Από την ΟΝΝΕΔ στα ηνία της πιο «άγριας» Βουλής

Ενα βροχερό βράδυ, προς τα τέλη του 1984, στη διασταύρωση των οδών Ακαδημίας και Εμμανουήλ Μπενάκη είχαν παραταχθεί διμοιρίες των ΜΑΤ, αλλά όχι για τα συνήθη επεισόδια των Εξαρχείων. Ο νέος πρόεδρος της ΟΝΝΕΔ προσπαθούσε να εισέλθει στα κεντρικά γραφεία της οργάνωσης, αλλά δεν τον άφηναν. Οι Κένταυροι και οι Ρέιντζερς, παραοργανώσεις της ΟΝΝΕΔ που είχαν δημιουργήσει οι τότε επικεφαλής της Βασίλης Μιχαλολιάκος και Μάνος Μανωλάκος, αρνούνταν να παραδώσουν τα κλειδιά στον νέο επικεφαλής, τον οποίο μόλις είχε ορίσει ο νέος αρχηγός του κόμματος Κωνσταντίνος Μητσοτάκης. Η εγκατάστασή του έγινε τελικά με ξυλοδαρμούς και παρουσία αστυνομικών δυνάμεων. Τρεις δεκαετίες αργότερα εκείνος ο νεαρός είναι πρόεδρος της Βουλής των Ελλήνων.

Η ΑΦΕΤΗΡΙΑ. Ο Βαγγέλης Μεϊμαράκης γεννήθηκε στην Αθήνα το 1953, είναι παντρεμένος και έχει δύο κόρες. Συνδικαλιστής της ΔΑΠ στην Πάντειο και στη Νομική σε μια περίοδο όπου δεν ήταν υγιεινό να είσαι με τη «γαλάζια γενιά» στα πανεπιστήμια, αποφοίτησε, έκανε και το στρατιωτικό του και ετοιμαζόταν για καριέρα δικηγόρου και συνδικαλιστή στον ΔΣΑ δίπλα στον Νώντα Ζαφειρόπουλο, όταν τον επιστράτευσε ο Μητσοτάκης – για οικογενειακούς λόγους κυρίως.

Σήμερα είναι ο πρώτος της γενιάς του που φοράει την τήβεννο του τρίτου τη τάξει πολιτειακού παράγοντα της χώρας έχοντας διαγράψει εντυπωσιακή διαδρομή, από τα αλώνια της ΟΝΝΕΔ στα σαλόνια της επίσημης πολιτικής: υπουργός, γραμματέας του κόμματος, πρόεδρος του Ινστιτούτου Δημοκρατίας «Κωνσταντίνος Καραμανλής».

Πάνω απ’ όλα πρόσωπο το οποίο οι πρόεδροι της ΝΔ ήθελαν να έχουν δίπλα τους – ακόμη και αυτοί που δεν έγιναν τελικά πρόεδροι, όπως η Ντόρα Μπακογιάννη, την οποία υποστήριξε για την ηγεσία του κόμματος. Τώρα πλέον και ο Αντώνης Σαμαράς, στον οποίο το 2009 ο «Βαγγέλας» – όπως τον έλεγαν τότε οι εσωκομματικοί φίλοι του – καταλόγιζε ότι «πρόδωσε το δάκρυ του εθνάρχη».

Αυτά ξεχνιούνται στην πολιτική. Αλλωστε αυτή τη φορά μάλλον θέλουν να τα έχουν καλά μαζί του και οι πρόεδροι των άλλων κομμάτων, που τον στήριξαν για το πιο ψηλό έδρανο της Βουλής. Εχουν τον λόγο τους: αυτή η Βουλή θα είναι σαν θηριοτροφείο. Και δεν ξέρουν κανέναν καλύτερο θηριοδαμαστή σε μια αίθουσα με «συριζαίους», «αντιμνημονιακούς του Καμμένου» και τον «λόχο Μιχαλολιάκου».

Υπήρξε ο πρώτος εκπρόσωπος του φοιτητικού κινήματος της Μεταπολίτευσης που ανέλαβε να διοικήσει στρατιωτικούς. Οταν πήγε στο Πεντάγωνο, ήξερε αυτά που μαθαίνει κάποιος στην πολιτική για την τακτική. Ως υπουργός Αμυνας έμαθε και ό,τι λένε στις σχολές πολέμου για τη στρατηγική. Αυτός ο συνδυασμός τον κάνει σήμερα ιδανικό διαχειριστή καταστάσεων στην πιο δύσκολη Βουλή της Μεταπολίτευσης.

Ο Μεϊμαράκης οφείλει μεν την ανέλιξή του στην εύνοια του Κ. Μητσοτάκη, αλλά μεγάλη καριέρα στην πολιτική έκανε με τον Κ. Καραμανλή. Πρώτος γραμματέας της ΚΕ το 2001, υπουργός Αμυνας το 2006 – ίσως και ανεκδήλωτος δελφίνος κάποια περίοδο. Ζεστός άνθρωπος, πληθωρικός, ετοιμόλογος, με πείρα στα οργανωτικά και εμμονή με την επικοινωνία, για όσο διάστημα ήταν αφεντικό στη Ρηγίλλης απεδείχθη ο καλύτερος αγκιτάτορας της χώρας.

Δίπλα στον Καραμανλή ήταν από τη μια κυματοθραύστης και από την άλλη σαν τις καλοκαιρινές αστραπές που προαναγγέλλουν τη νεροποντή. Μιλούσε για ανασχηματισμό και ερχόταν ανασχηματισμός. Κάτι έλεγε για νέο εκλογικό νόμο και προέκυπτε. Ψιθύριζε αορίστως για πρόωρες εκλογές και τις είχαμε. Αδειαζε έναν υπουργό και σε δύο εικοσιτετράωρα αυτός πήγαινε για βρούβες.

ΔΥΣΚΟΛΟΣ ΡΟΛΟΣ. Σήμερα, με τον Καραμανλή να παρακολουθεί από απόσταση, τον Σαμαρά Πρωθυπουργό, την Ντόρα τσαλακωμένη – όπως και οι περισσότεροι της γενιάς τους σε όλα τα κόμματα -, ο Βαγγέλης βγαίνει από την υποαπασχόληση των τελευταίων ετών και πιάνει δουλειά. Θα χτυπάει το πιο δύσκολο κουδούνι της επικράτειας σε ένα Κοινοβούλιο με χαρακτηριστικά που δεν έχουμε ξαναδεί. Οι 223 ψήφοι, προερχόμενες από τέσσερα τουλάχιστον κόμματα, είναι η μόνη εγγύηση που έχει: επί των ημερών του η Βουλή δεν θα μοιάζει με τα αμφιθέατρα των φοιτητικών του χρόνων.