«Σαν να μηνύεις εστιατόριο επειδή σιχαίνεσαι το παστίτσιο»

Δεν ξέρω αν μπορούμε να πούμε «τέλος καλό, όλα καλά». Από το Σάββατο, που ένστολοι μπήκαν στο θέατρο και οδήγησαν τρεις ηθοποιούς στο τμήμα, υπάρχει αυτό που στην ψυχολογία ονομάζεται μετατραυματικό σοκ. Είναι σαν να πηγαίνει ένας εργαζόμενος στη δουλειά του και να τον συλλαμβάνει η Αστυνομία γιατί κάνει τη δουλειά του. Θυμάμαι και τις έντονες μέρες που είχαμε ζήσει το 2006, με το έργο της φίλης μου Εύας Στεφανή. Το θέμα τότε ήταν φαινομενικά διαφορετικό. Βλέπουμε όμως ότι οι άνθρωποι προσβάλλονται είτε για εθνικά σύμβολα, είτε για τον χριστιανισμό. Εχει μια παράσταση τόση δύναμη, ώστε να τραντάξει τα θεμέλια της πίστης σου και να καταθέσεις μήνυση; Δεν είμαι βέβαιος. Πιστεύω ότι δεν είναι ζήτημα θρησκείας, αλλά μονάδων, που με την πρώτη ευκαιρία ενεργοποιούνται με αυτόν τον τρόπο. Στην τέχνη όμως δεν μπορείς να βάλεις όρια, γιατί δεν μπορείς να βάλεις όρια στη φαντασία, στον ίδιο τον ορίζοντα. Και εγώ, δεν πήγα με τη βία σε κάποιον να του δείξω τη δουλειά μου. Είναι δική του επιλογή να πληρώσει εισιτήριο για να τη δει, όπως είναι επιλογή του να φύγει αν δεν του αρέσει. Είναι σαν να μηνύεις ένα εστιατόριο που σερβίρει παστίτσιο επειδή εσένα το παστίτσιο ως φαγητό δεν σου αρέσει.