e-mail

Ε ρε χρηστά ήθη, μπαμπάκοοοο!

Αξιότιμη κυρία Αθηναίου,

Μετά την καταγγελία του σχολείου που τόλμησε να ανεβάσει μαθητική παράσταση στην Επίδαυρο, περάσατε στην καταγγελία του Οιδίποδα, «του τύπου που συνουσιάζεται με τη μητέρα του και όταν το συνειδητοποιεί ποια είναι βγάζει τα μάτια του». Θέλω να πιστεύω ότι ο «επιστημονικός» σας οίστρος θα περιοριστεί εκεί και δεν θα καταγγείλετε τις επόμενες ημέρες τον ακατανίκητο και άνομο έρωτα της Φαίδρας, τη φοβερή ζηλοτυπία της Μήδειας, τη μανία του Αίαντα, την απόφαση του άκαρδου Αγαμέμνονα να θυσιάσει την Ιφιγένεια, την τραγική αντιφατικότητα του Αμλετ και τόσες άλλες παρουσίες του αρχαιοελληνικού και παγκόσμιου θεάτρου, που η συμπεριφορά τους και οι επιλογές τους δεν συνάδουν με τα χρηστά ήθη που εσείς πρεσβεύετε. Προφανώς, ο Αριστοτέλης, ο Πλάτωνας, ο Συκουτρής, ο Μιστριώτης, ο Κακριδής, η Romilly, o Lesky, o Kitto, ο Καλογεράς, ο Παπανούτσος, ο Γιατρομανωλάκης, η Easterling και πλήθος άλλων μελετητών, που ανέδειξαν με την επιστημονική τους έρευνα τη ζωτική παιδευτική αξία του αρχαίου δράματος, δεν διείδαν το «ακατάλληλο» και ακολούθησαν τη ρήση του Πλάτωνα, «τραγωδίαν δε αι τε πεπαιδευμέναι των γυναικών και τα νέα μειράκια και σχεδόν ίσως το πλήθος πάντων και παντοδαποί άνθρωποι (διδάσκονται)».

Με εκτίμηση, Παναγιώτης Μανιώτης

Πολύ ενδιαφέρον, αγαπητέ Παναγιώτη, ότι όλα αυτά τα απευθύνετε σε μία στήλη που διεκδικεί το δικαίωμα στο χιούμορ και δεν σχολίασε πόσο σημαντική είναι για τα παιδιά μια παράσταση στην Επίδαυρο είτε πόσο καλή ήταν η παράσταση, αλλά το γεγονός ότι όλα αυτά έγιναν κατά συρροή δίχως άδεια, όπως όλοι οφείλουν. Και φτάνετε να τα εκλαμβάνετε ως καταγγελίες, επιστημονικούς «οίστρους» και «υπεράσπιση χρηστών ηθών». Προφανώς στην Ελλάδα της ασυδοσίας, την οποία όποτε μας βολεύει «καταγγέλλουμε», κόντρα σε όποιους νόμους, προτιμάτε όποιος απλώς το θέλει ή το «μπορεί» (με νόμιμους ή μη τρόπους) να παίρνει επί ώρες… ΙΧ την Επίδαυρο. Ευκαιρία λοιπόν να φτιάξουμε νέο νόμο για να μπαίνουμε όλοι, με το μακρύ μας ή το κοντό μας, με χιτώνα ή φουστανέλα, να ανεβάζουμε ό,τι μας καπνίσει για όσο μας καπνίσει. Ξέρετε σε πόσους επίδοξους ηθοποιούς και «ψώνια», θα δώσει χαρά αυτό; Εμπρός λοιπόν. Ας μπούμε, υμείς και ημείς, μπροστάρηδες στον Αγώνα Υπέρ του Ακριτου Ανοίγματος της Επιδαύρου και άλλων αρχαίων θεάτρων! Δίχως κανόνες και όρια! Επίσης θεωρείτε πως δεν έχει πλάκα ότι παιδιά παρασταίνουν, π.χ., έναν βασιλιά που συνουσιάζεται με τη μητέρα του και βγάζει τα μάτια του, όταν πιθανότατα δεν γνωρίζουν καν πολλά από τα συστατικά αυτής της πρότασης (π.χ., το συνουσιάζεται;). Είναι αυτό «υπεράσπιση χρηστών ηθών που πρεσβεύει η στήλη» και όχι ένα καραμπινάτο καλαμπούρι; – ειδικά αν αναλογιστούμε την υποκριτική σεμνοτυφία στην κοινωνία μας (ουαί σε όποιον τολμήσει να πιάσει τη ζωή του Χριστού ή να υπονοήσει τίποτα διαφορετικό σεξουαλικό για ήρωα του ’21!). Φαίνεται γνωρίζετε καλύτερα από «χρηστά ήθη»… Το ωραιότερο όμως είναι τα «μειράκια» του Πλάτωνα (δυστυχώς: το μονοτονικό εξαφάνισε τόνους και πνεύματα – άλλωστε η γλώσσα κατήντησε να μην έχει ούτως ή άλλως Πνεύμα), τα οποία σ’ αυτόν τον τόπο, όσα δεινά κι αν έχει υποστεί, όσες φορές και αν έχει αλλάξει η σύνθεση του πληθυσμού του από την εποχή των αρχαίων ημών προγόνων, εξακολουθούν να κυκλοφορούν ελεύθερα…

Κόβονται αποδείξεις-κιμάς ενώπιον

του πελάτου

Αγαπητή Φοίβη,

Πήγα τις προάλλες σε κατάστημα με τουριστικά είδη στην Πλάκα για να αγοράσω μπλούζες της Εθνικής Ελλάδος. Είκοσι η μία, μου λέει ο καταστηματάρχης. Ετοιμάζομαι να πάρω πέντε, σύνολο 100 ευρώ, και του λέω να μου κάνει καλύτερη τιμή. Και η απάντηση; «Ηδη σου έκανα ελληνική τιμή». «Τι σημαίνει ελληνική τιμή;». «Στους ξένους τις δίνω 35 ευρώ τη μία».

Αθάνατη Ελλάδα!

Με εκτίμηση, Αποστολία Ρίζου

Πείτε μου, αγαπητή Αποστολία, πως σας έκοψε και απόδειξη ο καραμπουζουκλής, να κάνουμε πάρτι!