Η λύση περνάει από τη Μόσχα

Ισχυρές πιέσεις να αλλάξει τη στάση της απέναντι στο καθεστώς Μπασάρ αλ Ασαντ και να συμβάλει στην εξεύρεση λύσης δέχεται η Μόσχα. Η κρίση της Συρίας απασχόλησε τη συνάντηση που είχε χθες στο Βερολίνο η Ανγκελα Μέρκελ με τον Βλαντίμιρ Πούτιν. Η γερμανίδα Καγκελάριος δήλωσε στην κοινή τους συνέντευξη Τύπου ότι υπήρξε συμφωνία με τον ρώσο Πρόεδρο ως προς την ανάγκη εξεύρεσης πολιτικής λύσης στην κρίση της Συρίας. Από την πλευρά του, ο Βλαντίμιρ Πούτιν σημείωσε ότι πρέπει να αναληφθούν πρωτοβουλίες ώστε να αποφευχθεί ο εμφύλιος πόλεμος. Ο ρώσος Πρόεδρος ζήτησε υπομονή, εξέφρασε τη στήριξή του στο σχέδιο Ανάν, ενώ ισχυρίστηκε ότι η χώρα του δεν υποστηρίζει κανένα από τα δύο στρατόπεδα που αντιμάχονται στη Συρία. Σε διαφορετικό μήκος κύματος κινήθηκε η Ευρωπαϊκή Ενωση. «Η ρωσική πλευρά δεν έχει βοηθήσει στην εξεύρεση πολιτικής λύσης. Στις προσπάθειες εξόδου από την κρίση αυτή είναι ανάγκη να συμμετάσχει και η Ρωσία», δήλωσε ευρωπαίος αξιωματούχος ενόψει της Συνόδου Κορυφής Ρωσίας – ΕΕ, που θα πραγματοποιηθεί αύριο και μεθαύριο στην Αγία Πετρούπολη. «Το θέμα δεν είναι η πίεση προς τη Ρωσία, αλλά η ανάγκη να συνειδητοποιήσουμε ότι έχουμε ευθύνη να σταματήσουμε τα δεινά του συριακού λαού και να βρούμε μια πολιτική λύση», πρόσθεσε ο ίδιος και τόνισε: «Εχουμε δει πόση επιρροή ασκεί η Ρωσία στη Συρία».

Το ενδεχόμενο μιας στρατιωτικής επέμβασης επανέφερε χθες στο προσκήνιο ο βρετανός υπουργός Εξωτερικών Ουίλιαμ Χέιγκ δηλώνοντας ότι πρέπει να εξεταστούν «όλες οι επιλογές» μετά την κλιμάκωση των συγκρούσεων. Ο ίδιος επισήμανε ότι μια στρατιωτική επέμβαση στη Συρία πρέπει να είναι σε μεγαλύτερη κλίμακα από ό,τι ήταν στη Λιβύη και να έχει ευρεία διεθνή υποστήριξη. Σε μια τέτοια επιλογή, πάντως, δεν αντιτίθεται μόνο η Μόσχα αλλά και η Ουάσιγκτον. Πέντε μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές, ο Μπαράκ Ομπάμα δεν θα ήθελε να εμπλακεί σε μια μακροχρόνια επιχείρηση και με αμφίβολα αποτελέσματα. Η Μόσχα, από την πλευρά της, δεν θα ήθελε να δει να απειλούνται τα ζωτικά της συμφέροντα στη Συρία όπου διατηρεί ναυτική βάση και η οποία αποτελεί τη μόνη της διέξοδο προς τη Μεσόγειο. Σε αυτή τη θέση του το Κρεμλίνο έχει έναν ισχυρό σύμμαχο. Και αυτός δεν είναι άλλος από τη ρωσική Ορθόδοξη Εκκλησία που φοβάται ότι οι χριστιανικές μειονότητες της Συρίας θα αφανιστούν εντελώς από ένα κύμα ισλαμικού φονταμενταλισμού το οποίο θα ξεσπάσει στη χώρα αν πέσει ο Μπασάρ αλ Ασαντ. Οι χριστιανοί αποτελούν το 10% του πληθυσμού της Συρίας και προτίμησαν να μη συμμαχήσουν με τους σουνίτες που εξεγέρθηκαν εναντίον του Ασαντ. Αν και δεν μπορεί να ειπωθεί ότι η εξωτερική πολιτική του Κρεμλίνου καθορίζεται από τη ρωσική Εκκλησία, θεωρείται βέβαιο πως ο ρόλος της τελευταίας είναι πρωτεύων στη στάση της ρωσικής κυβέρνησης. «Κάποιος είχε πει ότι ο Τζορτζ Σόρος ήταν ο μοναδικός αμερικανός πολίτης που είχε τη δική του εξωτερική πολιτική», δηλώνει στους «Νιου Γιορκ Τάιμς» ο αναλυτής Αντρέι Ζολότοφ. «Λοιπόν, το Πατριαρχείο της Μόσχας είναι ο μοναδικός οργανισμός στη Ρωσία που έχει δική του εξωτερική πολιτική».