Και τότε, έμεινα Παυλόπουλος!

Ο δαιμόνιος «τηλεοπτικός ρεπόρτερ» Χάρρυ Κλυνν ρωτούσε, κάποτε, τον Χαράλαμπο Τραμπάκουλα, που εβόσκαε τα πρόβατα εδώ παραπέρα, για την εμφάνιση ούφο: «Τι σας έκανε μεγαλύτερη εντύπωση; Τι σας χτύπησε πιο δυνατά;» Κι εκείνος: «Η πόρτα!».

Σήμερα, αν ρωτήσεις τον μέσο Ελληνα του Ιντερνετ και των μέσων κοινωνικής δικτύωσης, τι τον χτύπησε πιο δυνατά, θα απαντούσε: Ο Πάκης. Είτε θα έσπευδε να μοιραστεί ένα από τα δεκάδες ανέκδοτα για τον «Ρόκι Παυλόα» και τον «Σούπερμαν Πάκη». Οπου Πάκης, για να εξηγούμαστε, είναι Προκόπης, Προκοπάκης, Πάκης. Και το Παυλόα είναι ο θαλερός Ρόκι του Παυλόπουλου.

Πόρτα έχουν τα ανέκδοτα που ανέδειξαν τον άλλοτε ισχυρό άνδρα της κυβέρνησης του «καταλληλότερου» Καραμανλή (άλλα ανέκδοτα εκεί, με απαραίτητο αξεσουάρ τις σαγιονάρες…) σε πρόσωπο της εβδομάδας.

Πόρτα έχει. Εκείνη που διέρρηξε ο μαινόμενος χρυσαυγίτης στο παπαδάκειο στούντιο της «εθνικής ντροπής», μετά τα χαστούκια – άπερκατ στη Λιάνα και τα ολόδροσα επιχειρήματα προς την Δούρου. Πόρτα που – αντίθετα – δεν την χτύπησε δυνατά ο Πάκης καθώς μπήκε στο στούντιο. Μπαίνει πάντοτε ήσυχος. Και παραμένει ήσυχος. Και φεύγει ήσυχος.

Είναι στάση ζωής αυτή. Νόμος και Σύνταγμα σαν αυτά που σπούδασε. Είναι στάση που τήρησε από τότε που η μοίρα τον έφερε ως γραμματέα του προσωρινού προέδρου Μιχαήλ Στασινόπουλου με το που τα μάζεψε η χούντα.

Από τότε ήταν τόσο ήσυχος ο Πάκης. Τόσο αφύσικα, τόσο παγερά ήσυχος, που ήταν σχήμα εξαιρετικής υπερβολής η κατηγορηματική του διάψευση για τη δήλωση: «Αν σηκωνόμουν, μπορεί και να τον σκότωνα» – τον μαινόμενο Ηλία Κασιδιάρη. Κανείς δεν θα το πίστευε στ’ αλήθεια. Υστερα μάλιστα από τόσα ανέκδοτα που κυκλοφορούσαν, μετά μανίας, παντού, διαδικτυακά για την ολύμπια ηρεμία του στο στούντιο.

Εκείνος πάντως, εκ περισσού, έσπευσε να διευκρινίσει για την «παγωμένη» του εικόνα στο στούντιο της μπουνιάς: «Δεν ήμουν μόνο εγώ ακίνητος. Και η κ. Δούρου δίπλα μου έμεινε ακίνητη και διάφοροι άλλοι». Για το χαριτωμένο «ο Πάκης δεν σηκώθηκε για να μη γλιστρήσει στα νερά» ούτε λόγος…

Ποιος μπορεί σήμερα πλέον, ύστερα από τόσες… ησυχίες του Πάκη, να φανταστεί ότι θα έκλινε το κεφάλι έστω και στιγμιαία, έστω και με μια μικρούλα γκριμάτσα ήσυχου αποτροπιασμού – όπως έγινε με το μπουγέλο – στο Πανεπιστήμιο Paris II όπου δίδαξε ή στην εδώ Νομική Σχολή, αν κάποιος φοιτητής είχε τη φαεινή ιδέα να του ρίξει σαΐτα.

Κοίτα να δεις: σ’ αυτή την περίπτωση τον Ελληνα δεν τον χτύπησε η πόρτα, αλλά η απραξία του Πάκη. Που την κανιβάλισε, πολλαπλά, ως ήρεμη δύναμη. Πλην με δόντια.

Πέρασαν μέρες από τον ορυμαγδό, ο μαινόμενος ταύρος κρύφτηκε, όπως η «Αλίκη στο Ναυτικό» σε μια βάρκα, η Δούρου στέγνωσε, η Λιάνα ξεχάστηκε, η κοινή γνώμη βαρέθηκε να μοιράζεται ανάμεσα στο μένος για τον θύτη και στο άχτι για τα θύματα, και, τελικά, μόνον ο Πάκης έμεινε. Νικητής. Παραμένοντας ημέρες μετά στην κορυφή.

Το περήφανο Τίποτα νίκησε την Πράξη! Παίζει αυτό στην πολιτική καριέρα του Προκόπη. Ακόμη και τον Δεκέμβριο του 2008, όταν η αυλαία της ζωής είχε πέσει για τον Αλέξη Γρηγορόπουλο και η Αθήνα καιγόταν, ως υπερυπουργός Εσωτερικών και Δημόσιας Τάξης εισηγούνταν στο υπουργικό συμβούλιο να κρατήσουν πίσω τις αστυνομικές δυνάμεις και να μην πράξουν τίποτα μήπως και… φουντώσουν οι φωτιές των κουκουλοφόρων (αργότερα δήλωνε στο «Ρεπορτάζ χωρίς σύνορα» ότι τότε είχε δεχθεί ακόμη και προτάσεις για την επιβολή στρατιωτικού νόμου!).

Κι όμως. Η αδράνειά του και πάλι νίκησε. Από υπερυπουργός, έγινε ακόμη πιο υπερυπουργός, και με τις αρμοδιότητες Ρουσόπουλου, του Τύπου και της ΕΡΤ, αντί να γίνει δεκτή η – ήσυχη, βεβαίως, βεβαίως – παραίτησή του.

Κι όταν ήσυχα δήλωνε αργότερα «όταν θα φύγει ο Καραμανλής, θα φύγω», ήσυχα το άφηνε να ξεφουσκώσει και να ξεχαστεί για να παραμείνει, ήσυχα, στο βουλευτικό του πόστο. Τηλεφωνώντας ήσυχα – και μεθοδικά – σε όλους τους εορτάζοντες ψηφοφόρους της Α’ Αθηνών.

Τι κι αν βουτάει όλο πιο βαθιά στον εκφασισμό η κοινωνία, χειροκροτώντας εν χορώ – μια ολόκληρη γειτονιά! – έναν εν ψυχρώ φόνο κλέφτη. Τι κι αν γρονθοκοπούνται και μπουγελώνονται στα πλατό. Ο Πάκης, ήσυχα, βγαίνει να μας πει πως «ο ΣΥΡΙΖΑ χαϊδεύει τα αυτιά των κουκουλοφόρων». Οσο ήσυχα έστελνε – αντίθετα με την φλεγόμενη Αθήνα – πλείστους αστυνομικούς στα Ζωνιανά για τις φούντες. Οσο ήσυχα χειροκροτούσε τον Σαμαρά με την ίδια ηρεμία που χειροκροτούσε πριν τον Καραμανλή.

Τι κι αν τον ρωτούν πώς του φαίνεται που Αδωνις και Βορίδης προσχώρησαν στην ΝΔ. Ησυχος, με ουράνια γαλήνη Βούδα ή Δαλάι Λάμα (πλάι εμφανίστηκε στο Διαδίκτυο), θα πει απλώς πως «ενστερνίστηκαν τις απόψεις του κόμματος». Τι κι αν βοά ο Μιχαλολιάκος, «εδώ ο Προκόπης δεν μπόρεσε να σώσει την Κανέλλη, θα σώσει ολόκληρη Ελλάδα;» Εκείνος τίποτα. Μένει Παυλόπουλος. Ούτε καν εκείνη η ανεπαίσθητη κίνηση αποφυγής του μπουγέλου…

Τόσο ήσυχος, τόσο επιφανειακά μετριοπαθής, που μπορεί και να ξεχάσουμε κάποτε, μέσα στην τόση ησυχία, πως ήταν ο αρχιτέκτονας του εκλογικού συστήματος της διόλου, μα διόλου απλής αναλογικής, που δίνει μπόνους πενήντα έδρες στο πρώτο κόμμα.

«Εχω στο σαλόνι έναν κενό χώρο, στη γωνιά. Μήπως να βάλω έναν Παυλόπουλο;» χαμογελά το facebook. Ισως επειδή τελικά έμεινε, μείναμε… Παυλόπουλος! Κι ο Αγιος Μνημόνιος (μεγάλη η χάρη Του) που γιορτάζει σήμερα να βάλει το χέρι του.

Ελα όμως που η Ησυχία του Πάκη, που τον ανέδειξε σε νικητή, είναι και η πλέον αξιοπρόσεκτη κοινωνική έκφανση των ημερών. Ο Ελληνας περισσότερο και από την Πράξη (ακόμη και την επιθετική), την Απραξία χλευάζει.