[Αποψη] Παιχνίδια τακτικής ακόμα και τώρα!

Αν μη τι άλλο, σε ένα πράγμα μπορεί κανείς να συμφωνήσει με την τρόικα: στην απογοήτευσή της για τον τρόπο με τον οποίο λειτούργησαν τα κόμματα στη στελέχωση της νέας κυβέρνησης.

Επειτα από όλα όσα έγιναν τα τελευταία δύο χρόνια, θα περίμενε κανείς ότι η κρισιμότητα των περιστάσεων θα είχε γίνει κατανοητή και τα κόμματα θα επιστράτευαν το καλύτερο δυναμικό τους για τη «σωτηρία της πατρίδος».

Ωστόσο, ενώ το πρώτο βήμα έγινε, με τη συμφωνία των τριών κομμάτων να στηρίξουν την κυβέρνηση, γεννώντας ελπίδες ότι κάτι μπορεί επιτέλους να αλλάξει και σ’ αυτήν τη χώρα, στη συνέχεια οι ελπίδες διαψεύσθηκαν με τους τακτικισμούς που υιοθετήθηκαν. Οπως φάνηκε, βγήκαν πάλι στη φόρα οι μεζούρες του πολιτικού κόστους και οφέλους και επικράτησε η λογική τού να κρατάμε «πισινή» για να μην «εκτεθούμε» και να μπορούμε εκ των υστέρων να εισπράξουμε τα οφέλη της αποτυχίας των άλλων.

Ετσι, ενώ η χώρα είχε ανάγκη από υπουργούς επιπέδου Α’ Εθνικής προσγειώθηκε – σε κάποιους κρίσιμους τομείς – σε πολύ χαμηλότερα επίπεδα. Και δεν μιλάμε μόνο για το οικονομικό επιτελείο αλλά και για άλλα υπουργεία, πολύ συναφή με τους τομείς ενδιαφέροντος του Μνημονίου, από τους οποίους θα εξαρτηθεί η επιτυχής υλοποίησή του ή όχι.

Η κυβέρνηση είναι, βεβαίως, ακόμη νέα και πρέπει να της δώσει κανείς πίστωση χρόνου. Ιδίως ορισμένα πρόσωπα που δεν έχουν ακόμη δοκιμαστεί ίσως αποδειχθούν επιτυχείς επιλογές.

Εκτός από τα πρόσωπα όμως, η επιτυχία θα εξαρτηθεί από τον βαθμό της συνευθύνης που θα αναλάβουν τα τρία κόμματα για να βγάλουν τη χώρα από τη μεγαλύτερη κρίση στη σύγχρονη ιστορία της. Και αυτό δεν θα το αξιολογήσει μόνο η τρόικα αλλά ο καθένας από εμάς.