Ανάπτυξη

Οπως καμία χώρα δεν μπορεί να βγει από την κρίση μόνο σφίγγοντας το ζωνάρι, έτσι και καμία ομάδα δεν μπορεί να νικήσει μόνο αμυνόμενη. Αυτό που γνωρίζουν στο πετσί τους οι λαοί υπό Μνημόνιο, το κατάλαβε στον πρώτο προημιτελικό η Τσεχία – από μια ομάδα ενός λαού υπό Μνημόνιο.

Και αν η Τσεχία πιθανότατα δεν μπορούσε, γιατί δεν έχει τους παίκτες, πλην της αποκάλυψης Γίρασεκ, η Πορτογαλία όχι μόνο αναπτύχθηκε, αλλά το έκανε και με το δικό της τρόπο. Χωρίς βιασύνη, χωρίς υπερβολές, με τεχνική και ομαδικότητα. Οτι έχει ιδιαίτερη ομαδικότητα, ούτε η μητέρα του μπορεί να το ισχυριστεί για τον Ρονάλντο, και αυτός όμως στάθηκε, επιτέλους, στο ύψος των προσδοκιών: ανάβοντας συχνά τη σπίθα του αναπάντεχου, αλλάζοντας τον ρυθμό, εκτελώντας από τα πιο πιθανά και απίθανα σημεία. Από δυο απίθανα βρήκε το δοκάρι, από ένα πιθανό, και μάλιστα με το κεφάλι – αυτό το κεφάλι που μοιάζει να έχει περισσότερη μπριγιαντίνη παρά σκέψεις – βρήκε λίγο πριν από το τέλος τον στόχο. Το χρονικό σημείο έχει τη σημασία του: ένας αέρας παράδοσης στο μοιραίο, με τα κύματα της επίθεσης να σπάνε στην άμυνα, στον Τσεχ και στα δοκάρια, ετοιμαζόταν να αρχίσει να απλώνεται στις ψυχές ποδοσφαιριστών που, σαν όλους τους συμπατριώτες τους, έχουν τη μελαγχολία στο αίμα τους. Η δικαιοσύνη αποδόθηκε χάρις σε ένα άλλο πορτογαλικό χαρακτηριστικό, την υπομονή. Και χάρις στη μεγάλη δουλειά μιας μεσαίας γραμμής, αποτελούμενης από εξίσου κοντούς και λιγότερο διάσημους, αλλά όχι πολύ κατώτερους παίκτες από τους ισπανούς ομολόγους τους.

Δεν είναι ποτέ αργά για την ανάπτυξη. Να δούμε ποιες άλλες ηγεσίες, πολιτικές και ποδοσφαιρικές, θα το καταλάβουν. Μπας και αλλάξει η εικόνα της Ευρώπης – και του Ευρωπαϊκού.