Το σόου του προδομένου αρχηγού

«Ναι! Το σκαρί είναι γερό και έχει γερό πλήρωμα. Υπάρχουν, βέβαια, όπως σε κάθε σκαρί, και μερικοί αρουραίοι που μπορεί να πηδήξουν, αλλά δεν θα βουλιάξει το σκαρί». Αυτά έλεγε με το γνωστό λυρικό του στυλ ο πρόεδρος Καρατζαφέρης, με φόντο το απέραντο γαλάζιο του Αιγαίου και έναν νησιώτικο τρούλο ξωκλησιού, στην εκπομπή του «Ελλάδα γεια σου» στο Τηλεάστυ. Ηταν την προηγούμενη Πέμπτη, 17 του μήνα, και απαντούσε στον κάθε κακεντρεχή που φανταζόταν ότι θα ήταν δυνατόν να διαλυθεί «η καλύτερη Κοινοβουλευτική Ομάδα που πέρασε ποτέ από τη Βουλή» (σ.σ.: ο πρόεδρος αναφέρεται σε αυτήν του κόμματός του), για να συνενωθεί επιτέλους η κεντροδεξιά πολυκατοικία.

Δεν είχε γίνει ακόμη εκείνη η θυελλώδης σαββατιάτικη συνεδρίαση της Εκτελεστικής Γραμματείας και των πρώην βουλευτών του κόμματος, όπου οι Πλεύρης, Βελόπουλος, Κιλτίδης και Νίκη Τζαβέλλα τάχθηκαν υπέρ της συνεργασίας με τη ΝΔ. Οπως και να έχει, ο Καρατζαφέρης εκείνη την Πέμπτη υπερασπιζόταν σχεδόν σύσσωμη την πρώην Κοινοβουλευτική του Ομάδα. Δεν είχε αποχωρήσει τότε κανένας – πλην Βορίδη και Γεωργιάδη. «Στέλνουν σε ξενοδοχεία και συναντούν βουλευτές και τους τάζουν λουκουμάκια. Ποσώς με ενδιαφέρει η προπαγάνδα τους. Ποσώς με ενδιαφέρει αν κάποιοι ενδώσουν. Και δεν εννοώ φυσικά τον Θάνο τον Πλεύρη και τον Κυριάκο τον Βελόπουλο», διακήρυττε ο Καρατζαφέρης από τηλεάμβωνος. Αφού είχε μιλήσει για τις 420 πλακέτες που έχει στο γραφείο του από όλες τις τοπικές της ΝΔ που τον έχουν τιμήσει ως «ήρωα της παράταξης» (της Κεντροδεξιάς, για όποιον δεν κατάλαβε) για τους αγώνες του τη δεκαετία του 1980 στη μάχη κατά του ΠΑΣΟΚ.

Τη Δευτέρα όμως ο Αντώνης Σαμαράς ανακοίνωνε την προσχώρηση των Θάνου Πλεύρη και Γιώργου Ανατολάκη στη ΝΔ και από την Καλλιρρόης έβγαινε μια οργίλη ανακοίνωση περί «πανστρατιάς προδοτών». Για τον πρόεδρο του ΛΑΟΣ οι δύο νέοι πρώην βουλευτές του, ήτοι Βελόπουλος και Ανατολάκης, ήταν «Εφιάλτες και όχι μαχητές». Η κόντρα ήταν πια μεταξύ «προδοτών και πατριωτών». Το ποτήρι είχε ξεχειλίσει. Ο πρόεδρος είχε να κάνει, όπως ο ίδιος φρονεί, με μια νέα Αποστασία – α λα 1965. Κάπως, ομολογουμένως ακατανόητα, εμπλέκονταν σε όλο αυτό τα «ξένα κέντρα, η Λέσχη Μπίλντερμπεργκ».

Ο αριθμός των κατά Καρατζαφέρη ριψασπίδων έχει φθάσει στους έξι και οι αντιδράσεις του, απόρροια του γνωστού ταμπεραμέντου του, δείχνουν ένα πληγωμένο θυμικό. Τα πάλαι ποτέ «κοινοβουλευτικά παιδιά» του έχουν γίνει, σύμφωνα με τα λεγόμενά του, «πολιτικά κατακάθια», «γενίτσαροι», «τρωκτικά και αρουραίοι» (πιθανόν για να ταιριάζουν με την ποιητική παρομοίωση του ΛΑΟΣ με σκαρί). «Δεν γεννήθηκαν βουλευτές, από την αφάνεια τους μάζεψα και τους έκανα βουλευτές», θα πει σε σπαραξικάρδιο τόνο φορώντας ως συνήθως ένα μπλε κοστούμι για να ταιριάζει με το σκηνικό. «Μπορεί να τους έκανα ανθρώπους, αλλά δεν κατάφερα να τους φτιάξω χαρακτήρα», θα σημειώσει παρακάτω. Πάντα on camera.

Αν κάποιος επιχειρούσε να εξηγήσει με όρους λαϊκής ψυχολογίας την αντίδρασή του, μάλλον θα κατέληγε να παραδεχθεί ότι ο πόνος του είναι μεγάλος. Εξού και τα καθόλου κόσμια σχόλια με τα οποία τους «στολίζει» έναν προς έναν στην TV. Ο Αδωνις Γεωργιάδης είναι πλέον «Μανωλίδης». Ο Κυριάκος Βελόπουλος «καλόπαιδο από τη Θεσσαλονίκη» και «ρουφιάνος», που δεν αναγνωρίζει ότι «αυτό το κόμμα μπήκε μπροστά όταν άρχισε η υπόθεση του θεσσαλονικιού τοκογλύφου, όταν διώχθηκε από τον εισαγγελέα για λαθεμένο πόθεν έσχες. Οταν μπήκαμε μπροστά για να τον σώσουμε από την υπόθεση Γιοσάκη, του αλλουνού με τις πορνοκασέτες, του Χρηστίδη… Αυτά τα ξέχασε».

Πάντως, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε στον Καρατζαφέρη ότι παρά το πλήγμα που έχει δεχθεί, ως γνήσιος «τζέντλεμαν» προειδοποιεί τον αντίπαλο, τον πρόεδρο της ΝΔ. «Αντώνη Σαμαρά, δες τα φίδια που έχεις στον κόρφο σου», φωνάζει στις εκπομπές χτυπώντας το χέρι στο τραπέζι. Και για να αποδείξει του λόγου το αληθές, ρίχνει αμέσως μετά βίντεο όπου Γεωργιάδης, Βορίδης και Πλεύρης φαίνονται στη Βουλή να χειροκροτούν τον Καρατζαφέρη ενώ αποκαλεί από βήματος τον Σαμαρά «Τρελαντώνη». Κι έπειτα άλλο όπου γελούν και χειροκροτούν για την παροιμία «άπαξ προδότης, πάντα προδότης». Τα βίντεο αυτά παίζονται και ξαναπαίζονται ως απομεινάρια μιας σχέσης. Ο πρόεδρος νιώθει προδομένος, απατημένος.

Και θα βγαίνει, θα το φωνάζει, θα το λέει.