Ομόλογα

Οπως η οικονομική ευρωστία, έτσι και οι αθλητικές επιτυχίες βασίζονται στη συλλογική προσπάθεια και τη συνολική εμπιστοσύνη. Δίνεις κάτι (τη δημοσιονομική κυριαρχία σου, την προς τα έξω εικόνα σου), για να πάρεις κάτι άλλο (προστασία από τις κακοτοπιές ή μια νέα εικόνα).

Στο φετινό Ευρωπαϊκό, λόγω συγκυρίας ή φιλότιμου, ο Νότος έχει ήδη νικήσει τον Βορρά. Ολοι οι Μεσογειακοί, μνημονιακοί και μη, συνεχίζουν, ενώ όλοι οι Σκανδιναβοί και πολλοί Σάξονες και Ανατολικο-κεντρο-ευρωπαίοι τα μαζεύουν ήδη για το σπίτι τους (εκτός από τους Γερμανούς, φυσικά, αλλά ποιος από μας θα πάψει, σήμερα, να πιστεύει στους οιωνούς;). Χαρακτηριστική είναι η αυτοπεποίθηση των Ιβήρων: για τους Ισπανούς, που σιγά σιγά βρίσκουν την πραγματική τους ταχύτητα (και είναι, εδώ και τέσσερα χρόνια, ιλιγγιώδης), την ξέραμε και την περιμέναμε. Οι Πορτογάλοι εξέπληξαν θετικά, καθώς δείχνουν να έχουν ξεφύγει από το αισθητικά χορταστικό αλλά αναποτελεσματικό παιχνίδι της εποχής των παχιών μουστακιών και προσφέρουν πλέον θέαμα και ουσία μέσα από ταχύτητα, νιάτα και αντεπιθέσεις (να μην ήταν και τόσο ερωτευμένος με τον εαυτό του ο κατά τα άλλα υπερηχητικός Ρονάλντο…). Λίγο πιο Δυτικά, η Γαλλία αποδεικνύει ότι ένας προπονητής μπορεί να κάνει τη διαφορά (ιδίως όταν πείθει τις βεντέτες τύπου Ριμπερί να παίξουν για την ομάδα), ενώ η Ιταλία, τώρα που γλίτωσε από τη λαχτάρα (δεν υπάρχει τουρνουά χωρίς λαχτάρα για την Ιταλία, ακόμα και αυτά που κερδίζει) μπορεί να αναδείξει ακόμα καλύτερα το νέο της πρόσωπο.

Τα ομόλογα του Νότου αποδεικνύονται λοιπόν τα πιο δυνατά χαρτιά σε αυτό το Πρωτάθλημα. Μένει τώρα να διαψεύσουν και τον Λίνεκερ.