Από το «λίφτινγκ» στην εγκατάλειψη

Το 1966 το ελληνικό πια ιστιοφόρο υποβάλλεται στη δεύτερη – μετά το 1952 – μεγάλη μετασκευή του-«λίφτινγκ». Και πάλι στα ιταλικά ναυπηγεία, χωρίς ωστόσο να πειραχτεί καθόλου η βασική χωροταξία του. Αλλάζει, πάντως, το 1984 και τις δύο πετρελαιομηχανές ντίζελ των 276 ίππων, εφοδιάζεται με ακόμα πιο δυνατές, δύο Rolls-Royce των 320 ίππων. Το σκαρί του είναι από μαόνι, ολόκληρο το κύτος του ντυμένο με χαλκό, η οκτάμετρη καρένα του ακόμα γερή τότε, το κατάρτι του ψηλό, στα 30 μέτρα. Σταδιακά, ωστόσο, αυτή η ομορφιά του δεν αποδεικνύεται αρκετή. «Από ένα σημείο και μετά, οι κρουαζιέρες που έκανε είχαν φθίνουσα πορεία. Στο μεταξύ, προέκυψαν και προβλήματα στις σχέσεις των δύο συνιδιοκτητών του. Ωσπου ο πεθερός μου το έβγαλε πια στη στεριά το 1996, καθώς και ο ίδιος δεν άντεχε άλλο, και το σκάφος ήθελε συντήρηση. Σήμερα πια είναι εμφανώς σε μαύρο χάλι, έχει λεηλατηθεί…», λέει ο Σεβαστιανός Σαμοΐλης. «Ηταν ασύμφορο να φτιαχτεί τότε, πόσω μάλλον τώρα, που έχει ρημάξει κι έχει μείνει μόνο το κουφάρι του. Εγώ, πάλι, δεν ασχολήθηκα: ούτε κέρδος θα έχω ούτε όμως έχω τη δυνατότητα να το επισκευάσω…», ξεκαθαρίζει κι ο Δημήτρης Δαρδαγάνης που, όπως και η αδελφή του, δεν αποδέχτηκαν το «Sirocco» ως κληρονομιά από τον πατέρα τους.

«Το έφεραν εδώ και το άφησαν, άψογο ακόμα τότε εμφανισιακά. Αγνωστο ωστόσο γιατί, η ετήσια επισκευή του δεν προχώρησε. Αντιθέτως, έμελλε να παραμείνει έκτοτε εδώ, αφού στην πορεία πέθανε ο ένας από τους ιδιοκτήτες του, ο Δαρδαγάνης, και έφυγε στην Αυστραλία ο άλλος, ο Φραγκάκης», λέει η Ανθή Μπεκρή, εκ των υπευθύνων ναυπηγείου σκαφών αναψυχής στα Αμπελάκια της Σαλαμίνας, όπου όλα αυτά τα χρόνια η θαλαμηγός έχει εγκαταλειφθεί.

«Οι παλιοί καπετάνιοι μάς λένε πως τη θυμούνται τότε που ταξίδευε κι έδενε στη Ζέα. Τώρα πια έχει γίνει και επικίνδυνη. Οσο παραμένει εκεί, θα μας έρθει… καπέλο, έτσι τακαρισμένη (στηριγμένη ψηλά) σε τακαρία (μεταλλική βάση στήριξης) όπως είναι. Παλαιότερα, θέλησα να τη σπάσουμε. Για να τη δώσουμε όμως για διάλυση, χρειαζόμαστε έγγραφη άδεια των ιδιοκτητών κληρονόμων του. Αν μετά έρθουν και το αναζητήσουν, τι γίνεται; Εως σήμερα απολύτως κανείς δεν έχει ενδιαφερθεί γι’ αυτήν. Από την πλευρά μας, πέρα από το ανυπολόγιστο χρέος προς εμάς για τη φύλαξή της, κατά καιρούς λέμε να τη μεταφέρουμε σε άλλον χώρο μας κι ό,τι μείνει… Μακάρι να ερχόταν κάποιος με την “τρελή” επιθυμία να τη φτιάξει. Εμείς τότε δεν θα του ζητήσουμε χρήματα. Το μόνο που θέλουμε είναι να φύγει πια από εδώ. Μας κρατά θέση τόσα χρόνια», συμπληρώνει.

«Εκεί στο καρνάγιο όταν βγήκε αυτό το σκάφος, θέλησα να το αγοράσω για να το διαθέσω τότε, ως πρόεδρος του ΚΕΘΕΑ, στα παιδιά της Θεραπευτικής Κοινότητας Νόστος. Εδωσα και προκαταβολή, κάναμε και το συμφωνητικό, άρχισαν και τα παιδιά να το βάφουν και να το συντηρούν, στο πλαίσιο της θεραπευτικής διαδικασίας», θυμάται ο Πρόεδρος του Ελληνικού Ινστιτούτου Προστασίας Ναυτικής Παράδοσης Χάρης Τζάλας. «Το θέμα όμως σκάλωσε. Τότε ήταν ακόμα σε καλή κατάσταση, μπορούσε να ξαναγίνει αξιόπλοη. Με το πέρασμα του χρόνου, ωστόσο, έπεσαν τα άλμπουρά της, τώρα πια είναι ερείπιο. Στην Αγγλία, θα τη φρόντιζαν ως παλιό παραδοσιακό σκάφος. Αντιθέτως, εδώ η επισκευή της είναι εντελώς ασύμφορη. Δυστυχώς, είναι ιστιοφόρο με παρελθόν, αλλά όχι με παρόν και μέλλον. Ουσιαστικά είναι ένα απομεινάρι καταδικασμένο», εκτιμά.