Η επομένη των εκλογών

Δεν είμαι σίγουρος αν τελικά έχει νόημα να ασχοληθεί κάποιος σοβαρά με ασόβαρες δηλώσεις σαν αυτή της προέδρου του ΔΝΤ Κριστίν Λαγκάρντ, η οποία ούτε λίγο ούτε πολύ προσπάθησε να βάλει στη ζυγαριά και να συγκρίνει την αξία ενός παιδιού στην Ελλάδα (που οι γονείς του ενδεχομένως να ήταν οι φοροφυγάδες, ενδεχομένως και να μην ήταν) με τη ζωή ενός παιδιού μιας αφρικανικής χώρας, όπως π.χ. ο Νίγηρας.

Εάν αφιερώνω χρόνο να τις σχολιάσω είναι γιατί εκτιμώ ότι οι δηλώσεις αυτές είναι ενδεικτικές ενός ιδιότυπου λαϊκισμού που αναπτύσσεται τους τελευταίους μήνες στις τάξεις μέρους της ευρωπαϊκής ελίτ, στο υπόβαθρο του οποίου βρίσκεται ο πανικός από την αποτυχία τιθάσευσης της οικονομικής κρίσης που πλήττει την ευρωζώνη και η αδυναμία δημόσιας παραδοχής της.

Σε παρόμοιο μήκος κύματος, ο πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Μάρτιν Σουλτς ανέφερε συγκεκριμένα το παράδειγμα μιας γυναίκας, η οποία τον πλησίασε και τον ρώτησε γιατί πρέπει να κλείσει η Βιβλιοθήκη της πόλης της ως αντίτιμο της προσπάθειας για να σωθούν οι Ελληνες. Πρόκειται για μια λογική απόλυτα λαϊκιστική, αντίστοιχη της διάκρισης μεταξύ του «καλού παιδιού από την Αφρική» και του «κακού παιδιού από την Ελλάδα».

Ομως το θέμα δεν είναι τελικά το εάν οι Γερμανοί, οι Ολλανδοί, οι Φινλανδοί και κάποιοι άλλοι εταίροι μας σκέφτονται «διαφωτιστικά» ή «ηθικιστικά». Το θέμα είναι τι (δεν) κάνουμε εμείς ως έλληνες πολίτες και μέσω ημών τα κόμματα που διεκδικούν την ψήφο μας. Οι εκλογές έχουν ουσιαστικά μετατραπεί σε μια μορφή καταμέτρησης των φόβων της ελληνικής κοινωνίας, να δούμε με άλλα λόγια αν οι περισσότεροι φοβούνται τον «κίνδυνο της δραχμής» ή αν υπερτερούν εκείνοι που φοβούνται «τα νέα μέτρα του Μνημονίου».

Ο πραγματικός κίνδυνος όμως δεν είναι το αν ή τι είδους κυβέρνηση θα έχουμε την επομένη των εκλογών, αλλά το ποια κοινωνική ομάδα θα βρίσκεται στα κάγκελα τη μεθεπομένη. Κινδυνεύουμε στις 18 Ιουνίου να δούμε είτε ένα μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού να σχηματίζει ουρές στις τράπεζες για να αποσύρει τα χρήματά του, εάν και εφόσον κερδίσει ο ΣΥΡΙΖΑ, είτε ένα επίσης μεγάλο κομμάτι του ελληνικού λαού να διαδηλώνει αγανακτισμένο στους δρόμους, με ό,τι άλλο μπορεί να συνεπάγεται αυτό, εάν και εφόσον κερδίσει η ΝΔ ή το όποιο «μνημονιακό κόμμα», όπως τουλάχιστον το αξιολογούν οι αντιμνημονιακοί.