[Το πνεύμα του τόνου] Ενας σεμνός καλλιτέχνης

Εφυγε και ο Αθηνόδωρος Προύσαλης, μαθητής του Ωδείου Αθηνών, του Ροντήρη και του Γιάννη Σιδέρη. Υπήρξε μια εποχή γύρω στις αρχές του ’50 που ο Ροντήρης μύησε στη θεατρική τέχνη παιδιά που έρχονταν από τραυματικές εμπειρίες και τραγικές γειτονιές. Γι’ αυτό και πολλά από τα παιδιά εκείνα ήταν μεγαλύτερα από τη συνήθη ηλικία που ένας νέος ή νέα προσέρχεται στην καλλιτεχνική εκπαίδευση. Μαζί με τον Προύσαλη ως συσπουδαστές ήταν στην οδό Πειραιώς, όπου το Ωδείο Αθηνών τότε, ο Σπύρος Καλογήρου, ο Γιάννης Κοντούλης, ο Γιάννης Κανδήλας, όλοι μακαρίτες πρόωροι, και ο Μιχάλης Νικολινάκος, ήδη γνωστός ζωγράφος και γελοιογράφος. Επίσης σπούδαζαν τις ίδιες χρονιές η Μάρω Κοντού, ο Στέλιος Παπαδάκης, ο Γιώργος Μάζης, ο αείμνηστος φίλος βραβευμένος αργότερα συγγραφέας και μεταφραστής Φώντας Κονδύλης, ο μυθιστοριογράφος Βασίλης Λιόγγαρης, η Δέσποινα Στυλιανοπούλου, οι περισσότεροι από αυτούς μεγάλωσαν στην Κοκκινιά και κουβαλούσαν πικρές εμπειρίες από την Κατοχή και το τρομερό Μπλόκο. Ο Αθηνόδωρος, ο Κοντούλης, ο Καλογήρου, ο Νικολονάκος είχαν μια λαϊκότητα που ο Ροντήρης ο οποίος θαύμαζε και αγαπούσε λόγω καταγωγής (Αιτωλοακαρνανία) τα λαϊκά έθιμα και ήθη τούς χρησιμοποίησε όλους σε μια λαϊκή νεανική παράσταση της «Δωδέκατης Νύχτας» του Σαίξπηρ στο Δημοτικό Πειραιώς. Ο Προύσαλης έπαιζε τον κυρ Ανδρέα και ο Καλογήρου τον κυρ Τόμπυ. Την παράσταση είχε δει ο μεγάλος ρώσος σκηνοθέτης Οχλόπκοφ και είχε δηλώσει πως έμεινε άναυδος από αυτή την ορχήστρα χαλκίνων! Ο Αθηνόδωρος, απλός, λιτός, έφυγε χωρίς την έπαρση του βεντέτου.