Ο κομαντάντε των ρινγκ

Η Κούβα αποχαιρετά τον λίντερ μάξιμο των ρινγκ. Ο υπόλοιπος κόσμος έναν μεγάλο αθλητή που αρνήθηκε τα εκατομμύρια του επαγγελματικού μποξ στο όνομα της Επανάστασης. Ο Τεόφιλο Στίβενσον άφησε την τελευταία του πνοή στα 60 του χρόνια από ανακοπή την περασμένη Δευτέρα. Ηταν 60 ετών και δεν είχε χάσει ούτε στιγμή την πίστη του στον Φιντέλ Κάστρο. «Εφυγε» ως ο μοναδικός μποξέρ που έχει κερδίσει τρεις συνεχόμενους τίτλους στους Ολυμπιακούς Αγώνες: στο Μόναχο το ’72, στο Μόντρεαλ το ’76, στη Μόσχα το ’80. Ως ένας γίγαντας της ερασιτεχνικής πυγμαχίας για τον οποίο δεν υπήρχε αντίπαλος στην κατηγορία των βαρέων βαρών. Ο Τεόφιλο Στίβενσον όμως ήταν κάτι περισσότερο από μεγάλος πυγμάχος. Ηταν ένας ιδεαλιστής, που σαν τον Μοχάμεντ Αλι θυσίασε την καριέρα του στον βωμό των ιδανικών του. Ενας ερασιτέχνης αθλητής αρνήθηκε τα πέντε εκατομμύρια δολάρια ενός επαγγελματικού συμβολαίου επειδή δεν του άρεσε ο καπιταλισμός. «Σε ξεζουμίζουν και όταν δεν σου έχει απομείνει τίποτα σε πετάνε. Είσαι μόνο ένα προϊόν. Προτιμώ την αγάπη 8 εκατομμυρίων Κουβανών» είχε δηλώσει στο απόγειο της δόξας του. Το αμερικανικό αθλητικό περιοδικό «Σπορτς Ιλουστρέιτεντ» έδωσε τη δική του ερμηνεία στο παράδοξο: «Προτιμά να είναι “κόκκινος” παρά πλούσιος» ήταν ο τίτλος σε ένα τεύχος του 1974. Ο Τεόφιλο Στίβενσον δεν σκέφτηκε ποτέ να αυτομολήσει στο εξωτερικό στο όνομα ενός καλύτερου μέλλοντος. Αν ο Φιντέλ Κάστρο πολεμούσε στα βουνά, εκείνος θα πολεμούσε στο ρινγκ. Και θα κέρδιζε εκατοντάδες μάχες: 301 νίκες σε 321 αγώνες γράφει το παλμαρέ του, τρεις παγκόσμιοι τίτλοι, ο τελευταίος στα 34 χρόνια του το 1986.

Γιος μιας φτωχής οικογένειας, ο Τεόφιλο γεννήθηκε το 1952 στο Λας Τούνας. Στα 13 του χρόνια φοράει για πρώτη φορά γάντια του μποξ και το 1966 ρίχνεται στον πρώτο του αγώνα. Το παρατσούκλι του ήταν «Στριφτάρι». Στους Ολυμπιακούς του Μονάχου κάνει από την αρχή αισθητή την παρουσία του. Στον πρώτο αγώνα κερδίζει τον Πολωνό Ντέντερις από τον πρώτο γύρο. Επόμενος αντίπαλος είναι ο Μπόμπικ, αμερικανός πεζοναύτης που πριν από έναν χρόνο τον είχε κερδίσει στους Παναμερικανικούς Αγώνες. «Δεν έχει καλό δεξί» θα δήλωνε πριν από τον αγώνα. Ο Αμερικανός δεν ξέρει όμως ότι ο Στίβενσον είχε δουλέψει 12 ολόκληρους μήνες το δεξί του και παραδίνεται στον τρίτο γύρο. Στον ημιτελικό ο Γερμανός Χούσινγκ ρίχνει πετσέτα και παραδίνεται σε 4 λεπτά και 3 δευτερόλεπτα. «Σε 212 αγώνες δεν έχω φάει τόσο ξύλο» είναι η δική του δήλωση μετά τον αγώνα. Το πρώτο χρυσό μετάλλιο έρχεται χωρίς αγώνα επειδή ο Ρουμάνος Αλέξε έσπασε ένα δάχτυλο. Οι Σειρήνες από τις Ηνωμένες Πολιτείες εμφανίζονται και πάλι. Θα ήθελε ένα επαγγελματικό συμβόλαιο; «Πρέπει να μελετήσω την Επανάσταση» απαντά εκείνος. Στο Μόντρεαλ θα χρειαστεί 7 λεπτά και 22 δευτερόλεπτα για να κερδίσει τους πρώτους τρεις αγώνες. Στον τελικό ο Ρουμάνος Μιρτσέα Σιμιόν χάνει στον τρίτο γύρο. Τέσσερα χρόνια αργότερα, στη Μόσχα, κερδίζει στον τελικό τον Ρώσο Τζάγιεφ και γίνεται ο πρώτος πυγμάχος με τρία συνεχόμενα χρυσά μετάλλια. Θα κέρδιζε και τέταρτο μετάλλιο το ’84 στο Λος Αντζελες εάν δεν υπήρχε το μποϊκοτάζ. Στο μεταξύ, φτάνουν στα αυτιά του και πάλι οι αμερικανικές Σειρήνες. Θα τον ενδιέφερε να εγκαταλείψει τον ερασιτεχνισμό; «Μόνο εάν μου το ζητήσει ο Φιντέλ».