Κανείς μας δεν θέλω να φοβηθεί ξανά

Αρκετούς μήνες μετά τη δολοφονία του συζύγου της η Σιμόνα Βιρτζίλι αναζήτησε στο Ιντερνετ όσα είχαν γραφτεί για τον σύζυγό της. Εναν χρόνο μετά αισθάνεται την ανάγκη να απευθύνει ένα δημόσιο «ευχαριστώ» μέσα από το κείμενο που ακολουθεί:

«Λένε ότι ο χρόνος απαλύνει τον πόνο και κλείνει τα τραύματα. Ισως ο πολύς χρόνος… Γιατί στην περίπτωση του Μανώλη Καντάρη, που σφαγιάστηκε πριν από ένα έτος στο Κέντρο της Αθήνας για το τίποτα, είναι τόσο φρέσκια η μυρωδιά της αδικίας, που ακόμα με μεγάλη δυσκολία καταφέρνω να συντάξω έστω λίγα λόγια. Χωρίς θυμό και χωρίς αγανάκτηση, με την αίσθηση βουλιάγματος σε μια λίμνη θλίψης… ίσως και αίματος… του δικού του.

Οι φωτεινές ηλιαχτίδες της ζωής είναι αυτά τα δύο παιδάκια που γελάνε και παίζουν και θέλουν να είναι ξέγνοιαστα και να μη φοβούνται. Κανείς μας δεν θέλω να φοβηθεί ξανά. Εχουν τόσο ανάγκη για μια φυσιολογική ζωή, ας μη μάθουν ποτέ πόσο δύσκολο είναι να τους την παρέχουμε.

Χρωστώ ευγνωμοσύνη σε πολλούς από σας, ελπίζω το μεγάλο μου “ευχαριστώ” να μην κοιτάζει κατάματα τον χρόνο. Υπήρξα απούσα γιατί δεν μπορούσα να πράξω αλλιώς… Πολλή προσπάθεια… Μεγάλη κούραση, μεγάλη θλίψη, τεράστιο αίσθημα κενού…

Πολύ μεγάλη όμως και η αγάπη με την οποία απευθύνω αυτό το “ευχαριστώ” σε όλους τους συμπολίτες μου που έμπρακτα και με κάθε τρόπο στάθηκαν στο πλάι της οικογενείας μου από την πρώτη στιγμή εκείνου του πρωινού. Το μαιευτήριο Μητέρα που ανέλαβε τη φροντίδα τη δική μου και του νεογέννητου μωρού με γενναιοδωρία και περισσή ανθρωπιά. Τη διοίκηση του νοσοκομείου Ερρίκος Ντυνάν που έως και σήμερα, παρά τις κρίσιμες μέρες που διανύουμε, υποστηρίζει θερμά την οικογένειά μου. Μια ειδική μνεία στον μαιευτήρα μου κ. Λινάρδο, τον διευθυντή μου κ. Μιχαλόπουλο, τον πρόεδρο κ. Μαρτίνη, χωρίς τη μεσολάβηση των οποίων δεν εννοείται επιβίωση. Τη φαρμακευτική εταιρεία Fresenius – Kabi στην οποία εργαζόταν ο Μανώλης και τον ΣΦΕΕ για τη σημαντική βοήθειά τους. Και ασφαλώς τους αγαπημένους μου συνεργάτες, φίλους και συγγενείς που μας αγκάλιασαν σφιχτά… Δεν ξέρετε πόσο πολύτιμα ήταν και είναι όλα αυτά για εμάς.

Το χαμόγελο του Μανώλη είναι μέσα μας… Αλλά μας λείπει απίστευτα».