Ο άνθρωπος με το τριαντάφυλλο

Κανείς δεν ξεφεύγει από την κρίση. Αν μάλιστα κάποιος πρόεδρος είναι αυταρχικός, μπορεί να καταναλώσει σε λίγους μήνες το πολιτικό κεφάλαιο που έχει δημιουργήσει στη διάρκεια μιας ολόκληρης πολιτικής καριέρας. Ο Νικολά Σαρκοζί, ο πολιτικός που ανέβηκε όλα τα σκαλιά της ιεραρχίας βασισμένος στα καλύτερα όπλα του μακιαβελισμού, φάνηκε ανίκανος να αποδείξει ότι είναι ο πιο ισχυρός άνδρας στη Γαλλία. Εσπειρε δυσπιστία μεταξύ των οπαδών του, δίχασε το κόμμα του και την τελευταία στιγμή δεν είχε άλλη επιλογή από το να προσπαθήσει να πάρει ψήφους από τη άκρα Δεξιά, για να σωθεί.

Αυτή την προεκλογική εκστρατεία την έχασε μερικούς μήνες αφότου εγκαταστάθηκε στο Μέγαρο των Ηλυσίων, όταν στο φόντο της πολιτικής αποκαλύφθηκε η προσωπικότητά του. Το είδαν όλοι ξεκάθαρα στο ντιμπέιτ: ο Σαρκοζί δεν ήταν ικανός να εκφράσει ούτε μια άποψη χωρίς να εκθειάσει τις αρετές του και να προσπαθήσει να ταπεινώσει τον αντίπαλο. Ο πολίτης είχε την εντύπωση ότι ο Σαρκοζί δεν στήριζε ένα πρόγραμμα, αλλά υπερασπιζόταν τον εαυτό του, το τεράστιο εγώ του. Αυτό ήταν το μυστικό του όπλο σε όλη την πολιτική σταδιοδρομία του και σε αυτό οφείλεται η πτώση του.

Δύο λόγοι λοιπόν: η κρίση και ο χαρακτήρας του, στοιχεία και τα δύο με καταστροφική δύναμη, κυρίως για τους ισχυρούς. Μόνο ένας ακόμα πρόεδρος, ο Βαλερί Ζισκάρ ντ’ Εστέν, απέτυχε στη δεύτερη διεκδίκηση προεδρικής θητείας πριν από το Σαρκοζί, το 1981. Υπάρχουν πολλές ομοιότητες μεταξύ των δύο ηττημένων πολιτικών.

Εάν ο Σαρκοζί μιμήθηκε τον Ζισκάρ, ο Ολάντ μιμείται τον Μιτεράν. Τη στιγμή της κρίσης ο νικητής αναζήτησε μια φιγούρα που να εκπέμπει σιγουριά. Την Ε’ Δημοκρατία τη χαρακτηρίζουν δύο άνδρες, ο Ντε Γκολ και ο Μιτεράν. Για να πείσεις τους Γάλλους πρέπει να είσαι σαν τον έναν ή σαν τον άλλο. Αυτό πέτυχε ο Ολάντ, αν και με κάποια συστολή και επιφύλαξη απέναντι σε έναν αντίπαλο ο οποίος έκαψε τον εαυτό του. Ο Μιτεράν ήταν ο άνδρας με το τριαντάφυλλο, όπως έλεγε το τραγούδι. Το τριαντάφυλλο του Ολάντ έχει αγκάθια, έχει όμως και κάποιες ελπίδες.