Επιστολές

Η αύξηση των δαπανών

Γιάννης Δερμούσης

ΕΚΕΦΕ «Δημόκριτος»

Δημοσιεύτηκε η απόρρητη έκθεση του Λ. Παπαδήμου προς τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας. Θα εστιάσω μόνο στη φράση «η αύξηση των δαπανών είναι μεγαλύτερη από τις προβλέψεις του κεντρικού σεναρίου», την οποία τα μέσα ενημέρωσης την πέρασαν στα ψιλά γράμματα. Τα δύο τελευταία χρόνια έχουν επιβληθεί σειρά σκληρών μέτρων για τη μείωση των δαπανών του κράτους:

– Οι δαπάνες των μισθών του δημοσίου τομέα και των συντάξεων έχουν μειωθεί σημαντικά από την κατάργηση των δώρων (13ος, 14ος μισθός).

– Καταργήθηκαν όλα τα επιδόματα από τους μισθούς του Δημοσίου, με το ενιαίο μισθολόγιο.

– Περίπου 50.000 δημόσιοι υπάλληλοι βγήκαν μαζικά σε πρόωρη ή κανονική σύνταξη, που ήταν είναι αρκετά μικρότερη από τον μισθό τους.

– Απολύθηκαν περίπου 30.000 συμβασιούχοι του Δημοσίου χωρίς το δικαίωμα να λαμβάνουν επίδομα ανεργίας (συμβάσεις έργου).

– Μειώθηκαν σημαντικά όλοι οι προϋπολογισμοί του στενού και ευρύτερου δημόσιου τομέα. Εμείς μάλιστα γνωρίζουμε από πρώτο χέρι τη μείωση που έχει γίνει στα πανεπιστήμια και στα ερευνητικά κέντρα, όπου η χρηματοδότηση δεν καλύπτει ούτε τους μισθούς που πρέπει να καταβληθούν, καθόλου ανελαστικές δαπάνες (λογαριασμούς ΔΕΚΟ κ.λπ.) και αναγκαζόμαστε να καταφεύγουμε σε δανεισμούς.

– Μείωση του Προγράμματος Δημοσίων Επενδύσεων κατά 400 εκατομμύρια ευρώ.

– Συγχωνεύτηκαν και κλείσανε σχολεία σε δήμους και επαρχίες, για εξοικονόμηση χρημάτων.

– Υλοποιήθηκε η ηλεκτρονική συνταγογράφηση, για να μειωθούν οι δαπάνες της φαρμακευτικής περίθαλψης.

– Εξοικονομήθηκαν «εκατομμύρια ευρώ από ηλεκτρονικούς διαγωνισμούς προμήθειας νοσοκομειακών φαρμάκων, με τιμές κατά 92% χαμηλότερες από αυτές που ίσχυαν».

Και ίσως και άλλα μέτρα δημοσιονομικής προσαρμογής που τώρα μου διαφεύγουν. Ενώ λοιπόν υλοποιήθηκαν μια σειρά από μέτρα, πολλά άδικα, κάποια ορθά, που όμως περικόπτουν τις δαπάνες αποτελεσματικά, θέλω κάποιος πραγματικά να μου εξηγήσει, πώς γίνεται να υπάρχει «αύξηση των δαπανών»;

Θα γίνει άραγε κάποια έρευνα για να διαπιστωθεί από πού αυξήθηκαν οι δαπάνες, εν μέσω μάλιστα τακτικών ελέγχων της τρόικας, και ποιοι ευθύνονται; Ή θα βγει πάλι το απλοϊκό συμπέρασμα ότι «πρέπει να περικοπούν οι δαπάνες», εννοώντας πάλι μισθούς, συντάξεις και απολύσεις;

Η βοήθεια των πλουσίων

Δημήτρης Μπόνος

Παραδοσιακά στις περιόδους ιδιαίτερα μεγάλων κρίσεων επιβίωσης του γένους αρχικά και του κράτους των Ελλήνων αργότερα εμφανίζονταν απρόσμενα πολλές φορές η έμπρακτη οικονομική κυρίως βοήθεια των πλούσιων Ελλήνων, μέσω της οποίας αυτό πολλές φορές ξεπέρασε φαινομενικά ανυπέρβλητα εμπόδια. Σήμερα που η πατρίδα βρίσκεται λίγο πολύ σε ίδια επικίνδυνη κατάσταση δυστυχώς κυριαρχεί μια ακριβώς αντίθετη εικόνα. Οι λίγες δεκάδες επί της ουσίας πραγματικά έχοντες συμπολίτες μας στη συντριπτική τους πλειοψηφία παρακολουθούν παγερά αδιάφοροι τα τεκταινόμενα.

Σε αυτούς τους Ελληνες προσβλέπει σήμερα η πατρίδα, εφοπλιστές, μεγαλοεπιχειρηματίες, βιομήχανους και μεγαλοεργολάβους, ρυθμιστές διαχρονικά της οικονομικής αλλά ακόμα και της πολιτικής ζωής αυτού του τόπου. Δεν θα βοηθούσε άραγε την ξεφτιλισμένη σήμερα στην κυριολεξία και διασυρόμενη διεθνώς πατρίδα τους επί παραδείγματι τα πληρώματα του στόλου τους έστω για κάποιο χρονικό διάστημα να είναι αμιγώς ελληνικά• όπως επίσης σε ό,τι αφορά τους μεγαλοεργολάβους που τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιούνται στο εξωτερικό στην κατασκευή μεγάλων έργων υποδομής, δεν θα μπορούσαν να προσλαμβάνουν έλληνες τεχνικούς στα εργοτάξιά τους ή οι μεγαλοξενοδόχοι και βιομήχανοι να περιοριστούν στην προτίμηση ελλήνων εργαζομένων;

Ο αντίλογος αυτής της πρότασης είναι το γεγονός ότι θα πολλαπλασιαζόταν αυτόματα το εργατικό κόστος των εταιρειών που θα προχωρούσαν σε μια τέτοια ενέργεια, άρα θα ενεργούσε αρνητικά στην ανταγωνιστικότητά τους στην εγχώρια και παγκόσμια αγορά αντίστοιχα, επιχείρημα αδιάσειστο που κανείς δεν μπορεί να αντικρούσει με σοβαρά αντεπιχειρήματα.

Εκεί ακριβώς αναδεικνύεται η αιτούμενη προσφορά τους, μια και το υψηλότερο κόστος ενδεχομένως θα οδηγούσε σε μειωμένα ή ακόμα και καθόλου κέρδη αυτές τις επιχειρήσεις για κάποια χρόνια. Από την άλλη, την κάλυψη αυτής της αρνητικής από επιχειρηματικής άποψης χρονικής περιόδου θα μπορούσε ισοδύναμα να την καλύψει το ελληνικό Δημόσιο με δυο πολύ συγκεκριμένους και ταυτόχρονα διαφανείς τρόπους: την παροχή μέσω των δυνάμει κρατικοποιημένων τραπεζών, λόγω της ανακεφαλαιοποίησης τους από αυτό, εγγυήσεων σε δάνεια ή συμβάσεις των συμμέτοχων σε αυτήν την προσπάθεια εφοπλιστών, εργολάβων, βιομηχάνων και επιχειρηματιών αντίστοιχα. Όπως επίσης με παροχή προτεραιότητας στις διαδικασίες αξιολόγηση δημοσίων προμηθειών η έργων για κάποιο συγκεκριμένο χρονικό διάστημα.

Τα φάρμακα για αιμορροφιλικούς

Χριστίνα Γιακουμέλου

Είμαι μητέρα ενός αιμορροφιλικού παιδιού και σας απευθύνομαι σήμερα με την καταγγελία ενός τυπικά «μικρού» αλλά σημαντικότατου προβλήματος με πολιτικές αιτίες και ίσως τραγικές συνέπειες. Οπως μας πληροφόρησε πριν λίγες μέρες το νοσοκομείο από όπου λαμβάνουμε τα φάρμακα για την θεραπευτική αγωγή του γιου μου (αιμορροφιλικοί παράγοντες), οι τελευταίες συσκευασίες που λάβαμε είναι και οι τελευταίες της συγκεκριμένης εταιρείας που μπορούν να μας δώσουν. Αιτία της διακοπής της παροχής είναι η έγκριση της νέας συσκευασίας και η τιμολόγηση του προϊόντος που κωλύονται για άγνωστο χρονικό διάστημα. Από την αντιπροσωπεία του προϊόντος πληροφορήθηκα πως η έγκριση της συσκευασίας μέσω ΕΟΦ έχει ολοκληρωθεί και η καθυστέρηση προέρχεται αποκλειστικά από το υπουργείο Υγείας: ενώ το προϊόν είναι εισηγμένο και έτοιμο για διακίνηση στην ελληνική αγορά, δεν μπορεί να τιμολογηθεί.

Τα παράγωγα αυτά είναι προϊόντα βιοτεχνολογίας, για τα οποία ΔΕΝ υπάρχουν γενόσημα. Για τον λόγο αυτό εξαιρούνται από τους κρατικούς διαγωνισμούς για την καλύτερη προσφορά και η διάθεσή τους γίνεται αποκλειστικά μέσω των αιμορροφιλικών κέντρων (όχι φαρμακείο). Η τιμολόγησή τους προαπαιτεί έγκριση από επιτελείο αρμόδιων υπουργών.

Συνομιλίες με τον Σύλλογο Προστασίας Ελλήνων Αιμορροφιλικών έφεραν στην επιφάνεια το όλο και πιο τραγικό πρόβλημα της τιμολόγησης φαρμάκων υψηλού κόστους, κατάσταση που επιδεινώθηκε κάτω από την υπηρεσιακή κυβέρνηση. Συγκεκριμένα αναφέρθηκε ότι δεν υπάρχει καμία ελπίδα να υπογραφεί κάποια νέα έγκριση για μία τόσο ακριβή θεραπεία, τουλάχιστον μέχρι τον σχηματισμό κυβέρνησης και την ανάληψη καθηκόντων από τον νέο υπουργό. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, επειδή το παιδί μου χρειάζεται μία ένεση ανά 48ωρο, σημαίνει πως η αγωγή του με το συγκεκριμένο φάρμακο λήγει ξαφνικά και σε λίγες μέρες θα αναγκαστούμε να αλλάξουμε προϊόν.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα να σας υπενθυμίσω πως η αιμορροφιλία είναι μια πολυπλοκότατη γονιδιακή διαταραχή της διαδικασίας πήξης του αίματος. Ελλιπής αγωγή μπορεί να οδηγήσει σε πολλαπλή αναπηρία (λόγω καταστροφής των αρθρώσεων από απανωτές εσωτερικές αιμορραγίες) και, αναλόγως τον βαθμό και είδος αιμορραγίας, σε θάνατο. Η εύρεση του κατάλληλου παρασκευάσματος είναι μια χρονοβόρα διαδικασία που εγκυμονεί τον κίνδυνο πολλαπλών ανεξέλεγκτων αιμορραγιών. Η αλλαγή από παρασκεύασμα σε παρασκεύασμα όχι μόνο θέτει τους ασθενείς σε μεγάλο κίνδυνο αλλά σημαίνει με απλούς υπολογισμούς και μεγαλύτερα έξοδα συνολικά για το νοσοκομείο!

Η υπομονή των Ελλήνων

Ιωάννης Στεργίου

Στις εκλογές της 6ης Μαΐου 2012, ο ελληνικός λαός προσήλθε στις κάλπες για να δώσει απαντήσεις εντός και εκτός συνόρων. Υποδεικνύοντας τον δρόμο της συνεργασίας μεταξύ των κομμάτων, εναπόθεσε τις ελπίδες του στη συγκρότηση ενός αρραγούς μετώπου, που έχοντας κατά νουν το απόφθεγμα «η ισχύς εν τη ενώσει», θα ήταν ικανό να διαπραγματευτεί το μέλλον της πατρίδας μας. Ομως, η ιστορική αυτή ευκαιρία της συνεργασίας χάθηκε και η υπομονή των Ελλήνων άρχισε να στερεύει. Τα πολιτικά κόμματα δεν σεβάστηκαν τη λαϊκή ετυμηγορία, αλλά πρόταξαν την αλαζονεία και τα μικροκομματικά τους παιχνίδια εις βάρος της χώρας μας.

Πράγματι, οι προσδοκίες της 6ης Μαΐου, της μέρας που θα αποτελούσε το σημείο μηδέν, της μέρας – ορόσημου της αλλαγής προς το καλύτερο, σύμφωνα πάντα με τις εξαγγελίες και τις προγραμματικές δηλώσεις των κομμάτων, ναυάγησαν. Ετσι, τα κόμματα δεν έλαβαν ή «παράκουσαν» καλύτερα, τα τελεσίδικα μηνύματα των ελλήνων πολιτών, οι οποίοι μούντζωσαν κυριολεκτικά και χαστούκισαν δυνατά τον δικομματισμό.

Οι Ελληνες βαρέθηκαν να περιμένουν να ακουστεί η φωνή τους. Κουράστηκαν να ξεσπούν σε μαζικά χασμουρητά από τη βραδύτητα με την οποία λειτουργούν τα πάντα στην Ελλάδα και με τον νωχελικό τρόπο με τον οποίον παίρνονται (ή δεν παίρνονται) οι αποφάσεις στη χώρα μας, γεγονός που έρχεται σε αναντιστοιχία με τις ταχύτατες εξελίξεις που χαρακτηρίζουν την ευρωπαϊκή ήπειρο και τον υπόλοιπο πλανήτη, την ώρα που στις αγορές επικρατεί πανδαιμόνιο.

Τέλος, το μόνο που προσδοκούν όλοι οι Ελληνες το βράδυ της 17ης Ιουνίου είναι να προκύψει μια κυβέρνηση ισχυρή, η οποία θα έχει τη λαϊκή νομιμοποίηση και εντολή και θα μπορέσει να διαπραγματευτεί με πυγμή τη θέση της χώρας μας στο ευρώ, που αμφισβητείται εντόνως.