Η Γαλλία και η Ευρώπη χρειάζονται την Ελλάδα

Στις 17 Ιουνίου, Γάλλοι και Ελληνες επιλέγουν τους βουλευτές τους. Η ημέρα αυτή δεν είναι κρίσιμη μόνο για τις δύο χώρες αλλά για ολόκληρη την Ευρώπη. Από αυτές τις κοινοβουλευτικές εκλογές, μπορούμε να προσδοκούμε μια στροφή της οικονομικής πολιτικής της ηπείρου μας.

Ηττα των συντηρητικών δυνάμεων στις δύο χώρες θα μας επέτρεπε κατ’ αρχάς να ελπίζουμε το τέλος της λογικής της καταναγκαστικής λιτότητας, που έχει επιβληθεί από το 2008 σε όλα τα ευρωπαϊκά κράτη. Μόνο ένα νέο παράδειγμα δικαιοσύνης και αλληλεγγύης μπορεί να βάλει τέλος στις κρίσεις που πλήττουν την Ευρώπη. Η πολιτική που ακολούθησαν τα συντηρητικά κόμματα απλώς επεξέτεινε το εύρος της οικονομικής κρίσης. Οι πλούσιες χώρες που ένιωθαν προστατευμένες, δεν είναι πλέον. Ενας Ισπανός στους τέσσερις, ένας Ελληνας στους πέντε, ένας Γάλλος στους δέκα, είναι άνεργοι… Στη Γερμανία, η επισφαλής εργασία και η πτώση του βιοτικού επιπέδου των μεσαίων τάξεων είναι πραγματικότητες ολοένα και πιο δύσκολο να συγκαλυφθούν. Η συνέχιση της υπερφιλελεύθερης πολιτικής που κυριάρχησε μέχρις εδώ, θα μας οδηγούσε στον οριστικό ενταφιασμό των κοινωνικών μας μοντέλων• θα μας έσυρε σε έναν πόλεμο όλων εναντίον όλων, στο όνομα της ανταγωνιστικότητας, και τελικά στην καταστροφή.

Ηδη, η νίκη του Φρανσουά Ολάντ στη Γαλλία και τα πρώτα βήματά του στην Ευρώπη έδειξαν πως ένας άλλος δρόμος είναι δυνατός και πως η έξοδος από την κρίση περνά μέσα από την τόνωση μιας ανάπτυξης ισότιμα μοιρασμένης. Συνειδητοποιώντας το αδιέξοδο στο οποίο βρίσκεται η Ευρωπαϊκή Ενωση, ορισμένοι συντηρητικοί ηγέτες ασπάζονται προοδευτικά τη βούληση των Σοσιαλιστών για πρόοδο και ευρωπαϊκή αλληλεγγύη.

Οπως και οι φίλοι μας οι Ελληνες, ελπίζουμε πως η 17η Ιουνίου θα σημάνει την αρχή μιας νέας ευρωπαϊκής πνοής. Εχουμε πλήρη συνείδηση των προκλήσεων, τις οποίες από κοινού θα αντιμετωπίσουμε. Γνωρίζουμε πως μόνο μια συντονισμένη ανάμεσα στα κράτη προσέγγιση, μια ενωμένη και ισχυρή πολιτική Ευρώπη, θα υπερνικήσουν τους εθνικούς εγωισμούς. Η λογική του διευθυντηρίου που επέβαλε το δίδυμο Μέρκελ – Σαρκοζί φτάνει στο τέλος της. Οι γάλλοι Σοσιαλιστές θέλουν να τελειώνουν με έναν τρόπο διακυβέρνησης που αντιμετωπίζει τον ελληνικό λαό με περιφρόνηση, με τα τιμωρητικά μέτρα που απλώς προσέθεσαν την ταπείνωση στην παραίτηση. Γνωρίζουμε πως το μέλλον της Ευρώπης δεν περνά μέσα ούτε από την υποδούλωση ούτε από την έξωση της Ελλάδας, αλλά από την προοδευτική της ανόρθωση και την πλήρη ενσωμάτωσή της στην Ενωση. Για αυτό, η Ελλάδα και η μελλοντική κυβέρνησή της χρειάζονται χρόνο και στήριξη.

Προκειμένου να επιβεβαιωθεί αυτή η νέα λογική, απαιτείται νίκη των προοδευτικών δυνάμεων στην Ελλάδα. Ημέρα ελπίδας, η 17η Ιουνίου μπορεί επίσης να γίνει μια ημέρα καταστροφής, αν δεν κλείσουμε τον δρόμο στους εξτρεμιστές. Στη Γαλλία, το Εθνικό Μέτωπο βρίσκεται καθ’ οδόν προς το να γίνει η τρίτη πολιτική δύναμη και δίνουμε αγώνα ώστε να μην εισέλθουν οι εκπρόσωποί του στην Εθνοσυνέλευση. Γνωρίζουμε πως η άνοδος αυτής της γεμάτης μίσος υπεράσπισης της εθνικής κυριαρχίας, που εκπροσωπείται στην Ελλάδα από το ΛΑΟΣ και κυρίως τη Χρυσή Αυγή, θα σήμαινε το τέλος των ευρωπαϊκών μας ελπίδων.

Στις 17 Ιουνίου, κρίνεται στη Γαλλία και την Ελλάδα το μέλλον της Ευρώπης. Για να γίνουν οι ελπίδες μας πραγματικότητα, χρειαζόμαστε μια νίκη των προοδευτικών δυνάμεων παντού στην Ευρώπη. Οι γάλλοι Σοσιαλιστές είμαστε από καιρό συνοδοιπόροι του ΠΑΣΟΚ, το οποίο έπαιξε καθοριστικό ρόλο στον εκσυγχρονισμό της Ελλάδας και μπορεί να επιδείξει την απαραίτητη για την έξοδο από την κρίση ενέργεια. Η Γαλλία, η Ευρώπη χρειάζονται την Ελλάδα.

Ανώτερα στελέχη και οι δύο του γαλλικού Σοσιαλιστικού Κόμματος, ο ελληνικής καταγωγής Ζαν-Κριστόφ Καμπαντελίς είναι υποψήφιος βουλευτής και ο Ανρί Βεμπέρ είναι ευρωβουλευτής. Το άρθρο τους γράφτηκε αποκλειστικά για «ΤΑ ΝΕΑ»