e-mail

«Ποιος έγραψε την Αντιγόνη; Ο Κρέων!»

Για τη στήλη της Φοίβης Αθηναίου.

Υστερα από σχεδόν 55 χρόνια στην Ελλάδα και 25 χρόνια που ψηφίζω ως «τιμής ένεκεν Ελληνίδα», αισθάνομαι την ανάγκη να εκφράσω την απόγνωσή μου για την «περιρρέουσα ατμόσφαιρα» των τωρινών «εκλογών». Κάποτε, εκείνος ο μοναδικός πολιτικός (και συνάμα φιλόσοφος!), ο Γιώργος Γεννηματάς, είχε πει: «Ενωμένοι οι Ελληνες μεγαλουργούν». Μακάρι να ζούσε τώρα για να το λέει συνέχεια στους σημερινούς Ελληνες.

Ποτέ δεν ήταν τόσο επιτακτική ανάγκη να πειστούν οι Ελληνες να αναχαιτίσουν τη διχόνοια. Σαν ανθρωποφάγοι, μερικοί εκπρόσωποι των κομμάτων αλληλοτρώγονται, σαν να προέρχονται από δέκα εχθρικές χώρες που σφάζονται σε παγκόσμιο πόλεμο.

Ομως δεν υπάρχουν πια τα περιθώρια για τέτοια μικρόψυχα παιχνίδια. Οταν έχουν εμφανιστεί γιγαντιαία τέρατα απέναντι σε όλη την Ελλάδα δεν είναι η στιγμή για τις φανφαρόνικες δηλώσεις ορισμένων εξουσιομανών πολιτικάντηδων. Δεν είναι η ώρα για αλαζονικά μειδιάματα και ποταπά ψέματα…

Η όλη κατάσταση μου θυμίζει μια πικρόχολη γελοιογραφία του Ντίνου Αργυράκη που δείχνει έναν σταυρωμένον Ανθρωπο στη μέση των άγριων Μεγάλων Δυνάμεων οι οποίες εξοντώνουν τη λαοθάλασσα, γεμάτη πονεμένα πρόσωπα.

Αχ, γιατί να μην μπορούν οι Ελληνες να συνεργαστούν μεταξύ τους, ενωμένοι – ως επί το πλείστον – όπως την εποχή της άλλης Κατοχής. A propos, τώρα θυμάμαι την υπέροχη (αλλά σχεδόν άγνωστη) ταινία του Αλέξη Δαμιανού για την Κατοχή και τους Ελληνες στο Βουνό, με τίτλο «Ηνίοχος» και με τη σπαρακτική φωνή που επαλαμβάνεται σαν λάιτ μοτίφ: «Φύλακες γρηγορείτε!» Μακάρι να μετατραπούν αυτά τα λόγια σε αληθινό θούριο: «Ελληνες ενωθείτε!»

Με αθεράπευτη αγάπη για τους Ελληνες, ΑΜΥ η Ιρλανδέζα (ή άλλως Amy Mims – Σιλβερίδη)

Μια και μας θυμίσατε τον Αλέξη Δαμιανό, αγαπητή Amy, να σας θυμίσω και τι έλεγε εκείνος ο κινηματογραφάνθρωπος για την Ελλάδα, χρόνια πριν, και είναι χαρακτηριστικό της κατάντιας: «Ημουν αριστούχος στο Εθνικό, και δίπλα μου προχωράγανε άνθρωποι που όταν τους ρώταγες “ποιος έγραψε την Αντιγόνη;” σού απαντούσαν “Ο Κρέων”! Κι αυτοί οι άνθρωποι, αυτά τα παιδιά, χαράζανε μετά και πορεία στον πολιτισμό μας. Πάντως, όταν η ιθύνουσα τάξη, που σας έλεγα, κυριάρχησε πια πέρα ώς πέρα, η τάξη η λαϊκή την ακολούθησε, την πρόδωσε κι αυτή την ουσία της. Πρόδωσε τον ιδρώτα που έχυνε και χύνει, την αγνότητα και την ευπρέπειά της. Αυτοί που θα ‘πρεπε να συνεχίσουν να είναι οι δημιουργοί μιας αγάπης αυτόματης. Σαν ν’ αποθέσανε κάτω τη γυμνή τους την ψυχή, χωρίς πια να γυρίσουν πίσω, χωρίς να ξανακοιτάξουν προς τις ρίζες τους. Κι έγινε ό,τι έγινε, πάθαμε ό,τι πάθαμε κι έχει φτάσει πια ο πολιτισμός μας εκεί που ‘χει φτάσει. Μας κοροϊδεύανε οι άλλοι, κι εμείς πήραμε την κοροϊδία τους για κουλτούρα, για πολιτισμό».

Μάμπο ντεκαφεϊνάτο, μάμποοοο

Αγαπητή Φοίβη,

Εμαθα να διαβάζω από τους τίτλους με τα κεφαλαία του «Βήματος» σε ηλικία 5 χρονών (την περίοδο του Εμφυλίου).

Από τότε, δόξα τω Θεώ, διάβασα πολλά και γέμισα τις βιβλιοθήκες μου στο σπίτι και στο γραφείο μου με αρκετά ενδιαφέροντα βιβλία κ.λπ.

Πραγματικά όμως αισθάνομαι πολύ άσχημα που δεν ήξερα και δεν διάβασα ποτέ έναν σλοβένο φιλόσοφο – αυτόν δα τον Σλάβοϊ – ο οποίος ετίμησε με την πληθωρική παρουσία του μια προεκλογική συγκέντρωση ενός κόμματος της Αριστεράς.

Εχω την εντύπωση πάντως ότι θα τον κέρασαν το ελληνικό εθνικό ποτό (σκατς ντε) αντί του μπανάλ τσίπουρου.

Εγώ πάντως θα τον κερνούσα έναν πολύ πικρό σκέτο ντεκαφεϊνέ, από αυτούς που πιθανώς θα πίνουμε καθημερινά όλοι μας μετά και από τις δεύτερες εκλογές της 17ης Ιουνίου.

Αντε να πάμε να στείλουμε και κανένα ευρώ έξω, για να έχουμε και κανένα παξιμάδι μαζί με τον μετεκλογικό ντεκαφεϊνέ μας.

Ηρεμήστε, Φοίβη. Δεν τα είδαμε ακόμη όλα σε αυτήν τη χώρα που ζούμε.

Υμέτερος, Κυριάκος Παπαϊωάννου

Παραφράζοντας τα θαυμαστά λόγια του καρα-φιλόσοφου Σλάβοϊ Ζίζεκ, αγαπητέ Κυριάκο, που μιλούσε για το σινεμά, ίσως θα πρέπει να ελπίσουμε ότι «η ελληνική νεο-αριστερά (δεν) κατέχει την υπέρτατη Τέχνη της Διαστροφής: δεν σου δίνει αυτό που επιθυμείς, σου λέει απλώς πώς να το επιθυμείς» (ως λαός).