Φιλελληνισμός και ρεάλ πολιτίκ

Η ψυχρή ατμόσφαιρα του Νοεμβρίου του 2011 στο Παρίσι δεν μοιάζει καθόλου με το ελληνικό καλοκαίρι. Ωστόσο η τυπική ατμόσφαιρα ενός κεντρικού εστιατορίου δεν επηρεάζει έναν κορυφαίο γάλλο αξιωματούχο που εκφράζεται χωρίς περιστροφές. Είναι πολύ κοντά στον Φρανσουά Ολάντ και ένας από αυτούς που θα πάρουν μία από τις μεγάλες θέσεις του εκτελεστικού τομέα, εφόσον επαληθευτούν τα προγνωστικά και εκλεγεί Πρόεδρος. Είναι λίγες εβδομάδες μετά το G20 των Καννών και ο συνομιλητής μας απορεί: «Μα γιατί ήρθε ο Παπανδρέου στις Κάννες;». Η λογική είναι απλή: Ενας κυρίαρχος πρωθυπουργός έχει αποφασίσει να ζητήσει τη γνώμη του λαού του για ένα κρίσιμο ζήτημα προκαλώντας δημοψήφισμα. Γιατί πρέπει να λογοδοτήσει στην Ανγκελα Μέρκελ και στον Νικολά Σαρκοζί…

ΤΟ ΔΗΜΟΨΗΦΙΣΜΑ. Ο Φρανσουά Ολάντ είναι τον Νοέμβριο του 2011 μια μοναχική φωνή που υποστηρίζει το δικαίωμα του Παπανδρέου να πάει σε δημοψήφισμα, μέσα σε μια ομοβροντία δηλώσεων του Νικολά Σαρκοζί, της Ανγκελα Μέρκελ και του γαλλογερμανικού Τύπου. Ο Ολάντ είναι Σοσιαλιστής και φιλέλληνας. Αλλά δεν έχει αυτό σημασία. Αυτό που μετράει είναι ότι πρόκειται για θέμα αρχής. Κατ’ ιδίαν όμως οι άνθρωποι του Ολάντ είναι διακριτικά απελπισμένοι με τους χειρισμούς του Γιώργου Παπανδρέου. Ο Ολάντ τον ξέρει εδώ και χρόνια, μέσω και της Σοσιαλιστικής Διεθνούς, και, είναι η αλήθεια, τον συμπαθεί. Το 2011 είναι όμως έτος απομυθοποίησης του Παπανδρέου από την οπτική γωνία του Παρισιού. Παρά τις μεταξύ τους διαφορές, ο Νικολά Σαρκοζί – έχει βάλει πλάτη για την Ελλάδα κατ’ επανάληψη από το 2010 και μετά – αλλά και ο Φρανσουά Ολάντ μοιράζονται την αντίληψη ότι τον έλληνα πρωθυπουργό καλό είναι να τον έχεις από μακριά. Παρ’ όλα αυτά η παρουσία του Γιώργου στοιχειώνει τη γαλλική πολιτική. Στην τηλεμαχία της περασμένης Τετάρτης ο Σαρκοζί καρφώνει τον Ολάντ για «τον φίλο σας τον Παπανδρέου που έκοψε τους μισθούς των δημοσίων υπαλλήλων». Ο Ολάντ ανταπαντά ότι «ο Παπανδρέου έκανε ό,τι μπορούσε», προσθέτοντας πως «παρέλαβε μια οικονομία σε άθλια κατάσταση από μια δεξιά διακυβέρνηση». Είναι προφανώς διαβασμένος όσον αφορά τα ελληνικά θέματα.

Ο – εκτός απροόπτου – νέος γάλλος Πρόεδρος έχει ιδίαν άποψη για την Ελλάδα. Πρόσωπο που μίλησε μαζί του σε ελληνικό έδαφος έχει σαφή αντίληψη: «Μας γουστάρει, όπως μας γουστάρει και όλη αυτή η παρισινή παρέα που τον περιστοιχίζει». Η έλξη είναι αισθητική και πολιτική. Εκφράζει όμως και μια άλλη προσέγγιση για τα οικονομικά. Αυτή λέει ότι οι Γερμανοί έχουν πάει πολύ μακριά, επιβάλλοντας μια μονόπλευρη αντίληψη για τα δημοσιονομικά. Οτι η εσωτερική υποτίμηση και η λιτότητα δεν είναι λύση για τις χώρες του Νότου, οι οποίες δεν είναι εξαγωγικά προσανατολισμένες όπως η Γερμανία. Και ότι στο Σύμφωνο Δημοσιονομικής Σταθερότητας πρέπει να μπει «ένα καπέλο αναπτυξιακό». Οπως η κρίση της ευρωζώνης ξεκίνησε από την Ελλάδα, έτσι και η αναπτυξιακή διόρθωση των ακροτήτων της τελευταίας διετίας πρέπει να εκφραστεί πρώτα στον Νότο. Προσανατολισμένος στο ευρωομόλογο και στην ανάγκη να απελευθερωθούν άμεσα διαρθρωτικοί πόροι, ο Ολάντ είναι πολύ κοντά στις απόψεις των Σοσιαλιστών της Νότιας Ευρώπης. Ούτως ή άλλως, η πρώτη προτεραιότητα της προεδρίας Ολάντ είναι να ξαναβάλει την Ευρωπαϊκή Ενωση στο επίκεντρο της γαλλικής πολιτικής και να επαναφέρει σε ισορροπία τον γαλλογερμανικό άξονα.

Απόφοιτος της ΕΝΑ και κλασικό προϊόν των συστημάτων αναπαραγωγής της γαλλικής ελίτ, ο Ολάντ δεν θεωρείται παρ’ όλα αυτά από τους έλληνες συνομιλητές του αιθεροβάμων. Μπορεί να είναι ζεστός στην προσωπική επαφή και μέγας χιουμορίστας, μπορεί να του αρέσει η Ελλάδα και να είναι γνήσιος Σοσιαλιστής, είναι όμως και ρεαλιστής πολιτικός που ξέρει να συνθέτει. Κάτι που θα ισχύσει και στην Ευρώπη.

Συμπέρασμα: Το αεράκι του ελληνικού καλοκαιριού δεν φθάνει έως την Ευρώπη. Αλλά ο Ολάντ φέρνει μαζί του μια ελαφριά αύρα αισιοδοξίας για την Ελλάδα.