Ο μετρ των αριστερών κλισέ

«Ολοι για μια ΑΕΚ ζούμε» έλεγε το σύνθημα στα Εξάρχεια – αν και καλύτερα θα ήταν να λέει: «Ολα σε μια ΑΕΚ καταλήγουν». Ισως αυτό να εξέφραζε απολύτως τον Δημήτρη Στρατούλη, βουλευτή πλέον στη Β’ Περιφέρεια Αθήνας του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος όσα παλαιομαρξιστικά κλισέ και αν επιστρατεύει καθημερινά στους συνεχείς διαξιφισμούς του στα ΜΜΕ, δικαιούται να ξεδίνει σε κάτι πιο στέρεο από την πολιτική: στο ποδόσφαιρο. Ως ΑΕΚτζής, πάντως, ως οπαδός δηλαδή μιας ομάδας που καιρό τώρα φλερτάρει με τη χρεοκοπία κυρίως λόγω της κακοδιαχείρισής της από τους διάφορους προέδρους της, είναι ευνόητο γιατί δεν τον τρομάζει ενδεχόμενη ελληνική κατάρρευση: συμπεριφέρεται όπως ο βρεγμένος που δεν φοβάται τη βροχή.

Η αλήθεια είναι ότι όχι μόνο δεν τη φοβάται αλλά στην πραγματικότητα είναι ο ίδιος βροχοποιός – συνεχώς βομβαρδίζει τα σύννεφα για να την προκαλέσει. Ετσι έκανε και στη διάρκεια της παρουσίας του σε εκπομπή του ραδιοφωνικού σταθμού Βήμα Fm, στις 8 Μαΐου. Ερωτηθείς από πού μια ενδεχόμενη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ θα χρηματοδοτούσε την ανάπτυξη, δεν είχε πρόβλημα να διαβεβαιώσει ότι λεφτά υπάρχουν. Πού βρίσκονται; Στις κακές τράπεζες. Το ότι είναι τα δικά μας λεφτά, όμως, ήταν μια λεπτομέρεια που αποδείχθηκε εξαιρετικά κρίσιμη. Οπως είπε επί λέξει: «Οι τράπεζες έχουν, ήδη, 165 δισ. σε καταθέσεις των ελλήνων πολιτών. Με άμεσο δημόσιο έλεγχο των τραπεζών, εγγυόμαστε τις καταθέσεις των πολιτών και χρησιμοποιούμε αυτά τα χρήματα για ανάπτυξη και παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας». Οσο και αν αργότερα επιχείρησε να ανασκευάσει επιθετικά τη δήλωσή του αυτή, ήδη είχε προλάβει να κατρακυλήσει στα Τάρταρα το Χρηματιστήριο και να πανικοβάλει τους καταθέτες των τραπεζών.

Αριστερά ίσον γκρίνια. Η αλήθεια είναι ότι ο Δημήτρης Στρατούλης προέρχεται από έναν κομματικό σωλήνα στον οποίο αυτό που κατά βάσιν μαθαίνεις είναι ότι Αριστερά ίσον γκρίνια. Γαλουχημένος με την ανώτατη αριστερή κοινή γλώσσα στο ΚΚΕ, όπου πριν από το 1991 είχε εκλεγεί μέλος της ΚΕ του κόμματος, υπήρξε στέλεχος του ενιαίου Συνασπισμού ήδη από την ίδρυσή του – και έφτασε μέλος της Πολιτικής Γραμματείας του Συνασπισμού (της βασικής συνιστώσας του ΣΥΡΙΖΑ) και υπεύθυνος εργατικής πολιτικής του.

Γεννημένος το 1958 στον Αστακό Αιτωλοακαρνανίας, σπούδασε στη Νομική της Αθήνας και, αργότερα, εκπόνησε διδακτορικό στο Πάντειο – αντικείμενό του οι εργασιακές σχέσεις, το 2005 μάλιστα, στα Ελληνικά Γράμματα εξέδωσε το πόνημα «Οι εργασιακές σχέσεις στη δίνη του νεοφιλελεύθερου τυφώνα». Κατά τα άλλα, η πορεία του και η εργασία του περιστράφηκαν γύρω από το Δημόσιο – το Ελληνικό Δημόσιο με τις δικές του ιδιαιτερότητες. Εργάστηκε στην Υποδιεύθυνση Εργατικών Θεμάτων του ΟΤΕ, διετέλεσε αντιπρόεδρος του Ινστιτούτου Εργασίας ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ αλλά, κυρίως, υπήρξε συνδικαλιστής. Εφαγε δηλαδή πολύ χρόνο σε ατέρμονες συσκέψεις, διοικητικά συμβούλια, καβγάδες μέσα σε καπνούς και σε βρισιές (το τυπικό σκηνικό της ελληνικής συνδικαλιστικής τάξης) αλλά ο χρόνος του δεν πήγε χαμένος. Το συνδικάτο είναι, συνήθως, προθάλαμος ευρύτερης δημοσιότητας και πολιτικής καριέρας. Αρκεί να σε ανακαλύψουν ένας – δυο δημοσιογράφοι, να βρεις ένα πρώτο ραδιοφωνικό ή τηλεοπτικό βήμα και να καταχωριστείς στις ατζέντες ότι «τα λες» επί συγκεκριμένων θεμάτων – εν προκειμένω, επί των εργασιακών. Να τα λες σημαίνει να γκρινιάζεις. Ξέρω, είναι πληκτικά επαναλαμβανόμενο. Αλλά έτσι είναι τα συνδικαλιστικά παραμύθια. Πληκτικά και επαναλαμβανόμενα.

Ωστόσο υπήρξαν και δύσκολες προσωπικές στιγμές στη ζωή του Δημήτρη Στρατούλη – όταν αντιμετώπισε ένα σοβαρό θέμα υγείας και χρειάστηκαν η αγάπη, η αφοσίωση και η αυταπάρνηση της οικογένειάς του, αλλά και το γαλλικό σύστημα υγείας προκειμένου να επιστρέψει. Οσοι τον ξέρουν, λένε ότι αυτή η περιπέτεια τον έκανε λίγο πιο σοφιστικέ – αλλά πόσο σοφιστικέ να είναι κανείς όταν εργάζεται στην ελληνική βιομηχανία των κλισέ (τη μόνη βαριά βιομηχανία του τόπου);

Η αλήθεια είναι ότι ο Δημήτρης Στρατούλης είναι μετρ των αριστερών κλισέ με τηλεοπτικές προδιαγραφές – αφού τυγχάνει πρόσωπο που απολαμβάνει τις χαρές της πλέριας τηλεοπτικής έκθεσης (για να το πούμε με μια λέξη πολυφορεμένη στο απώτερο κομματικό παρελθόν του). Ως γνωστόν, στην τηλεόραση και στο ραδιόφωνο είναι συνηθισμένο σε κανονικές συνθήκες, όταν μιλάς στο όνομα της Αριστεράς, μιας δύναμης συνυφασμένης με τη διαμαρτυρία, να λες και καμιά δυο λέξεις παραπάνω για τις εντυπώσεις. Αλλωστε, ο ίδιος προεκλογικά είχε τάξει τα πάντα: «Κατάργηση των δανειακών συμβάσεων με την τρόικα, των Μνημονίων και των εφαρμοστικών νόμων τους, διακοπή πληρωμής του χρέους και διαγραφή του μεγαλύτερου μέρους του, εθνικοποιήσεις τραπεζών και πλήθους επιχειρήσεων, φορολόγηση των πλουσίων, αυξήσεις στα λαϊκά εισοδήματα, διαγραφή χρεών προς τις τράπεζες…».

ΔΕΝ ΠΛΗΡΩΝΩ. Και επειδή πίστευε ότι μπορείς να λες ό,τι θέλεις τσάμπα, κότσαρε και μια «αποκατάσταση της δημοκρατίας, λαϊκής κυριαρχίας και ανεξαρτησίας». Πώς η καταλυμένη δημοκρατία επέτρεπε στον Δημήτρη Στρατούλη να λέει, όχι απλώς τσάμπα αλλά και αμειβόμενος από το σύστημα τέτοιες μεγάλες κουβέντες, φυσικά, δεν ήταν καν θέμα διερώτησης.

Εχοντας όμως συμβάλει σε αυτή τη σχολή (ας πούμε) αριστερής έκφρασης, είχε λησμονήσει ότι μετά τις εκλογές της 6ης Μαΐου, ο ΣΥΡΙΖΑ δεν ήταν πλέον απλώς μια δύναμη διαμαρτυρίας. Οτι πλέον, με την εντολή του σχηματισμού κυβέρνησης στα χέρια του Αλέξη Τσίπρα, τα κλισέ έπρεπε να αναθεωρηθούν – διότι πλέον το διευρυμένο ακροατήριο της πολιτικής σκηνής της Ελλάδας δεν μπορούσε να γνωρίζει ότι το σύνηθες έργο που παίζεται στη δημόσια ζωή, εδώ, θυμίζει το «Ποντίκι που βρυχάται», το πασίγνωστο έργο με τον Πίτερ Σέλερς (στο οποίο, ειρήσθω εν παρόδω, ένα μικροσκοπικό κράτος της Ευρώπης, στα πρόθυρα της οικονομικής κατάρρευσης, κήρυξε πόλεμο στην Αμερική…).

Ο Δημήτρης Στρατούλης, λοιπόν, ήταν από τους πρώτους που είδε να γκρεμίζεται, με μια απλή δήλωση, η κοσμοθεωρία του: το τσάμπα, το δεν πληρώνω, το ό,τι θέλω λέω χωρίς συνέπειες. Μακάρι στο μέλλον να αποκτήσει τεφτεράκι και να αρχίζει να λογαριάζει. Και ό,τι λέει και το κόστος όσων υπόσχεται. Ο τσάμπας πέθανε – και ήδη στην πόρτα του ποντικιού η γάτα ακονίζει τα νύχια της.

ΕΙΠΕ
Με άμεσο δημόσιο έλεγχο των τραπεζών, εγγυόμαστε τις καταθέσεις των πολιτών και χρησιμοποιούμε αυτά τα χρήματα για ανάπτυξη και παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας

ΕΙΠΑΝ ΓΙ’ ΑΥΤΟΝ
Οσα δήλωσε ο Στρατούλης ισοδυναμούν με το «λεφτά υπάρχουν»
Γιάννης Παπαθανασίου, βουλευτής ΤΗΣ ΝΔ