[Γράμματα στις ματιές] Ψηφουλάκια

Ο λόγος στους αναγνώστες

Ο Γ. Δημητρόπουλος (Λάλα Ηλείας), γράφει:

Διαβάζουμε και ακούμε συχνά τελευταία από τα μέσα ενημέρωσης για τη στάση της Αριστεράς απέναντι στην κρίση του καπιταλισμού και ό,τι αυτή συνεπάγεται για τη χώρα μας: Μνημόνια, ΔΝΤ, τρόικα, διαρθρωτικές αλλαγές, χρεοκοπία κ.λπ. Στο παρελθόν μας είχε πάλι απασχολήσει η στάση της Αριστεράς στη νεότερη ιστορία του ελληνικού κράτους: Αντίσταση – Εμφύλιος – Αναγνώριση.

Καταρχάς αυτός ο χώρος (με όλα τα παρακλάδια του) θα πρέπει να τοποθετηθεί στο ερώτημα εάν μπορεί τη διαμορφούμενη κατάσταση τοπικά και παγκόσμια να την παρακολουθήσει και να προσαρμοστεί παρουσιάζοντας ενιαίες ταυτότητες (όπως στην Ιταλία) για να διεκδικήσει μόνη της την εξουσία. Εάν αυτός είναι ο στόχος της.

Φοβάμαι όμως ότι με την τακτική της δεν την ενδιαφέρει το όραμα ή το όνειρο όπως λέμε να αλλάξει κάτι πραγματικά σ’ αυτόν τον τόπο, αλλά μια τάση να κερδίσουμε ψηφουλάκια ή και τη συμμετοχή μας στη νομή της εξουσίας απολαμβάνοντας και τα γιουβαρλάκια της Μαρίκας στο «βρώμικο» 1989.

Με αυτά και με άλλα θέλουν να μονοπωλήσουν την ταξική πάλη. Στις διακηρύξεις υπάρχει το μήνυμα να φύγουμε από την Ευρώπη. Με ό,τι αυτό συνεπάγεται: συμφωνώ και εγώ, αλλά το ερώτημα είναι πού θα πάμε εκεί που μας πάει το 14%; Πρέπει να γνωρίζουμε ποιο σύστημα διακυβέρνησης μιας χώρας ευρωπαϊκής ή άλλης μπορούμε να ακολουθήσουμε: τη Ρωσία του Στάλιν; Γιατί δεν μιλάμε για τις Κάτω Χώρες της Ευρώπης που είναι πρότυπα πολιτικών συστημάτων; Μας πειράζει; Η κ. Παπαρήγα δεν αναγνωρίζει το Σύνταγμα που νομιμοποίησε την Αριστερά. Η ίδια αρνείται να παρουσιάσει τα αποτελέσματα χρήσεως του φορέα που ηγείται όπως υποχρεούται να το κάνει εκ του νόμου. Ο Τσίπρας μιλάει για Ελληνες και μη Ελληνες: η χούντα αποκαλούσε τους αριστερούς «μιάσματα». Ο Ζαχαριάδης, ο Μπελογιάννης, ο Βελουχιώτης τι έγιναν; Ο Κουβέλης λέει ναι στην Ευρώπη, αλλά αρνείται τα μέτρα και τη συμμετοχή του στο κυβερνητικό σχήμα προσδοκώντας ψηφουλάκια.