Ενα άδοξο φινάλε

Ενα ματς και ένα 20λεπτο ήταν «όλο το Euro» για τον Κώστα Χαλκιά. Και καθώς αποχωρούσε από το χορτάρι ο «άσος», έμπαιναν οι τίτλοι του τέλους μιας αμφιλεγόμενης διεθνούς καριέρας.

Ο Χαλκιάς ήταν το μεγάλο στοίχημα του Σάντος. Ο πορτογάλος προπονητής αγνόησε τη λογική κι ας ήταν αυτή πάντα οδηγός στις αποφάσεις του. Ούτε Χιώτης, ούτε Καρνέζης, ούτε καν Καπίνο. Ξαφνικά, ο Χαλκιάς προσπέρασε τους πάντες στα 38 του και έφτασε στη δόξα που δεν γνώρισε στα 30 ή τα 34 χρόνια του.

Μέσα στους δύο πρώτους αγώνες ο Σάντος πλήρωσε τις επιλογές του. Ο Χαλκιάς δεν έπεισε με την Πολωνία και απέναντι στην Τσεχία πρόσφερε το ένα γκολ. Θα επρόκειτο για την γκάφα του ματς αν ο Τσεχ δεν ζήλευε τις γκέλες του έλληνα «κίπερ» στο δεύτερο ημίχρονο. Ισως δεν είναι παράδοξο που μετά την είσοδο του Σηφάκη, η ηρεμία αποκαταστάθηκε στην αμυντική γραμμή της Εθνικής μας. Γιατί οι μπακ γνωρίζουν και νιώθουν. Ο Σάντος μάλλον όχι και κάνει μαζεμένα πολλά σφάλματα. Το χειρότερο είναι η εμμονή. Με τον συγκεκριμένο γκολκίπερ κάτι τέτοιο συνέβη. Καλύτερος «κίπερ» ο Χαλκιάς; Ε, όχι.

Ενας γκολκίπερ που την κάνει με ελαφρά πηδηματάκια και δείχνει φυγόπονος όταν αρχίζουν τα πολύ δύσκολα και αντιλαμβάνεται πως φέρει ευθύνες για τα γκολ. Δεν είναι η πρώτη φορά.

Η περίπτωση του γκολκίπερ που συζητήθηκε από τους πάντες, μέσα ή έξω από την Εθνική, είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου. Γιατί υπάρχουν και άλλα θέματα: με τον ένα αμυντικό χαφ, κάτι το πρωτοφανές σε παγκόσμιο επίπεδο. Με τον εντελώς ντεφορμέ Χολέμπας. Με την έλλειψη εναλλακτικού πλάνου αν το ματς δεν πάει καλά στην αρχή. Με την απουσία σέντερ φορ κι ας διαθέτει αρκετούς το ρόστερ. Με… με… με… Διότι καλές οι ενέσεις ηθικού και η εκτίμηση όλων στο πρόσωπο του Φερνάντο Σάντος, ωστόσο την αλήθεια πρέπει οι αρμόδιοι να τη βλέπουν κατάματα.