Απειλεί εμπόρους ναρκωτικών και… θεατές με τον 65άρη Ράμπο

Το 1978 η ταινία «Ράμπο, το πρώτο αίμα» επιχείρησε κάτι που λίγες ταινίες στην εποχή τους τόλμησαν να κάνουν – μια ευθύτατη κριτική απέναντι στο πολιτικό σύστημα των ΗΠΑ και της απόφασής του για επέμβαση στο Βιετνάμ, ελαφρώς χοντροκομμένη, αλλά και πολύ πιο αιχμηρή από, ας πούμε, τον οσκαρικό «Ελαφοκυνηγό».

Ηταν η εποχή που ο Σταλόνε προερχόταν από τον πετυχημένο «Ρόκι», τότε που οι κριτικοί μιλούσαν για τον «μυώδη Ορσον Γουέλς» – μιας και ο Σλάι συνήθιζε να γράφει ο ίδιος τα σενάρια των ταινιών του, που επίσης σκηνοθετούσε.

Αυτά, το 1979. Γιατί μετά, οι χαρακτήρες έγιναν χαλκομανίες και η γενιά αυτή των ηρώων βγήκε εκτός μόδας. Ο Σταλόνε κατάντησε να παίζει σε κακές κωμωδίες που πάτωναν στα ταμεία, μέχρι που αποσύρθηκε εντελώς.

Τότε άρχισε να σχεδιάζει την καριέρα του από την αρχή. Στο «Copland» πρωταγωνίστησε δίπλα στους Ρόμπερτ ντε Νίρο και Χάρβεϊ Καϊτέλ στον ρόλο ενός δύσκαμπτου, βαρήκοου και κάπως… ευτραφούς σερίφη. Το 2009 παραλαμβάνει τιμητικό βραβείο από το Φεστιβάλ Βενετίας. Και παρουσιάζει τον «Τζον Ράμπο», όπου ο ήρωας των τριών φιλμ έχει πλέον καταντήσει ένα κτήνος πολέμου σε καταστολή – το βίαιο ξέσπασμά του στο τελικό εικοσάλεπτο μάλλον δεν έχει προηγούμενο.

Θα έχει όμως επόμενο! Ο 65χρονος σκηνοθέτης/σεναριογράφος/ηθοποιός έχει στα σκαριά τον πέμπτο «Ράμπο», ο τίτλος του οποίου πιθανότατα θα είναι «The last Stand», δηλαδή «Το τελευταίο οχυρό». Και δεν κρύβει πως αυτή τη φορά ο Ράμπο, στην πέμπτη του συνέχεια, θα έχει πιθανότατα να αντιμετωπίσει τους βαρόνους και τα καρτέλ των ναρκωτικών στη Νότια Αμερική – εναντίον των οποίων ο Σλάι εμφανίζεται λάβρος.

«Υπάρχει μια έκρηξη του ηφαιστείου που λέγεται Ράμπο εδώ – το μάγμα του έρχεται στην επιφάνεια» δηλώνει. «Η ταινία θα μιλά για μια δράση που καθορίζει την κατάληξη της ζωής του και εκεί συνειδητοποιεί το πραγματικό πεπρωμένο του. Προφανώς ο Ράμπο δεν θα πεθάνει… αγρότης. Η έξοδός του θα είναι ηρωική, όχι όμως για κάποιον σκοπό αλλά για τον ίδιο του τον εαυτό».