Κεφαλαι-οποίηση

Αν κέρδιζε η Αγγλία στα πέναλτι του τέταρτου προημιτελικού, θα ήταν σαν κάποιες τράπεζες που παίρνουν τα λεφτά της Ευρώπης επειδή δεν καλύπτουν τους πελάτες τους. Κέρδισε η Ιταλία κι απλώς ανταμείφθηκε για την αποταμίευσή της σε ποιότητα.

Δεν υπήρχε σύγκριση ανάμεσα στις δύο αυτές ομάδες – όχι μόνο χτες, αλλά σε όλο το τουρνουά. Μια πιο φρέσκια από ό,τι συνήθως, πιο κοντρολαρισμένη και κυρίως πιο τολμηρή Ιταλία, απέναντι σε μια πιο νέα, αλλά χωρίς προσωπικότητα και ιδέες Αγγλία. Το ότι άντεξε η χειρότερη ομάδα 120 λεπτά χωρίς να δεχτεί γκολ, το χρωστά στην τύχη της, στη μεγάλη βραδιά του Τέρι – που κάτι τέτοια ματς είναι φτιαγμένα γι’ αυτόν – και στη σχετική υστέρηση της Ιταλίας στην τελική προσπάθεια – με έναν Μπαλοτέλι που απέδειξε πως δεν είναι με τίποτα ο μεγάλος παίκτης που νομίζει ότι είναι. Η δύναμη των Ατζούρι ήταν η μεσαία γραμμή τους, μια γραμμή ακόμα συναρπαστικότερη με την παρουσία του Μοντολίβο – το μεγάλο ρίσκο του Πραντέλι να βάλει έναν ακόμα επιθετικογενή μέσο δείχνει πολύ καλά το νέο ιταλικό πνεύμα. Κι ευτυχώς που επιβραβεύτηκε αυτό το πνεύμα, γιατί δεν θέλει πολύ αυτή η ομάδα, κι αυτή η χώρα, να αφεθεί στη μοιρολατρία. Ενα παιχνίδι είναι, πράγματι. Αλλά ένα παιχνίδι που έχει αποδείξει χιλιάδες φορές ότι καθρεφτίζει ψυχικά χαρακτηριστικά ενός ολόκληρου λαού και συνδέεται με τις στιγμές που τον σφραγίζουν. Τίποτε άλλο από λήθη δεν θα σφραγίσει, αντίθετα, το χθεσινό παιχνίδι της Αγγλίας, που προσπάθησε να το κλέψει και μένει με την πικρότερη αίσθηση ότι απλώς έπρεπε να το είχε χάσει πιο νωρίς.

Θα ήταν ακόμα και σήμερα παρακινδυνευμένο να βάλει κανείς τα λεφτά του στην ιταλική τράπεζα. Εγώ πάντως θα το κάνω – έστω και σαν ένα είδος ανταμοιβής.