[Πρόσωπα] Eνας 60χρονος σταρ στα θρανία

Συνήθως οι νέοι ονειρεύονται τη διασημότητα και στρέφονται στην τηλεόραση για να γίνουν τραγουδιστές ή μουσικοί. Ωστόσο ο σταρ της νοτιοαφρικανικής μουσικής Σίφο Μαμπούζε κάνει την αντίθετη διαδρομή. Στα 60 του επιστρέφει στο σχολείο για να μάθει και για να πάρει το απολυτήριο του λυκείου.

Τα σαββατόβραδα ο Σίφο Μαμπούζε συνεχίζει να ενθουσιάζει τα πλήθη με τα αγέραστα τραγούδια του, όπως το «Jive Soweto» ή το «Burn out». Τις καθημερινές ο 60χρονος μουσικός κάθεται στο πρώτο θρανίο μιας τάξης σχολείου στο Σοβέτο, στο γκέτο κοντά στο Γιοχάνεσμπουργκ όπου γεννήθηκε και μεγάλωσε. «Αρχισα να γίνομαι μουσικός σε μια πολύ ευεπηρέαστη ηλικία», λέει στον Γκρίφιν Σι του Γαλλικού Πρακτορείου. «Φανταστείτε ότι ξαφνικά αρχίζετε να κερδίζετε πολλά χρήματα, σας καλούν σε πάρτι με ωραία κορίτσια, όλα αυτά τα δελεαστικά πράγματα που σε κάνουν να ξεχνάς πως είσαι ακόμη στο λύκειο. Ετσι έγινε και τα παράτησα».

Εδειξε από πολύ νωρίς το ταλέντο του στη μουσική• ήταν προικισμένος σε όλα, στα ντραμς, στο σαξόφωνο, στα πλήκτρα, στο φλάουτο. Δεν είχε ανάγκη το απολυτήριο για να γυρίσει τον κόσμο με τη μουσική του, υποστηρίζοντας παράλληλα τον αγώνα κατά του απαρτχάιντ. Στη σκληρότερη περίοδο του ρατσιστικού καθεστώτος, το 1985, όταν σε ένα μέρος της χώρας είχε επιβληθεί κατάσταση έκτακτης ανάγκης, ο Σίφο Μαμπούζε πωλούσε μισό εκατομμύριο αντίτυπα του «Burn out» που είχε κυκλοφορήσει την ίδια χρονιά. Επαιξε με τον αμερικανό κρούνερ Πέρσι Σλετζ, τον Πολ Σάιμον, με τη Μίριαμ Μακέμπα και τον Χιου Μασεκέλα. Σήμερα είναι μέλος του νοτιοαφρικανικού Εθνικού Συμβουλίου Τεχνών, βρίσκεται στην κορυφή της καριέρας του και δεν έχει τίποτε να αποδείξει.

Πέρυσι όμως αποφάσισε ότι κάτι του έλειπε. «Οταν άρχισα να μεγαλώνω, να μεγαλώνω πραγματικά ως υπεύθυνος επαγγελματίας, συνειδητοποίησα ότι υπήρχε κάτι που δεν είχα τελειώσει και αυτό ήταν το απολυτήριό μου», αφηγείται. Το 2011 έδωσε εξετάσεις σε έξι μαθήματα και πέρασε τα τέσσερα, επίτευγμα ακόμη και για έναν μαθητή πλήρους απασχόλησης. Εφέτος έχει επικεντρωθεί στην Ιστορία και στη Γεωγραφία, τα δύο μαθήματα που του λείπουν για το απολυτήριο, όμως παρακολουθεί επίσης προαιρετικά το μάθημα του Μάνατζμεντ. Ενώ θα μπορούσε να έχει την πολυτέλεια των ιδιαίτερων μαθημάτων ή ενός ιδιωτικού σχολείου, προτίμησε να εγγραφεί σε ένα τμήμα για ενηλίκους του δημόσιου λυκείου. Πριν από το μάθημα είναι φλύαρος, αστειεύεται με τα κορίτσια για τους φίλους τους, τους δείχνει το εξώφυλλο του επόμενου δίσκου του, του «Class Act». Οταν όμως αρχίζει το μάθημα, οι καθηγητές λένε ότι η επιμέλειά του εμπνέει τους συμμαθητές του. «Κατά βάθος θέλουμε όλοι το ίδιο, θέλουμε τη γνώση», εξηγεί ο μουσικός. «Γι’ αυτούς το να βλέπουν έναν εξηντάρη να έρχεται και να κάθεται στην τάξη είναι μια ενθάρρυνση. Λένε: “Αν τα καταφέρνει στην ηλικία του, γιατί όχι κι εμείς;”».