Επιστολές

Οι δεσμεύσεις των κομμάτων

Χαράλαμπος Σκεπαρνάκος

ΥΠΟΠΤΕΡΑΡΧΟΣ εα

Είμαι ένας από τα εκατομμύρια ψηφοφόρους και πορεύομαι στα τυφλά προς τις κάλπες. Η πληροφόρησή μου περιορίζεται σχεδόν αποκλειστικά στην παραμονή ή όχι της χώρας στο ευρώ, στην καταγγελία ή όχι της δανειακής σύμβασης.

Εγώ όμως γνωρίζω ότι όποιος και αν κυβερνήσει μετά τη 17η Ιουνίου, η πορεία της χώρας είναι προδιαγραμμένη για περισσότερο από 15 χρόνια και θα είναι άνυδρη και κακοτράχαλη, με τραγικότερα θύματα τις νεότερες γενιές.

Υπεύθυνες για αυτή την εξέλιξη δεν θα είναι τόσο οι μελλοντικές κυβερνήσεις όσο το πολιτικό σύστημα που προηγήθηκε, μέρος του οποίου – αυτό που κυβερνούσε – είχε στήσει τον χορό του εθνικού Ζαλόγγου όλα τα χρόνια της Μεταπολίτευσης.

Τα υπόλοιπα δε μέρη του πολιτικού συστήματος, αντί να ξεσηκωθούν και να σταματήσουν τον καταστρεπτικό χορό, έσπρωχναν από πίσω στον γκρεμό. Αφήστε λοιπόν την τρομοκρατία και δηλώστε ξεκάθαρα, κατανοητά, πειστικά και δεσμευτικά τι σκοπεύετε να κάνετε για τα αίτια που μας έφεραν εδώ που είμαστε. Μερικά από αυτά για τα οποία περιμένουμε τις δεσμεύσεις σας είναι τα ακόλουθα:

– Τα κάθε είδους προνόμιά σας, που έχουν τραυματίσει καίρια το πολιτικό σύστημα, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

– Η κομματική διάβρωση του κρατικού μηχανισμού.

– Η συνυφασμένη με την κομματική διάβρωση διαφθορά στο κράτος.

– Η αναθεώρηση του Συντάγματος.

– Η ασφάλεια των πολιτών, που η έλλειψή της έχει πάρει εφιαλτικές διαστάσεις.

– Ο υπερπληθυσμός και τα προνόμια του προσωπικού της Βουλής, της Προεδρίας της Δημοκρατίας και των πάσης φύσεως συμβούλων και μετακλητών βοηθών σας.

– Οι ζημιογόνες και ανενεργές υπηρεσίες στο Δημόσιο, στον ευρύτερο δημόσιο τομέα και στους ΟΤΑ.

– Οι σκανδαλώδεις και δυσανάλογες με τα προσόντα και το προσφερόμενο έργο αποδοχές μερίδας υπαλλήλων στο Δημόσιο και στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, που ο λαός ονομάζει «ρετιρέ».

– Οι μεγάλες περιουσίες, δυσανάλογες με τα δηλωθέντα και νομίμως αποκτηθέντα εισοδήματα μερίδας κρατικών λειτουργών και απλών πολιτών.

– Η ανεμπόδιστη άσκηση του δικαιώματος της εργασίας.

– Η ανεμπόδιστη κυκλοφορία στους οδικούς άξονες, συμπεριλαμβανομένων των θαλασσίων και εναέριων μεταφορών.

– Οι παράνομοι μετανάστες, που τείνουν να γίνουν μόνιμο πρόβλημα, άλυτο και πλέον επικίνδυνο.

Ξεκαθαρίζοντας τη θέση στα παραπάνω ζητήματα, δεν ζητάω τίποτα περισσότερο, παρά μόνο να με πείσετε ότι δεν ονειρεύεστε έναν νέο κύκλο Μεταπολίτευσης με διαφορετικό προσωπείο.

Οι μπαρμπέρισσες

και η ιστορία τους

Γρηγόρης Τραϊανός

ΑΘΗΝΑ

Στην εφημερίδα σας (14/5/2012) δημοσιεύθηκε μελέτη για τις «μπαρμπέρισσες» της Θεσσαλονίκης. Η μελέτη μού επανέφερε μνήμες της παιδικής μου ηλικίας από τη γερμανική κατοχή. Στη γειτονιά μου (οδός Αετοράχης, περιοχή Αγίας Τριάδας) λειτουργούσε κομμωτήριο με «μπαρμπέρισσες» δύο νεαρές, χαριτωμένες εβραιοπούλες.

Η μητέρα μου με οδηγούσε πότε πότε για την περιποίηση της «κεφαλής» μου στις επιδέξιες κομμώτριες. Η φήμη του ήταν γνωστή, ώστε και Γερμανοί ακόμη ήταν πελάτες τους. Αυτά βέβαια μέχρι το 1943, όταν δυστυχώς η γερμανική λαίλαπα τις εξαφάνισε χωρίς να ακούσουμε έκτοτε για την τύχη τους.

Ακόμη και σήμερα θυμάμαι με συμπόνια την πρόθυμη και ευγενική επαγγελματική τους συμπεριφορά και με λύπη στην καρδιά μου για τον άδικο χαμό τους. Επομένως, η «μπαρμπέρισσα» κ. Αμαλία που αναφέρεται στη μελέτη δεν ήταν η πρώτη του επαγγέλματος στην πατρίδα μου, τη Θεσσαλονίκη.

Ηγέτες και

πολιτικό κόστος

Σοφία Αναστασιάδου-Νικηφόρου

ΕΠΙΤΙΜΗ ΑΝΤΙΠΡΟΕΔΡΟΣ ΔΙΚΗΓΟΡΙΚΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Δανείζομαι μέσα σε αυτή τη φάση της «παράνοιας» ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Βίκτωρος Ουγκό, με τίτλο «Μπροστά στη λαιμητόμο». Θέμα του είναι η δημιουργία μιας πιο «ανθρώπινης» σχέσης ανάμεσα σε δύο κατάδικους σε στρατόπεδο καταναγκαστικών έργων.

Ο ένας σωματικά δυνατότερος βοηθούσε τον πιο αδύνατο σηκώνοντας τα βάρη του και εκείνος του έδινε το περίσσευμα από το φαγητό του. Ο άτεγκτος όμως (και «αγέρωχος») διοικητής του στρατοπέδου δεν ήταν διατεθειμένος να επιτρέψει τη δημιουργία τέτοιων συναισθημάτων στην κόλασή του και μια νύχτα μετέφερε τον «αδύναμο» σε άλλο στρατόπεδο.

Στην αναφορά του επόμενου πρωινού ο σωματικά δυνατότερος πλησίασε τον διοικητή και τον ρώτησε: «Κύριε διοικητά, γιατί μου πήρατε τον φίλο μου;». Για να πάρει την αλαζονική απάντηση: «Διότι…». Η παραπάνω σκηνή επαναλήφθηκε αρκετές φορές. Το ίδιο ερώτημα, η ίδια απάντηση του διοικητή: «Διότι…». Ωσπου την τελευταία φορά που πήρε ο κατάδικος την ίδια απάντηση στην ερώτησή του έβγαλε από το σακάκι του ένα μικρό τσεκούρι και άνοιξε στα δύο το κρανίο τού διοικητή.

Το σχόλιο του Ουγκό αμέσως μετά το παραπάνω περιστατικό είναι: «Το πείσμα χωρίς την εξυπνάδα είναι μια ανοησία, κολλημένη στην ουρά της βλακείας για να την επεκτείνει περισσότερο».

Το σχόλιο αυτό αφιερώνεται εξαιρετικά στους διάφορους «ηγετίσκους», που καμώνονται τους «ηγέτες» στη χώρα μας αναμετρώντας πάντα και μόνο το δικό τους πολιτικό κόστος.

Ο ορισμός της πολιτικής

Κωστάκης Αρβανίτης

ΑΘΗΝΑ

Τι είναι η πολιτική; «Πολιτική είναι η συγκεκριμένη κοινωνική ζωή του καθενός». Ο ορισμός αυτός πρέπει να γίνει βίωμα και υποχρέωση κάθε ανθρώπου. Στην αρχαία Καρχηδόνα, αν ο υπουργός εισήγε στο Κοινοβούλιο για ψήφιση κάποιο νόμο του, ο οποίος μετά την ψήφισή του ήταν ανεφάρμοστος, τότε ο υπουργός οδηγείτο στην εκτέλεσή του. Αυτό ας το έχουν κατά νου οι ασχολούμενοι με την πολιτική.

Η σημερινή εποχή φανέρωσε τελικά όλες τις πνευματικές ανικανότητες των ανθρώπων που ασχολήθηκαν με τα κοινά και τη διοίκηση της χώρας μας μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και σήμερα ακόμη συνεχίζεται το φαινόμενο αυτό, αφού και «η μυλωνού βάζει τον άνδρα της με τους πραματευτάδες», κατά τη λαϊκή παροιμία. Κυριάρχησε η κλεψιά με όλα της τα κατορθώματα, που σήμερα δοκιμάζουμε, χωρίς καμία προοπτική καλυτέρευσης.

Ολοι οι πραματευτάδες ασχολούνται με τα Μνημόνια και εταιρόνια χωρίς τέλος και αποτέλεσμα και ούτε θα υπάρξει τέλος στο κουτσομπολιό που έχουν επιλέξει οι πραματευτάδες για τη διέξοδο από τη δυστυχία της χώρας μας και τον από πείνα θάνατο.

«Ο δρόμος είναι ανάντης και το τέρμα του φαίνεται πολύ απομακρυσμένο» μίλησε το 1952 στο αμερικανικό Κοινοβούλιο για τα οικονομικά ο Χ. Τρούμαν. Το συμπέρασμα αυτό δεν το μνημονεύει κανένας πραματευτής στη χώρα μας. Ως ενενηκοντούτης και βετεράνος της Εθνικής Αντίστασης καλώ τους πραματευτάδες να συνέλθουν και να σταματήσουν τις αερολογίες και τα όνειρα που βλέπουν ντάλα μεσημέρι.

Οι ευθύνες της Γερμανίας

Λεωνίδας Αναγνωστόπουλος

ΒΕΡΟΛΙΝΟ

Λασπολογία, πάθη, πατριδολαγνεία, λίβελοι χωρίς υπόσταση. Το γνωστό πρόβλημα της νοοτροπίας της χώρας εδώ και δύο χρόνια έχει διογκωθεί. Ποιο είναι αυτό; Είναι η τάση και η στάση του Ελληνα να μετακυλίει την ευθύνη στον άλλον. Στην Προ Κρίσης Εποχή, την οποία σχηματικά την αποτυπώνω ως ΠΚΕ (όμορφη ονομασία για ενδεχόμενο κόμμα ή και κώμα για την ενδεχόμενη κάθοδο στις επικείμενες εκλογές), η ευθύνη για τα προβλήματα του Χ πολίτη έπεφτε στον Ψ πολίτη. Τώρα όμως στην ΚΚΕ (Kαταμεσούσης Kρίσης Εποχή) το παζλ μεγάλωσε και από τον πολίτη περάσαμε στη χώρα. Ετσι λοιπόν σε μια αντίστοιχη κυκλικής μορφής λειτουργία η χώρα ψάχνει να βρει κάποιον για να απεκδυθεί τις ευθύνες που η ίδια έχει. Ετσι λοιπόν εμφανίζεται η Γερμανία. Η Γερμανία φταίει για όλα, οι κακοί Ναζί φταίνε για τους ανάπηρους που δεν είναι ανάπηροι, για τους τυφλούς που δεν είναι τυφλοί, για τους ελεύθερους επαγγελματίες που δεν κόβουν αποδείξεις, για τους φιλοσόφους ταξιτζήδες (το καλύτερο πανεπιστήμιο είναι το τιμόνι), για τους εστιάτορες, τις καφετέριες και τα μουσικά μαγαζιά που αισχροκερδούν, για το σνομπ υφάκι του Νεοέλληνα, για τους αποφοίτους των ελληνικών πανεπιστημίων του δωρεάν συγγράμματος, για τον ελληνικό φραπέ. Για όλα φταίνε οι Γερμανοί.