[Δρόμοι] Ταξιδεύοντας…

Ταξιδεύοντας…

… στην Ευρώπη την περασμένη εβδομάδα και μιλώντας με πολύ κόσμο, παρατήρησα ότι όλες οι συζητήσεις τελείωναν με κάποια εκδοχή της ερώτησης: γιατί οι σημερινοί ηγέτες δεν είναι ικανοί να πείσουν τους λαούς τους να αντιμετωπίσουν τις προκλήσεις των ημερών μας; Υπάρχουν πολλές εξηγήσεις γι’ αυτό το έλλειμμα παγκόσμιας ηγεσίας, αλλά εγώ θα επικεντρωθώ σε δύο: η μία εξήγηση συνδέεται με τις γενιές και η άλλη με την τεχνολογία.

Ας ξεκινήσουμε…

… από τη δεύτερη. Το 1965, ο συνιδρυτής της Intel Γκόρντον Μουρ διατύπωσε τον ομώνυμο νόμο, σύμφωνα με τον οποίο η ισχύς ενός μικροτσίπ θα διπλασιαζόταν ανά 18 με 24 μήνες. Παρατηρώντας τους ηγέτες της Ευρώπης, του Αραβικού Κόσμου και των Ηνωμένων Πολιτειών, αναρωτιέμαι εάν δεν υπάρχει μια πολιτική αντιστοίχηση στον νόμο του Μουρ: Η ποιότητα της πολιτικής ηγεσίας μειώνεται με κάθε 100 εκατομμύρια νέους χρήστες στο facebook και το twitter. Η σύνδεση του κόσμου μέσω των ιστοσελίδων κοινωνικής δικτύωσης και τα κινητά τηλέφωνα που προσφέρουν πρόσβαση στο Διαδίκτυο αλλάζουν τη φύση της επικοινωνίας ανάμεσα στους ηγέτες και τους λαούς τους. Από μονόδρομη, η επικοινωνία αυτή γίνεται αμφίδρομη. Αυτό σημαίνει περισσότερη συμμετοχή, περισσότερη καινοτομία και περισσότερη διαφάνεια.

Μπορούν όμως…

… οι ηγέτες να ακούν τόσo πολλές φωνές συνεχώς ώστε να βλέπουν πού πηγαίνει το ρεύμα και να το ακολουθούν και οι ίδιοι; Την περασμένη βδομάδα, άκουσα έναν νέο όρο στο Λονδίνο: «Popularism» (από το popular που σημαίνει δημοφιλής, λαοφιλής). Είναι η υπερ-ιδεολογία των ημερών μας. Διάβασε τις δημοσκοπήσεις, ψάξε τα μπλογκ, λάβε υπόψη σου τα μηνύματα στο twitter και τα σχόλια στο facebook για να οδηγηθείς εκεί ακριβώς όπου βρίσκεται ο κόσμος, όχι όπου νομίζεις εσύ ότι πρέπει να οδηγηθεί. Αλλά εάν ο καθένας ακολουθεί, ποιος ηγείται; Επειτα, υπάρχει κι ένας παράγοντας έκθεσης. Οποιος έχει ένα κινητό σήμερα, είναι παπαράτσι. Οποιος έχει λογαριασμό στο twitter είναι ρεπόρτερ. Οποιος έχει πρόσβαση στο YouTube είναι κινηματογραφιστής. Οταν ο καθένας είναι παπαράτσι, ρεπόρτερ και κινηματογραφιστής, οποιοσδήποτε άλλος είναι δημόσιο πρόσωπο. Και αν είσαι πραγματικά ένα δημόσιο πρόσωπο – πολιτικός – η δημόσια έκθεση μπορεί να γίνει τόσο δυσάρεστη ώστε η δημόσια ζωή μετατρέπεται σε κάτι που θέλεις να αποφύγεις με κάθε κόστος.

Εχουμε…

… περάσει από μια γενιά που αποταμίευε και επένδυε στο μέλλον σε μια γενιά που δανείζεται και ξοδεύει για το σήμερα. Δείτε το κοντράστ ανάμεσα στον Τζορτζ Μπους και τον πατέρα του. Ο πατέρας κατετάγη εθελοντής στον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο μετά το Περλ Χάρμπορ και υπήρξε χαλύβδινος ηγέτης στη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, όταν οι πολιτικοί δεν έτρεχαν πίσω από τις δημοσκοπήσεις. Ο γιος του απέφυγε να καταταγεί κι έγινε ο πρώτος πρόεδρος στην ιστορία των ΗΠΑ που μείωσε τη φορολογία εν μέσω όχι ενός αλλά δύο πολέμων. Οι περισσότεροι ηγέτες πιστεύουν ότι εάν πουν την αλήθεια στους λαούς τους θα γίνουν ευάλωτοι. Κάνουν λάθος.