«Κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας για να μη γίνουν εκλογές»

Την επιλογή της ηγεσίας και πλειοψηφίας του κόμματος της Δημοκρατικής Αριστεράς να μη στηρίξει τελικά κυβέρνηση εθνικής σωτηρίας με ΝΔ και ΠΑΣΟΚ, εάν δεν μπει σε αυτήν και ο ΣΥΡΙΖΑ, επιχείρησε να εξηγήσει χθες ο πρόεδρος του κόμματος Φώτης Κουβέλης.

Κατά την ομιλία του στους νεοεκλεγέντες βουλευτές της ΔΗΜΑΡ, ο κ. Κουβέλης υπογράμμισε – σε έναν λόγο που απευθυνόταν και στους ψηφοφόρους, αλλά και στο εσωτερικό του κόμματός του – ότι «εμείς κάναμε ό,τι περνούσε από το χέρι μας, κι ακόμη περισσότερα, για να μη γίνουν εκλογές, αλλά εφόσον γίνουν, είμαστε έτοιμοι, σε θέσεις μάχης. Η δική μας πρόταση ήταν η μόνη που έδινε διέξοδο. Θέλουν να στήσουν ένα δίπολο, κακέκτυπο του δικομματισμού που ταλαιπώρησε τη χώρα». Και επανέλαβε την πρόταση της ΔΗΜΑΡ: συγκρότηση οικουμενικής κυβέρνησης με πολιτικά φερέγγυα πρόσωπα που θα έχει συγκεκριμένο δεσμευτικό πρόγραμμα και χρονικό ορίζοντα έως τις ευρωεκλογές του 2014, με στόχο να κρατήσει τη χώρα στο ευρώ και να ξεκινήσει τη σταδιακή απαγκίστρωση από το Μνημόνιο.

Την ίδια στιγμή επιχείρησε να διασκεδάσει τις εντυπώσεις και την κριτική που δέχεται από μειοψηφία στελεχών, τα οποία τόνιζαν ότι η Δημοκρατική Αριστερά θα πρέπει ν’ αναλάβει τις ευθύνες της και να στηρίξει μια εθνική κυβέρνηση έστω και χωρίς τη συμμετοχή του ΣΥΡΙΖΑ, λέγοντας: «Χωρίς τον ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να συγκροτηθεί κυβέρνηση που θα ήταν σε αρμονία με τη λαϊκή βούληση και τη διάταξη των συσχετισμών των κομμάτων». Οπως τόνιζαν χθες αυτά τα στελέχη, «τελικά δεν αντέξαμε το βάρος αυτής της επιλογής…».

Ο Φώτης Κουβέλης κάλεσε όλες τις δυνάμεις να ανταποκριθούν με συναίσθηση ευθύνης απέναντι στον τόπο, ενώ επισήμανε πως «ούτε η ΔΗΜΑΡ ούτε εγώ προσωπικά διεκδικούμε κάτι περισσότερο από την ικανοποίηση ότι συμβάλαμε στην εξεύρεση λύσης σε μια δύσκολη στιγμή. Κι αυτό, για να τελειώνουμε με παραμύθια και με όλους εκείνους που νομίζουν ότι η πολιτική είναι συνώνυμη της προσωπικής φιλοδοξίας. Εμείς βλέπουμε αλλιώς τα πράγματα». Και έκλεισε λέγοντας ότι απέναντι στο κακέκτυπο του δικομματισμού «υπάρχει ο τρίτος δρόμος, του αριστερού ευρωπαϊσμού, ο δρόμος των δυνάμεων του δημοκρατικού σοσιαλισμού».