Ανθη της πέτρας μαραμένα

Τι του λείπει του ψωριάρη; Σκούφια με μαργαριτάρι! Τρομάρα μας, η Ευρώπη μάς μάρανε. Το απώτατο παρελθόν μας δεν είναι πια άλλοθι για τις κάθε λογής ανοησίες μας, σε πολιτικό (για να βρεθούμε στο κλίμα των ημερών) αλλά και σε αθλητικό (για το κλίμα της σελίδας) επίπεδο. Το μέλλον μας είναι μπροστά και ολοσκότεινο μάς περιμένει να μας τυλίξει. Γιατί τέτοια γκρίνια; Γιατί δυστυχώς η πραγματικότητα είναι σκληρή και πάντα σαν τη φας στο κεφάλι πονάει: οι πέτρες, αυτή είναι η πραγματικότητα! Στις πέτρες έχουμε θεμελιώσει ολόκληρη την ύπαρξή μας και με τις πέτρες προσπαθούμε να επιβάλουμε το «εγώ» μας. Ο Ολυμπιακός του μπάσκετ, την Κυριακή φώτισε το ευρωπαϊκό αθλητικό στερέωμα με τον άθλο του στην Κωνσταντινούπολη. Λίγα 24ωρα αργότερα, στο ημίφως άγνωστοι λιθοβόλησαν αυτήν την επιτυχία, σημαδεύοντας το όχημα που οδηγούσε την ομάδα του Παναθηναϊκού σε αναμέτρηση με τους Πρωταθλητές Ευρώπης. Αυτά για την ιστορία, που λίγο έως πολύ έχει γίνει γνωστή. Και πάλι όμως οι πέτρες πρωταγωνιστές; Οι πέτρες! Τα πέτρινα, αγύριστα κεφάλια μας, δεσπόζουν σαν εκείνους τους γρανιτένιους γίγαντες του Νησιού του Πάσχα και τρομάζουν με τη μονολιθικότητά τους, τη στενομυαλιά τους, το βλοσυρό και παγωμένο βλέμμα τους, το θλιβερό και ακατάληπτο ύφος τους, το αμετακίνητο στον χρόνο της ύπαρξής τους. Ισως ο χαρακτηρισμός να μην αποδίδει την πραγματικότητα. Εχουμε ωραιότερα αγάλματα από εκείνα του Νησιού του Πάσχα κι ας είναι ευνουχισμένα, άλλωστε τι δεν είναι ευνουχισμένο στον τόπο μας; Η σκέψη; Κυρίως αυτή. Κάποιοι έσπευσαν να αποδώσουν την πράξη του λιθοβολισμού των Πράσινων περσινών πρωταθλητών Ευρώπης σε προβοκάτσια: «Παναθηναϊκοί το έκαναν για να αποφύγουν την αναμέτρηση», είπαν, και τράβηξαν τον δρόμο τους ρίχνοντας κι αυτοί τη δική τους πέτρα. Κάποιοι άλλοι τα έβαλαν με την Αστυνομία: Μα τίποτα δεν μπορεί να προστατέψει, διερωτήθηκαν. Τι να πρωτοπροστατέψει; Οποια πέτρα και να σηκώσεις από κάτω μια αμαρτία. Στην Ευρωπαϊκή Ενωση μάς βλέπουν κάποιοι με συμπάθεια ακόμη, κάποιοι άλλοι από καιρό μάς αντιμετωπίζουν με οργή, ενώ πολλοί μάς λοιδορούν. Και εμείς εκεί, χιλιάδες χρόνια τώρα το άχθος από την πέτρα του Σίσυφου δεν το αποτινάξαμε. Την ανεβάζουμε, με ιδρώτα, με υπομονή στην κορυφή και άντε πάλι από τα χαμηλά. Εκεί που τους κάνουμε να γελάνε σαν καραγκιόζηδες, κουτοπόνηροι και δουλοπρεπείς, εκεί τους ρίχνουμε ένα Euro 2004 και σωπαίνουν, εκεί που μας μαστιγώνει η ανυπαρξία και η ανυποληψία, νάσου «για την Ελλάδα ρε γαμώτο», και ξεπετάγεται μια Πατουλίδου και κλείνει στόματα. Εκεί που σε βλέπουν σαν τον μέρμηγκα και σε απαξιώνουν, να ένα χαστούκι στους πλανητάρχες του μπάσκετ και όλοι θαυμάζουν με το στόμα ανοιχτό.

Και άντε κι από την ανάποδη τώρα: μη δούμε θαυμασμό, κάτι μας πιάνει. Ολυμπιακούς Αγώνες με λάμψη και χλιδή και, και; Βάλε ένα αντίβαρο Κεντέρη και Θάνου έτσι για να ισορροπήσουμε τα θάματα… Ανοιξη του ελληνικού αθλητισμού; Μέτρα ντόπες και ταπεινώσεις! Στο καλάθι των αχρήστων η ΤΣΣΚΑ; Πέτρες σ’ ένα γυάλινο αθλητικό σύστημα που προσπαθεί να μη ραγίσει ανεπανόρθωτα! Πέτρες παντού. Ο τόπος μας νταμάρι σκληρό, άνυδρο τοπίο στεγνό, βουνά-γρανίτης. Πού να σπείρεις προκοπή και πού να φυτρώσει; Ο,τι καλό πάει να υψωθεί, μια πέτρα το γκρεμίζει! Πιάνει λέει ο Ελληνας την πέτρα και της βγάζει ζουμί… «Κάνει να πάρει πέτρα την επαρατά κάνει να τη σκαλίσει βγάνει θάματα»… Κάποτε αυτό.

Τώρα πιάνει την πέτρα και την πετά και σπάει βιτρίνες και σπάει κεφάλια και σπάει την ιστορία του και σπάει το κεφάλι του. Και οι βαριές οι πέτρες είναι μπροστά μας, κι άντε σαν έχεις μάθει τόσα χρόνια να τις πετάς και έρθει η ώρα να τις σηκώσεις, πού να βρεις το κουράγιο. Μετράς πια χτυπήματα από παντού και πληγές χαίνουσες.