Ο κ. Τσίπρας και το «χρονοντούλαπο της Ιστορίας»

Για μία ακόμη φορά, ο Αλ. Τσίπρας έγινε θύμα της σπουδής, υπό τη διπλή της έννοια: της ελλιπούς σπουδής, δηλαδή της άκριτης μελέτης της Ιστορίας, και της άλλης σπουδής, που σημαίνει βεβιασμένες έως και επιπόλαιες κινήσεις, που δεν συνάδουν προς τη σύνεση, που πρέπει να διακρίνει ακόμη και τον πιο αμφισβητία ηγέτη.

Μεθυσμένος από το 16% της πρόσφατης εκλογικής αναμέτρησης – ποσοστό που στο κάτω κάτω της γραφής δεν τον νομιμοποιεί να συμπεριφέρεται με τον «αέρα» του αυριανού πρωθυπουργού -, «συνελήφθη κλέπτων οπώρας εις ξένους οπωρώνας», όπως ανέγραφε και ο αείμνηστος Εμμ. Ροΐδης. Δηλαδή, ιδιοποιήθηκε τη φράση «η Δεξιά της υποτέλειας, της βίας και της νοθείας, έχει ήδη μπει στο χρονοντούλαπο της Ιστορίας», φράση με την αδιαμφισβήτητη και καταγεγραμμένη πατρότητα του Ανδρέα Παπανδρέου, που πρωτοακούστηκε το 1974, όταν ο κ. Τσίπρας εκυοφορείτο στη μήτρα της μητέρας του και η όρασή του ήταν ακόμη θαμπή από τον πλακούντα της μήτρας…

Αλλά η άκρατη σπουδή για την κατάκτηση της πρωθυπουργίας δεν παύει να επαναλαμβάνεται και με άλλες άκρατες και… ασπούδαστες κινήσεις του όπως:

Η παρομοίωση του ιστορικότερου και πιο έγκριτου αριστερού – δημοκρατικού κόμματος της μετεμφυλιοπολεμικής Ελλάδας, δηλαδή της ΕΔΑ, με το εκ των ενόντων μείγμα ετερόκλητων και αλληλοσυγκρουόμενων τάσεων της δύναμης, της οποίας ο κ. Τσίπρας ηγείται, μετά την παράδοση του «δαχτυλιδιού» της ηγεσίας από τον Αλέκο Αλαβάνο. Προς τον οποίο άλλωστε ο κ. Τσίπρας θα όφειλε να εκφράζει αιώνια ευγνωμοσύνη και όχι να εκτρέπεται εναντίον του, με ειρωνικά έως υβριστικά υπονοούμενα! Και αφού μοιραία οδηγούμαστε στη συγκριτική όχι μόνο εποχών, αλλά και προσώπων, ας πληροφορήσουμε τον κ. Τσίπρα ότι η τότε ΕΔΑ έπραξε τα διαμετρικώς αντίθετα από αυτά που με αμέτρητες παλινδρομήσεις και αυτοαναιρέσεις πράττει ο σημερινός ΣΥΡΙΖΑ.

Στις εκλογές του 1964 βοήθησε την Ενωση Κέντρου να κατακτήσει το ιστορικό ποσοστό τού περίπου 54%, αποσύροντας οικειοθελώς και χωρίς καμία συνεννόηση ή ανταλλάγματα από την ΕΚ τους υποψηφίους της σε 25 σημαντικές εκλογικές περιφέρειες της Ελλάδας. Σε ποιες άραγε ανάλογες εκδηλώσεις αλληλεγγύης και «λαϊκού μετώπου» πρωτοπόρησε η τω όντι ή κατά δήλωσιν Αριστερά: στις δραματικές ώρες των εντελώς πρόσφατων διερευνητικών εντολών ή μήπως στις αριστεροδεξιές συμπράξεις του 1989, που κατεγράφησαν ως παγκόσμια πρωτοτυπία;

Ο κ. Τσίπρας από στοιχειώδη σεβασμό προς το πρόσωπο του Μανώλη Γλέζου, που εξελέγη βουλευτής Αθηνών στο ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ το 1981, ευρωβουλευτής το 1984 και πάλι βουλευτής του ΠΑΣΟΚ στη Β’ Πειραιώς το 1985, θα όφειλε να είναι φειδωλότερος στους αλαζονικούς ακροβατισμούς και πιο φιλικός προς τη μελέτη των ιστορικών ντοκουμέντων…

Τον ίδιο σεβασμό θα όφειλε και προς τη μνήμη του Αντώνη Μπριλλάκη, ο οποίος από τις τάξεις της Δημοκρατικής Συμπαράταξης προσεχώρησε το 1989 στο ΠΑΣΟΚ, εκλεγόμενος βουλευτής του στην Α’ Αθηνών.