Οχι, αρνούμαι να το πιστέψω!

Ακουσα έναν φίλο συγγραφέα να διηγείται σε μια ομήγυρη το εξής περιστατικό, που είπε ότι του συνέβη λίγες μέρες πρωτύτερα, μια Κυριακή, στο Ξυλόκαστρο. Ψώνισε ζαρζαβατικά και φρούτα σ’ ένα μανάβικο, που βρήκε ανοιχτό, πλήρωσε και ζήτησε απόδειξη. Αλλά ο μανάβης τού είπε πως την Κυριακή δεν κόβει αποδείξεις (μπορεί τις Κυριακές οι ταμειακές μηχανές να πηγαίνουν για εκκλησιασμό). Ο φίλος έφυγε σαστισμένος, καθ’ οδόν όμως η σαστισμάρα του έγινε θυμός, που φούντωνε ολοένα. Γύρισε, λοιπόν, στο μανάβικο, άφησε κάτω τα ψώνια και ζήτησε από τον μαγαζάτορα να του επιστρέψει τα χρήματα, αφού δεν έστεργε να του δώσει απόδειξη. Ο μανάβης τότε του λέει: «Τώρα που θα ‘ρθει στα πράματα ο Τσίπρας, θα σας κοπούν αυτές οι κόνξες με τις αποδείξεις!»

Να την πιστέψω αυτή την ιστορία; Οχι, το αρνούμαι. Προτιμώ να πιστέψω ότι είναι προϊόν της συγγραφικής φαντασίας του φίλου μου. Γιατί αν τη δεχόμουν ως αληθινή, θα ήμουν ικανός να ψηφίσω αύριο ώς και Σαμαρά (θου, Κύριε, φυλακήν τω στόματί μου), για να μη δω να «έρχεται στα πράματα» ξανά αυτό που εκφράζει ο μανάβης του Ξυλόκαστρου: το χειρότερο, το πιο καθυστερημένο κομμάτι των παλιών, πολυαμάρτητων κομμάτων εξουσίας, με αλλαγμένη κομματική ταυτότητα, αλλά απαράλλαχτη νοοτροπία και ανακτημένη τη θρυλική, «δώσ’ τα όλα» διεκδικητικότητά του. Γενικά, αρνούμαι να πιστέψω τις κακόβουλες φήμες που λένε ότι τα ευωδέστερα μπουμπούκια του «βαθέος ΠΑΣΟΚ» και τα λαϊκ(ιστικ)ότερα βλαστάρια της «λαϊκής δεξιάς» έχουν μεταφυτευτεί σ’ ένα κόμμα νέο, αγνό, με φρέσκιες ιδέες, όπως είναι ο ΣΥΡΙΖΑ.

Επίσης, υποψιάζομαι τα μάλα ότι οι διεθνούς ακτινοβολίας guest stars που έσπευσαν να συνδράμουν δήθεν τον ΣΥΡΙΖΑ στην προεκλογική εκστρατεία του είχαν στην πραγματικότητα βάλει σκοπό να τον υπονομεύσουν. Ο πολύς Τάρικ Αλί, φερ’ ειπείν, δήλωσε ότι εύχεται νίκη του ΣΥΡΙΖΑ για να φάει ένα γερό χαστούκι η καπιταλιστική Ευρωπαϊκή Ένωση. Με άλλα λόγια: ας κοκκινίσει από μια μπούφλα το πουδραρισμένο, αφράτο μαγουλάκι της μαντάμ Ευρώπης κι ας χαντακωθεί η Ελλάδα. Ο τσαχπίνης Σλάβοϊ Ζίζεκ, από την άλλη, επιδόθηκε πάλι στις γνωστές διανοητικές ταχυδακτυλουργίες του, ανακάτεψε Αντιγόνη, Τζον Λένον, Τομ και Τζέρι, μάλλον χωρίς να ξέρει ούτε ο ίδιος τι ήθελε να πει (αν ήθελε να πει κάτι), για να καταλήξει στην προσφιλή ιδέα του ότι δεν υπάρχει ιδανική στιγμή για την αλλαγή, πρέπει πρώτα να τη δοκιμάσεις. Ή, όπως το έχει πει παλιότερα, απηχώντας τον Ναπολέοντα: θα επιτεθούμε και βλέπουμε. Που σημαίνει, στα δικά μας συμφραζόμενα: επιτεθείτε εσείς στα χειμερινά ανάκτορα κι έπειτα εμείς, οι απ’ έξω, θα δούμε αν ήταν ή όχι η ιδανική στιγμή για την εγκαθίδρυση του σοσιαλισμού – το τι θ’ απογίνετε εσείς είναι άλλο θέμα, που ποσώς μ’ ενδιαφέρει.

Κάτι τέτοια διαβάζω κι επικροτώ ανενδοίαστα, θεωρώντας τη σοφή, την τακτική του επιτελείου του ΣΥΡΙΖΑ να λογοκρίνει τον νομπελίστα Πολ Κρούγκμαν, όταν τον επικαλείται. Ο Κρούγκμαν είναι, ως γνωστόν, σφοδρός πολέμιος της πολιτικής της λιτότητας, που επιβάλλει στην Ευρώπη η «μαντάμ» (πατρόνα) Μέρκελ. Μια χαρά ώς εδώ, τα ίδια δεν λέμε κι εμείς; Η συνέχεια όμως, που φρονίμως παραλείπεται, είναι ότι η Ελλάδα πρέπει, κατά τον Κρούγκμαν, να φύγει αμέσως από το ευρώ, για να σωθεί η υπόλοιπη ευρωζώνη. Αυτό το κόβουμε, γιατί θα τσαλάκωνε, τι λέω, θα έκανε σμπαράλια την προεκλογική ρητορική μας.

Τώρα, δεν γίνεται να μη σχολιάσω λίγο και τα νερά, τα χαστούκια και τις μπουνιές που έριξε το λεβεντόπαιδο της Χρυσής Αυγής στις δυο βουλευτίνες της αριστεράς. Καταρχάς, θαύμασα την καίρια κι εμπνευσμένη αντίδραση των άλλων κομμάτων, την οποία προοικονόμησε ο κύριος Προκόπης Παυλόπουλος με την αξιοπρεπέστατα ακίνητη στάση του καθ’ όλη τη διάρκεια του επεισοδίου και η οποία αντίδραση συνοψίζεται στη βαθυστόχαστη ρήση ότι η βία δεν έχει θέση στη δημοκρατία. Είναι βέβαιο ότι η νουθεσία αυτή θα συνετίσει τους οπαδούς της βίας, που τρέμουν μήπως η δημοκρατία δεν τους χωράει. Τούτου λεχθέντος, ομολογώ ότι δυσκολεύομαι κάπως να καταλάβω γιατί π.χ. η κυρία Κανέλλη δέχτηκε να πάρει μέρος στη συγκεκριμένη συζήτηση, αφού, όπως διακήρυξε στεντορεία τη φωνή μόλις άρχισαν ν’ ανάβουν τα αίματα, δεν συζητάει με φασισταριά. Αλλά τη δικαιολογώ. Αδήριτη γαρ η ανάγκη, πολιτική και προσωπική, για σόου.

Πέρα απ’ αυτό, οφείλουμε να μη ξεχνάμε ότι βία είναι μόνον ό, τι αγγίζει το κορμί μας, ποτέ ό, τι στοχεύει στην εξόντωση της προσωπικότητάς μας. Μπορεί η κυρία Κανέλλη ν’ απαξιώνει προκλητικά, χρόνια τώρα, τους εκάστοτε συνομιλητές της με περιφρονητικά κουνήματα του κεφαλιού, εκφράσεις αηδίας στο πρόσωπό της και άλλα τέτοια, στα οποία ο τηλεοπτικός φακός ζουμάρει με ηδονή, ξέροντας πόσο μεθάει το κοινό με μια ατμόσφαιρα ρωμαϊκής αρένας. Αυτά όμως δεν είναι βία. Η πραγματική, σωματική βία έρχεται ξαφνικά, ουρανόπεμπτη. Δεν είναι ποτέ δυνατό να προετοιμάζεται από τη βία της γλώσσας και των μορφασμών.

Μ’ αυτά και μ’ αυτά, θα πορευτώ αύριο προς την κάλπη αισιόδοξος, βέβαιος ότι τόσο η πολιτική παιδεία μας όσο και ο άνεμος που φουσκώνει τα πανιά (προς Θεού, όχι τα μυαλά) των ανανεωτικών δυνάμεων του τόπου εγγυώνται τον άμεσο τερματισμό της κρίσης και το γλυκοχάραμα μιας νέας, ευτυχισμένης εποχής για την πατρίδα μας.