Παλιές αγάπες

Ξαφνικός έρωτας; Οχι ακριβώς. Γιατί η… αερογέφυρα που ενώνει την Ελλάδα με την Πορτογαλία παραμένει ενεργή εδώ και χρόνια.

Σε μόνιμη βάση, εδώ και πάνω από μια δεκαετία. Οταν ήρθε στα μέρη μας (ΑΕΚ) ο Φερνάντο Σάντος, έριξε τον σπόρο και αποδείχθηκε πως υπάρχει εναλλακτική πρόταση από την Ιβηρική και όχι μόνο το ισπανικό μοντέλο.

Δεν είναι λίγοι οι πορτογάλοι ποδοσφαιράνθρωποι που έδρεψαν καρπούς και ξεχώρισαν στην πατρίδα μας. Ο Σάντος σε καιρούς δύσκολους τα κατάφερε τόσο στην ΑΕΚ όσο και στον ΠΑΟΚ. Και τώρα οδηγεί την εθνική ομάδα σε τελική φάση ευρωπαϊκού πρωταθλήματος. Ο Πεσέιρο δεν έκανε το «μπαμ» στον Παναθηναϊκό, αλλά ουδείς αμφισβητεί πως ήταν καταρτισμένος. Για τον Μασάδο, τώρα που έφυγε από τον Αρη, αρκετοί παραδέχονται πως δεν ήταν τόσο άσχημη η παρουσία του. Αλλά και ο Φερέιρα πήγε στρωτά την ομάδα με αποτέλεσμα να μείνει στον Παναθηναϊκό. Φυσικά, όλοι αυτοί ανήκουν στο «σήμερα», γιατί οι πολύ παλαιότεροι θυμούνται καλά τον Κορέιρα και τις επιτυχίες του στον Αρη τη δεκαετία του ’60.

Οσον αφορά τους παίκτες, ο Βιεϊρίνια έλαμψε με τον ΠΑΟΚ, ο Μπρούνο Αλβες έκανε το μεγάλο ξεπέταγμα με την ΑΕΚ και ο Κονσεϊσάο στα τελειώματά του χάρισε κάποιες ωραίες στιγμές στο κοινό της Τούμπας.

Γιατί, λοιπόν, υπάρχει αυτό το «δέσιμο» των Ελλήνων με τους Πορτογάλους και ποιος ο λόγος που ο Ολυμπιακός φλερτάρει γερά με τον Ζαρντίμ; Κατ’ αρχάς, το πέρασμά τους από την Ελλάδα παίρνει θετικό πρόσημο. Επιπρόσθετα, όλοι είναι φιλέλληνες, ενώ ο γιος του Κορέιρα αποτελεί τον καλύτερο σύνδεσμο ανάμεσα στις δύο χώρες. Οι πορτογάλοι προπονητές εξάλλου είναι συγκαταβατικοί, δουλεύουν στην τακτική και θεωρούνται μαστόρια στον συγκεκριμένο τομέα, ενώ δεν ζητούν τρελά πράγματα στις μεταγραφές. Και φυσικά το κασέ τους είναι πιο χαμηλό από το αντίστοιχο των ισπανών συναδέλφων τους και μπορούν να αξιοποιούν τις «άκρες» τους φέρνοντας ταλαντούχους παίκτες.

Γιατί, λοιπόν, οι σοβαροί και προσγειωμένοι Πορτογάλοι να μην είναι κάτι σαν μόδα για το εγχώριο ποδόσφαιρο;