Από τα λυχνάρια, τις δάδες και τις λάμπες στον ηλεκτρισμό

Σήμερα μπορεί το πάτημα ενός διακόπτη να λούζει στο φως ένα δωμάτιο, στο παρελθόν όμως για να γεννηθεί το φως έπρεπε να τριφτούν δυο πέτρες μεταξύ τους, να επιστρατευτεί ένα κάτοπτρο ή ένα γυάλινο δοχείο γεμάτο νερό. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε πως στα ρωμαϊκά χρόνια οι λέξεις φως και πολυτέλεια (lux και luxus) ήταν σχεδόν ταυτόσημες.

Τα ίχνη του τεχνητού φωτός, το οποίο έδωσε στον άνθρωπο συγκριτικό πλεονέκτημα σε σχέση με τα ζώα και του επέτρεψε να επεκτείνει τις δραστηριότητές του και μετά τη δύση του ήλιου από τα βυζαντινά χρόνια έως τις μέρες μας, παρουσιάζονται σε μια έκθεση που έρχεται από το Λαογραφικό και Εθνολογικό Μουσείο Μακεδονίας – Θράκης στον πολυχώρο Τεχνόπολις και αποτελεί προάγγελο του Μουσείου Φωταερίου που προβλέπεται να λειτουργήσει στον ίδιο χώρο.

Μέσα από ταπεινά ή πολύτιμα αντικείμενα αλλά και την παρουσίαση των τεχνικών για την αφή και τη διατήρηση της φλόγας, όπως καταγράφονται επί 17 αιώνες – πυρσοί και δαδιά, εστίες και λυχνάρια, κεριά, καντήλες, λάμπες πετρελαίου, ακόμη και λαμπτήρες πυράκτωσης -, η ιστορία του φωτός θα ξεδιπλωθεί στην αίθουσα Δ10 – Κωστής Παλαμάς και θα παρουσιαστούν πτυχές του τεχνητού φωτισμού στη χρηστική, τεχνολογική, οικονομική αλλά και συμβολική τους διάσταση.