Επιτήρηση

Στις χώρες που δυσκολεύονται, γενικώς και ειδικώς, η εξωτερική βοήθεια δεν δίνεται ποτέ τζάμπα. Και στο ποδόσφαιρο ισχύει το ίδιο. Στις χώρες που δυσκολεύονται, δεν παρέχεται καμία βοήθεια, αν δεν πάρουν από τον εαυτό τους.

Η Εθνική Ελλάδας, σε ένα από τα πιο φορτισμένα αλλά και πιο άνισα παιχνίδια της ιστορίας της, δεν βοήθησε πολύ τον εαυτό της. Εχασε ένα (ακόμα) ημίχρονο κι όταν αποφάσισε να αντιδράσει, πλήρωσε την τόλμη της – η προσωρινή ισοφάριση ήρθε πολύ νωρίς και χάθηκε πολύ νωρίς. Κι αν η Ελλάδα έπρεπε να ξεπεράσει κατά πολύ τον εαυτό της, η Γερμανία δεν είχε παρά να μη χάσει τον δικό της. Μόνος τρόπος θα ήταν να κλονιστεί – στο γήπεδο και όχι στα λόγια των φυλλάδων – η αιώνια αυτοπεποίθησή της. Η Ελλάδα δεν το πέτυχε αυτό χθες το βράδυ κι όταν πήγε να το πετύχει τιμωρήθηκε. Τουλάχιστον το γόητρο κάπως σώθηκε με το δεύτερο γκολ, που δικαιούνταν ο για πολλοστή φορά πιο συγκινητικός έλληνας παίκτης. Η ιστορία αυτού του ανοιχτού και, φαντάζομαι, ευχάριστου για τους ουδέτερους ματς (οι γυναίκες της παρέας, πάντως, έκρυβαν πανικόβλητες τα πρόσωπά τους σε όλο το δεύτερο ημίχρονο) είναι σχεδόν μια μη ιστορία, μια απλή επιβεβαίωση ότι οι άθλοι του Δαβίδ είναι και θα είναι σπάνιοι. Είναι, αγωνιστικά, και άλλη μια επιβεβαίωση: ότι η Γερμανία παίζει την πιο καθαρή μπάλα στον κόσμο κι έχει, στο πρόσωπο του Οζίλ, τον πιο δημιουργικό μέσο του κόσμου.

Η γερμανική επιτήρηση μας εξουθένωσε. Κι εδώ που έφτασε η Ελλάδα ήταν, για τις δυνατότητές της, υπέρβαση, είναι όμως κρίμα που στέρησε από την παγκόσμια – και όχι μόνο ποδοσφαιρική – κοινότητα μια ευκαιρία χαλαρώματος.