ενός δημόσιου προσώπου, ξεχνούν τους άγραφους κανόνες και κάνουν ιατρική σε ζωντανή σύνδεση.

Η πρόσφατη περιπέτεια της υγείας του Πρωθυπουργού συνοδεύτηκε από ψιθύρους που έφτασαν στα δημοσιογραφικά γραφεία περί της «ενδεδειγμένης αντιμετώπισης» της αποκόλλησης του αμφιβληστροειδούς. «Αν είχε χρησιμοποιηθεί λάδι σιλικόνης, θα μπορούσε να ταξιδέψει στις Βρυξέλλες». Κάποιοι λοιπόν εξέφρασαν εξ αποστάσεως – και χωρίς φυσικά να έχουν την κλινική εικόνα του ασθενούς – την αντίθεσή τους στη μέθοδο που εφάρμοσε ο θεράπων ιατρός του κ. Σαμαρά, ο Παναγιώτης Θεοδοσιάδης. Βέβαια, η πλειονότητα της ιατρικής κοινότητας δεν αμφισβήτησε τις επιλογές του. Οπως άλλωστε έλεγαν ιατρικές πηγές στα «ΝΕΑ», «μόνο ο γιατρός που τον χειρούργησε γνωρίζει ακριβώς την κατάσταση στο μάτι του Αντώνη Σαμαρά». Επιπλέον, επισημαίνουν ότι αν χρησιμοποιούνταν το περίφημο λάδι σιλικόνης «θα ήταν απαραίτητο και δεύτερο χειρουργείο για την αφαίρεσή του».

Ευτυχώς λοιπόν αυτή τη φορά η δημόσια ζωή δεν «ιατροποιήθηκε». Αν και οι συνθήκες «ευνοούσαν», καθώς στο νοσοκομείο εισήχθη και ο Βασίλης Ράπανος. Παρ’ όλα αυτά, η πρόσφατη ιστορία μας βρίθει αντίθετων παραδειγμάτων, όπου οι κόντρες μεταξύ γιατρών «πάνω» από το κρεβάτι ενός ασθενούς πολιτικού ή δημόσιου προσώπου έδιναν και έπαιρναν. Από τη ζωντανή σύνδεση με το Ωνάσειο, όπου τα ιατρικά ανακοινωθέντα ήταν πρώτη είδηση για ημέρες, έως τους ομηρικούς καβγάδες των γιατρών στα τηλεπαράθυρα το καλοκαίρι του 2007 για το αν ο Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος, ο οποίος βρισκόταν ήδη στις ΗΠΑ, έπρεπε ή όχι να υποβληθεί σε μεταμόσχευση ήπατος• έπρεπε ή όχι να μεταφερθεί στην άλλη όχθη του Ατλαντικού• έλαβε ή όχι τη σωστή αγωγή…

«Η δημοσιότητα βλάπτει σοβαρά την υγεία» έχουν πει εδώ και μία εικοσαετία οι Αμερικανοί. Παρότι οι κοινοί θνητοί πιστεύουμε πως μια θέση στα δημόσια πράγματα – πολλώ δε μάλλον η εξουσία – εξασφαλίζει την καλύτερη δυνατή κούρα, είναι πιθανόν να επιφέρει τα αντίθετα αποτελέσματα «παραλύοντας» τη διαδικασία λήψης ιατρικών αποφάσεων. Ηδη από το 1990 το George Washington University Medical Centre, στο οποίο έχουν νοσηλευθεί πολλοί αμερικανοί αξιωματούχοι, ανάμεσά τους και ο πρόεδρος των ΗΠΑ Ρόναλντ Ρίγκαν μετά την απόπειρα δολοφονίας εναντίον του το 1981, προσέφερε σεμινάριο για την ιατρική φροντίδα των δημόσιων προσώπων. Το μεγαλύτερο όλων των προβλημάτων του γιατρού ενός δημόσιου προσώπου – και δη ενός αρχηγού κράτους – είναι η «σύγκρουση συμφερόντων» ανάμεσα στο ιατρικό απόρρητο και στο δημόσιο συμφέρον. Η κοινή γνώμη έχει δικαίωμα να ξέρει, χωρίς όμως αυτό να βλάπτει τον ασθενή.