Πικάσο, ο κοσμηματοποιός

Είναι πολύτιμα και φέρουν διάσημες υπογραφές. Είναι έργα τέχνης, αλλά η θέση τους δεν είναι στα σαλόνια. Σχεδιάστηκαν για να κοσμήσουν γυναικείους λαιμούς, δάχτυλα, καρπούς. Αλλα φτιάχτηκαν από ασήμι και χρυσό κι άλλα από τσιγάρα και σπίρτα ή από φελλό και σύρμα.

Είναι τα 200 και πλέον κοσμήματα – πολλά εξ αυτών μοναδικά κομμάτια – που σχεδίασαν και δημιούργησαν σε πολλές περιπτώσεις μεγάλα ονόματα της διεθνούς εικαστικής σκηνής, όπως ο Πάμπλο Πικάσο, ο Ζορζ Μπρακ, ο Τζόρτζιο ντε Κίρικο, ο Ζαν Κοκτό, ο Μαν Ρέι, ο Αλεξάντερ Καλντέρ, ο Ρόι Λιχτενστάιν, η Λουίζ Μπουρζουά, η Γιόκο Ονο, ο Τάκις, ο Στήβεν Αντωνάκος, ο Τζεφ Κουνς, ο Κώστας Κουλεντιανός, ο Νίκος Χατζηκυριάκος-Γκίκας, ο Αλέκος Φασιανός. Και τα οποία ως αποκτήματα μιας ιδιωτικής συλλογής – εκείνης της Νταϊάν Βενέ – ταξιδεύουν στον κόσμο, κάνοντας την τρίτη στάση τους, μετά το Ρουμπέ της Γαλλίας και τη Νέα Υόρκη, στην Αθήνα της οικονομικής κρίσης και στο Μουσείο Μπενάκη.

«Ολα ξεκίνησαν όταν ο σύζυγός μου (σ.σ.: ο γλύπτης Μπερνάρ Βενέ) πριν από 25 χρόνια τύλιξε γύρω από το δάχτυλό μου ένα φύλλο ασημιού ως δαχτυλίδι αρραβώνων», λέει η συλλέκτρια Νταϊάν Βενέ που έκτοτε άρχισε να αναζητεί κοσμήματα που όχι απλώς είχαν σχεδιάσει σπουδαίοι καλλιτέχνες, αλλά είχαν και οι ίδιοι εμπλακεί στην παραγωγή τους. Προτιμά δε κοσμήματα που δεν είχαν κυκλοφορήσει σε μαζική παραγωγή, αλλά είτε σε ελάχιστα αντίτυπα είτε ως μοναδικά.

Γι’ αυτό και άρχισε να αναζητά κοσμήματα που ο Αλεξάντερ Καλντέρ έφτιαχνε για την κόρη του, καρφίτσες και δαχτυλίδια που ο Πάμπλο Πικάσο σχεδίαζε για τις μούσες-ερωμένες του Μαρί Τερέζ Βάλτερ και Ντόρα Μάαρ.

«Εδώ ξετυλίγεται μια διαφορετική ιστορία για το κόσμημα, μακριά από τις γυαλιστερές σελίδες των περιοδικών μόδας. Είναι η ιστορία κάποιων διακεκριμένων καλλιτεχνών, ανδρών και γυναικών, που μπήκαν σ’ αυτή την περιπέτεια παρακινημένοι είτε από αγάπη για τη γυναίκα τους, την κόρη τους ή κάποια φίλη, είτε από την πρόκληση που εμπεριέχει αυτή η περιπέτεια, είτε πάλι από ενδιαφέρον γι’ αυτό το ιδιαίτερο μέσο έκφρασης», σημειώνει η συλλέκτρια. Της οποίας τα κοσμήματα θα συμπαρουσιαστούν με σημαντικά δάνεια τόσο από την Ελλάδα όσο και από το εξωτερικό ώστε να επιτευχθεί ο στόχος της έκθεσης: να τεθεί εκ νέου το ζήτημα της σύνδεσης της αργυροχοΐας με τις πλαστικές τέχνες.