Προ 50ετίας

[…] Στο δεύτερο μέρος της «Όμορφης Πόλης», που το κείμενό του, κατά το πρόγραμμα, οφείλεται στον κ. Θεοδωράκη (φωτογραφία κάτω), η ατμόσφαιρα αλλάζει εντελώς. Ξαναγυρνάμε στα καλούπια της συνηθισμένης επιθεωρήσεως. Από την οποία μάλιστα δεν λείπουν ούτε και τα κακόγουστα σόκιν υπονοούμενα. Το ύφος επίσης, που στο πρώτο μέρος, πάντα «λαϊκό» κρατιόταν σε ένα επίπεδο, φτηναίνει τρομακτικά […]. Υπάρχει, ωστόσο, σε αντιστάθμισμα, ο πληθωρισμός της μουσικής. Η οποία, όμως, κρίνοντας σαν απλώς θεατής, δεν νομίζω ότι είναι η καλύτερη που έχει γράψει ο συνθέτης του «Αρχιπελάγους» […]. Διαφορετική η πρόθεση του κ. Χατζιδάκι στην «Οδό ονείρων» του «Μετροπόλιταν» […]. Στιγμιότυπα από τη ζωή και τα όνειρα των ανθρώπων μιας φτωχογειτονιάς μας παραθέτουν οι συγγραφείς. Μερικά διαθέτουν αρκετό χιούμορ και κάποτε μεταδίδουν με την νοσταλγική μελαγχολία τους κάποια συγκίνηση. Αλλά, τα περισσότερα, είναι πολύ «ισχνά» και κοινότοπα. Τα διακρίνει όμως όλα καλό γούστο. Και σ’ αυτό διαφέρει η «Οδός Ονείρων» από την επιθεώρηση του «Παρκ» […] (από κριτική του Βάσου Βαρίκα). 21 Ιουνίου 1962.