«Η εφηβεία δεν αφορά μόνο τους εφήβους»

Με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, η οικογένεια στο έργο σου είναι φορέας προβλημάτων, όχι ηρεμίας…

Η εφηβεία είναι μια περίοδος όπου όλα τίθενται υπό συζήτηση, κι εσύ αλλάζεις, αλλάζει καθημερινά η φυσιογνωμία σου, έχεις νέες ροπές, ενώ ταυτόχρονα οι γονείς δεν βρίσκονται πλέον μπροστά στο παιδί που ξέρουν αλλά σε έναν μικρό ενήλικα που τους θέτει ερωτήματα τα οποία συχνά τους φέρνουν σε δύσκολη θέση. Στο σημείο αυτό οι γονείς καλούνται να ασκήσουν εξουσία αλλά ταυτόχρονα να δείξουν κατανόηση, να μοιράσουν τις ευθύνες τους ως πατέρας και μητέρα. Η εφηβεία δεν αφορά μόνον τον έφηβο αλλά και τους γονείς του.

Η οικογένεια λοιπόν αλλά και η βία, τα ναρκωτικά, το σεξ, το χρήμα, ο κομφορμισμός… επανέρχονται στα βιβλία σου, πολλές φορές στην πιο ακραία τους μορφή. Γιατί;

Τραβώντας στα άκρα ορισμένα θέματα, παίρνω θέση, κάνω τη δική μου κριτική… Στο «Με τις ευλογίες του Θεού» λ.χ. οι δύο βασικοί χαρακτήρες, ο πατέρας και ο έφηβος γιος, αισθάνονται κυνηγημένοι από το κράτος, αφού το κράτος τούς ζητά μόνο φόρους και δεν δίνει καμιά απάντηση στα θέματά τους – το αντίθετο, θέλει να τους χωρίσει… Βλέπεις, εγώ ο οποίος βρίσκομαι σε προνομιακή θέση δεν ενοχλούμαι καθόλου αν στην Ιταλία δεχόμαστε εξωκοινοτικούς μετανάστες· για μερικούς άλλους όμως, που αισθάνονται μια συνεχή απειλή για τη δουλειά τους, το γεγονός μπορεί να τους οδηγήσει στον ρατσισμό. Γι’ αυτό και στην Ιταλία εμφανίζονται όλο και συχνότερα άτομα που νιώθουν εκτός κράτους, που παλεύουν εναντίον του κράτους, που γίνονται μέχρι και Ναζί, άτομα αμόρφωτα, που καλά καλά δεν ξέρουν τι είναι ναζισμός. Δεν υποστηρίζω αυτά τα άτομα, νιώθω όμως οίκτο γι’ αυτά. Νιώθω οίκτο αλλά και γελώ μαζί τους. Και τους βάζω να είναι και ελαφρώς κωμικοί. Η κωμικότητα παίζει ουσιαστικό ρόλο στα βιβλία μου. Τη θεωρώ αναγκαία. Αγαπώ όμως τους χαρακτήρες αυτούς, τους λυπάμαι. Σκέφτομαι ότι είναι άνθρωποι που, σε διαφορετικές συνθήκες, θα ήταν καλύτεροι.