Αυταρχικός πατέρας, τρυφερή μητέρα

«Επρεπε ξαφνικά να εγκαταλείψουν τα πάντα. Να φύγουν μακριά. Να αφήσουν πίσω τη Ρουέν, τη μικροπρεπή, επαρχιώτικη μπουρζουαζία της. Να τρέξουν στο Παρίσι χωρίς να αφήσουν ίχνη. Η είδηση έπεσε σαν βόμβα. Οταν το πρώτο τρίμηνο του 1968 ο πατέρας του τού ανακοινώνει αυτή τη μετακόμιση-εξπρές ολόκληρης της οικογένειας, ο νεαρός Φρανσουά δυσκολεύεται να το χωνέψει. Είναι 13 ετών και έχει έναν σωρό φίλους που δεν θέλει να χάσει. Γιατί πρέπει να εγκαταλείψει μια ευχάριστη ζωή, μια χαρούμενη παιδική ηλικία, σε αυτή την όαση γαλήνης που είναι η Ρουέν; Σε τι περιπέτεια θέλει να τους οδηγήσει, τον ίδιο, τον αδελφό του Φιλίπ, δυο χρόνια μεγαλύτερο, και τη μητέρα του Νικόλ, ο αυταρχικός και ευερέθιστος πατέρας; Αυτός ο πατέρας που δεν σηματοδοτεί την παρουσία του στην οικογενειακή οικία παρά μόνο μέσα από ντικτάτα και κανόνες τόσο στρατιωτικούς όσο και ακατανόητους; Ευτυχώς, δεν βρίσκεται συχνά σπίτι. Περνά τον περισσότερό του χρόνο έξω, στην κλινική ΩΡΛ που διατηρεί στο Μπουά-Γκιγιόμ ή στο ιατρείο του στη Ρουέν. Οταν λείπει, όλος ο κόσμος αναπνέει. Τις ώρες αυτές, η Νικόλ επιβάλλει μια εντελώς διαφορετική ατμόσφαιρα, γεμάτη τρυφερότητα, χαρά της ζωής και λιχουδιές. Κοινωνική λειτουργός στην TRT, μια επιχείρηση ηλεκτρονικών της Ρουέν, είναι το φως της οικογένειας, τόσο διαφορετική από τον σύζυγό της. Γυναίκα μικροκαμωμένη αλλά άτρομη και γενναιόδωρη, στραμμένη προς τους άλλους, έχει το χαμόγελο μόνιμο».